Morgunblaðið - 02.06.1988, Qupperneq 30

30
SIEMENS
VS 9112
Öflug ryksuga
• Stillanlegur sogkraftur frá
250 W upp í 1100 W.
• Fjórfjöld síun.
• Fylgihlutir geymdir í vél.
• Sjálfinndregin snúra og
hleðsluskynjari.
Gömlu góðu
SIEMENS gæðin!
SMITH&
NORLAND
Nóatúni 4 - Sími 28300
AMSTMD
PC-tölvur
og prentarar
á gamla
verðinu/
(PC-tölvur frá kr. 49.900)
oröumutMD
v/Hlemm, s. 621122.
XJöföar til
ll fólks í öllum
starfsgreinum!
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 2.C JÚn'íT988
SVIPMYNDIR ÚR BORGINNI / Ólafur Ormsson
„Hvað með mann sem virniur á loftbor?
„Hvað með mann sem vinnur á
loftbor?...
Frá 1. febrúar 1984 hafa birst
hér í Morgunblaðinu nákvæmlega
áttatíu Svipmyndagreinar. Furðu-
legt hvað tíminn líður, finnst það
hafa verið í fyrravetur að þessi
skrif hófust. í tilefni af tímamótun-
um og sumri komum við saman
nokkrir kunningjar á heimili kunn-
ingja okkar í Hlíðunum og ræddum
stöðu þjóðmála, þurftum enga fjöl-
miðla við að styðjast, við erum al-
veg færir um að álykta um gang
mála í þjóðfélaginu. Ég kom með
jarðarberjaís og húsráðandi, gest-
gjafínn, hellti upp á kaffí og bar
fram meðlæti.
Það var vætutíð, rigning eins og
verið hefur seinni hluta aprflmánað-
ar og fram í byijun maímánaðar,
það var 1. maí, hátíðardagur verka-
lýðsins, við tilheyrum jú flest verka-
lýðnum.
Ég gekk svolítið um borgina áður
en umræðufundurinn hófst í íbúð
kunningja míns í Hlíðunum og ég
tók eftir því að húsráðendur eru
þegar famir að huga að gróðri í
görðum og sumir virðast elska bfla
sína alveg ótakmarkað, hlúa að
þeim eins og viðkvæmum gróðri,
voru ýmist að þrífa þá eða bóna og
á bflastæðum gegnt Iðnskólanum á
Skólavörðuholti var einn ágætur
kunningi að þrífa bfl sinn, nýjan
Buick Skryeal, glæsivagn. Hann er
einn af þeim mönnum sem oft hef-
ur verið vitnað til í þessum grein-
um, ekki þó nafngreindur þar sem
hann er svo hlédrægur að hann
þarf að hafa mann með sér á fund
bankastjóra, ef hann á að koma upp
nokkru orði, er þó undariegt megi
heita einn mesti húmoristi sfðari
tíma. Hann er stundum heimildar-
maður greinarhöfundar, fer nefni-
lega víða og það fer ekkert fram
hjá honum. Lögreglan hefur t.d.
ekki fyrr sett neyðarflautuna í gang
eða sjúkrabfllinn, ég tala ekki um
slökkviliðið, að hann er rokinn út,
frá hálfkláruðum matnum, útí bfl
sinn og svo fæ ég stundum ítarlega
skýrslu frá þessum menni, af bruna,
árkestri, slysi. Hann er verkamaður
að atvinnu, hafði samt ekki hug-
mynd um að það var 1. maí og kom
af fjöllum þegar ég spurði hvort
hann hefði tekið þátt í kröfu-
göngunni.
— Hvaða kröfugöngu? spurði
hann þar sem hann var að bóna
bflinn sinn hátt og lágt.
— Nú, verkalýðsfélaganna. Það
er 1. maí.
— Hvða segirðu? 1. maí? Nú, það
er sunnudagur.
— Já, 1. maí ber upp á sunnudag
í ár. /
— Það hefur nú bara alveg farið
fram hjá mér, ég var að spila brids
fram eftir degi og síðan fór ég í
að þrífa bflinn, geri það yfírleitt á
sunnudögum. Heyrðu, ég var með
þijá rétta í Lottóinu í gærkvöldi,
sagði hann allt í einu.
— Jæja, og þá ertu allt í einu
orðinn eftiaður eða hvað? spurði ég.
— Nei, þetta eru nú ekki nema
þijú, fjögur þúsund krónur og hvað
ætli að muni um það þegar bensín-
lftrinn fer senn að hækka. Á hvaða
ferðalagi ertu? spurði kunningi
minn.
— Ég er nú á leiðinni upp í Hlíðar
á umræðufund, í stofu, í íbúð hjá
góðum kunningja.
— Umræðufund? spurði bflaeig-
andinn og varð eitt spurningar-
merki í framan.
— Já umræðufund.
— Fara þeir fram ennþá? Ég
hélt að menn mættu ekki lengur
vera að því að koma saman, vegna
yfírvinnu og sjónvarpsins.
— Jú, við finnum okkur stundum
tíma, þama í íbúð kunningja míns
í Hlíðunum og förum yfir atburði
liðins mánaðar eða viku.
— Og auðvitað flestir með há-
skólapróf. Fær verkalýðurinn að
taka þátt í slíkum umræðufundum?
spurði kunningi minn og var rétt
að ljúka við að snyrta bíl sinn hátt
og lágt.
— Já, já, engin prófskírteini við
innganginn.
— Hvað með Dagsbrúnarverka-
menn? Fá þeir að taka þátt í umræð-
um?
— Það er nú líkast til, ég er sjálf-
ur í Dagsbrún og hef verið í um
það bil eitt ár og alltaf velkominn
á umræðufundina.
— Hvað með mann sem vinnur
á loftbor? Fær hann að taka þátt í
umræðum?
— Auðvitað, það er ekki farið í
manngreinarálit, og því síður spurt
um atvinnu manna.
— Er möguleiki á að fá að tjá
sig á fundinum? spurði kunningi
minn.
— Já. Eitthvað sem þú vilt sér-
staklega taka fyrir? spurði ég.
— Það kemur þá í ljós á fundin-
um, sagði hann og ég hélt að hann
ætlaði aldrei að ljúka við að bóna
bflinn. Þegar hann var loks orðinn
ánægður með árangurinn gátum
við báðir speglað okkur í bfllakkinu.
Við komum upp í Hlíðar fímmtán
mínútum eftir að fundur hófst. Það
gerði nú raunar ekki svo mikið til,
vegna þess að þrír fundarmenn
höfðu boðað símleiðis að þeir gætu
ekki komið. Einn var að vinna í
bókhaldi eigin fyrirtækis, annar var
að festa kaup á nýrri íbúð og var
að ganga frá samningum og sá
þriðji að ganga frá skilnaði og því
í mörgu að snúast.
Fyrir í íbúðinni voru húsráðandi
og maður sem gerði ekki annað en
að tala um tölvur. Hann starfar á
tölvu í prentsmiðju og fyrir honum
er tölvan greinilega það sem lífið
snýst um. Þegar borin hafði verið
fram jarðarbeijaís og ég kynnti
kunningja minn sem starfar á loft-
bor og hinir tveir höfðu samþykkt
að hann væri þátttakandi í umræð-
um um þjóðfélagið og þjóðlífið
svona almennt var slökkt á öllum
flölmiðlum, útvarpi og sjónvarpi og
myndbandstæki. Húsráðandi er í
líkamsrækt og drekkur daglega
margar hymur af Svala. Stór og
stæðilegur, um einn og níutíu á hæð
og vegur um áttatíu kfló, á fímm-
tugsaldri og merkilegt nokkuð,
skuldlaus maður, skuldar ekki
krónu og því varla hinn dæmigerði
íslendingur.
Hann hóf umræðumar á því að
skýra okkur frá því að hann hefði
aðeins tekið eitt lán um ævina, fyr-
ir tuttugu og fímm ámm og þá til
kaupa á þeirri íbúð sem hann býr
enn í og er fjögurra herbergja og
hann á nú skuldlausa.
— Hvemig í ósköpunum hefurðu
komist hjá því að taka ekki nema
eitt lán um ævina? spurði maðurinn
sem vinnur á loftbor og hámaði í
sig jarðarbeijaísinn.
— Ég er nægjusamur, sparsam-
ur, nota enn að mestu sömu hús-
gögnin og ég keypti er ég flutti í
íbúðina, svo hef ég alltaf búið einn,
að vísu verið í sambúð með tveimur
konum, þær hafa þá haft sín fjár-
ráð, ég mín. Ég hef fjárfest heilmik-
ið í einingabréfum, kjarabréfum og
notfært mér alla þá möguleika sem
bankamir hafa boðið upp á varð-
andi innlánsvexti og á orðið alln-
okkra upphæð í bönkum. Aðalatrið-
ið er að ég læt nægja það að eiga
fjögurra herbergja íbúð, gamlan bíl
og eyði ekki um efni fram. Maður-
inn á loftbomum drakk kaffí og
hámaði í sig jólakökubita sem stóð
í honum. Hann hóstaði þessi lifandi
ósköð og húsráðandinn barði á bak-
ið á honum og þá losnaði um jóla-
kökusneiðina og hann náði loks
andanum og stundi upp:
— Mikjð vildi ég vera í þínum
spomm. Ég er skuldum vafínn, nýi
Buicikinn er keyptur meira eða
minna á víxlum og skuldabréfum.
Sá sem hafði áðúr vegsamað svo
mjög tölvumar sagði þau tíðindi að
hann hefði eignast eina slíka og
eiginlega ekki útborgað krónu, öll
upphæðin á víxlum og skuldabréf-
um og gestgjafínn kom viðstöddum
enn á óvart með því að skýra frá
því að hann hefði í mánaðarlaun
um sextíu þúsund krónur og telur
það mjög góð laun og segist alls
ekki vilja hafa meiri tekjur, sextíu
þúsund króna mánaðarlaun geri
honum fært að lifa áhyggjulausu
lífi . . .
Hamborgarhryggur
ALI - GÆÐI ALI - GÆÐI
1.097
ALI - GÆÐI
pr. kg.