Morgunblaðið - 15.10.1994, Blaðsíða 34

MORGUNBLAÐIÐ
„84 LAUGARDAGUR 15. OKTÓBER 1994
MIIMIMIIMGAR
+ María Sigurlína
Arngrímsdóttir
fæddist á Skarði í
Glerárþorpi 20. maí
1924. Hún lést á
heimili sínu, Hreið-
arsstaðakoti í
Svarfaðardal, 17.
september síðast-
liðinn og var jarð-
sett að Urðum 26.
september. For-
eldrar Maríu voru
Arngrímur Sigur-
jónsson, f. 1884, d.
1953, og Elín Giss-
urardóttir, f. 1891,
d. 1952, er bjuggu á Skarði.
Systkini Maríu eru Baldur, f.
1920, og Dagmar, f. 1925, bæði
búsett á Akureyri. María giftist
1947 Guðjóni Steingrímssyni,
f. 24. desember 1925,- frá
Hjaltastöðum í Skíðadal og
HINN 17. september síðastliðinn
barst okkur sú harmafregn að
elsku amma okkar í sveitinni, eins
bjuggu þau þar til
ársins 1955 er hann
lést. Börn þeirra
eru Jóhann, f. 1947,
Elín, f. 1949, Sum-
arrós, f. 1950, og
Ingibjörg, f. 1955.
María bjó á Hjalta-
stöðum eftir lát
Guðjóns með ráðs-
manni, Sigurði
Eiðssyni, f. 1923,
frá Ingvörum í
Svarfaðardal, er
síðar varð sambýl-
ismaður hennar.
Árið 1962 fluttu
þau í Hreiðarsstaðakot og
hjuggu þar til ársins 1989 er
sonur þeirra, Júlíus, tók við búi
í félagi við þau. Börn Maríu
og Sigurðar eru Ofeigur, f.
•1957, Július, f. 1961, Eiður, f.
1962, og Sigurgeir, f. 1965.
og við kölluðum hana alltaf, væri
dáin.
Við frænkurnar vorum báðar
nýbyrjaðar í námi, önnur fyrir aust-
an en hin fyrir sunnan og því fannst
okkur sérstaklega erfitt að geta
ekki verið til staðar fyrir hina sem
heima voru, til að styðja þá.
Þegar við hugsum til baka í
sveitina, rifjast upp allar góðu
stundirnar sem við áttum þar. Oft
dvöldum við þar dögum saman,
fyrst með mæðrum okkar, en síð-
ar, þegar við urðum eldri, fengum
við að dvelja þar án þeirra og þá
var oft reynt að hjálpa til og þótti
okkur fátt skemmtilegra en að fá
að gefa kúnum, mjólka þær og leika
okkur í hlöðunni og alltaf var gott
að hafa ömmu og afa nálægt.
Það er gott að hugsa til baka,
þótt það sé sárt núna, því við eigum
óteljandi minningar um ömmu og
sveitina og núna finnst manni að
maður hefði átt að heimsækja þau
miklu oftar.
Hinn 28. ágúst síðastliðinn fór-
um við í sveitina til að kveðja ömmu
og afa áður en við færum til náms.
Eins og alltaf var gott að koma
þangað, því manni var tekið opnum
örmum. Amma var í eldhúsinu sínu
að baka pönnukökur og ekki vant-
aði brosið hennar og hláturinn sem
okkur þótti svo vænt um. Dagurinn
leið furðu fljótt, því alltaf var um
nóg að spjalla í sveitinni. Og þegar
við bjuggumst til heimferðar og
vorum að kveðja þau, var ómögu-
legt að ímynda sér að það yrði í
síðasta sinn er við sæjum ömmu
okkar. Hún sem alltaf var svo hress
og kát og kenndi sér einskis meins.
Af hveiju þurfti hún að fara? Þess-
arar spurningar spyijum við okkur
aftur og aftur.
Manni hættir til að vera eigin-
gjarn þegar ástvinir deyja.
Maður skilur ekki af hveiju Guð
þarf að velja þá sem eru ekki tilbún-
ir til að fara. En þrátt fyrir allt er
hægt að hugga sig við þá stað-
reynd að Guð tók hana til sín á
fallegan hátt. Enginn spítali, engin
stofnun, heldur bara sveitin sem
henni þótti svo vænt um. Hvergi
vildi hún annarstaðar vera en í
sveitinni og vinna sín störf, sem
hún gerði fram á síðustu stundu.
Síðastliðið vor héldum við upp á
70 ára afmælið hennar ömmu og
auðvitað var það haldið í Hreiðars-
staðakoti heima hjá henni. Þar var
margt um manninn, því þar voru
samankomin börn ömmu, barna-
börn og barnabarnabörn og fleira
fólk. Þetta var myndarlegur hópur.
Amma var í essinu sínu og skemmti
sér konunglega, því hvernig er
annað hægt þegar búið er að koma
upp svona stórum og myndarlegum
hópi eins og amma gerði? Alls eign-
aðist amma átta börn, fjögur þeirra
með Guðjóni afa, sem hún missti,
og fjögur með Sigga afa. Lífið var
henni oft erfítt, en hún skilaði sínu
hlutverki í þessu lífi vel, því hún
var jákvæð en jafnframt ákveðin
kona.
Elsku amma. Með þessum fá-
tæklegu orðum langar okkur að
þakka þér samveruna og að fá að
kynnast þér eins og við gerðum.
Þú sýndir okkur aðeins hlýju og
væntumþykju og við munum alltaf
eiga fallega minningu um þig.
Elsku afi, Jói, Ella, Rósa, Inga,
Júlli, Ódi, Eiður, Sissi, barnabörn
og barnabarnabörn og allir að-
standendur. Við vottum ykkur sam-
úð okkar í þessari miklu sorg og
biðjum góðan Guð að veita okkur
öllum styrk til að deyfa mesta sárs-
aukann, þótt við vitum að það verð-
ur aldrei hægt að fylla það skarð
sem hefur myndast.
Nú er amma í góðum höndum
Guðs og þar mun henni ávallt líða
vel og við vitum að sá dagur mun
koma er við hittumst öll aftur hin-
um megin, en þangað til mun minn-
ingin um yndislega konu lifa í hjört-
um okkar, eða eins og Jesús sagði:
„Ég er upprisan og lífið, sá sem
trúir á mig mun lifa þótt hann
deyi.“ (Jóh. 11.25-26.)
Kristín Heimisdóttir,
Heiðrún Frímannsdóttir.
MARÍA SIGURLÍNA
- ARNGRÍMSDÓTTIR
t
Þökkum innilega samúð og hluttekningu við fráfall og útför
HELGU EIIMARSDÓTTUR,
Stýrimannastíg 3.
Danfel Sigurðsson,
Einar Þór Daníelsson,
Hiidigunnur Danfelsdóttir,
Þórunn Sigurðardóttir,
Erna Einarsdóttir,
Óttar Guðmundsson,
Sigurður Einarsson,
Arndfs Björnsdóttir,
Arnþrúður Gunnlaugsdóttir.

t
Innilegar þakkir til allra, sem sýndu okk-
ur hlýhug og samúð við fráfall móður
okkar, tengdamóður og ömmu,
GUÐRÚIMAR SIGURÐARDÓTTUR.
Sérstakar þakkir færum við öllu starfs-
fólki Sjálfsbjargarhússins, Hátúni 12,
fyrir alla þá aðstoð og umönnun, sem
henni var veitt, svo og öllu heimilisfólki
4. hæðar.
Kjartan K. Friðþjófsson,
Ástrföur S. Valbjörnsdóttir, Sigvaldi Karlsson
og barnabörn.
t
Þökkum auðsýnda samúð og vinarhug
við andlát og jarðarför elskulegrar móð-
ur okkar,
ERNU HAFDÍSAR BERG
KRISTINSDÓTTUR,
Sjálfsbjargarhúsinu,
Hátúni 12,
Reykjavík.
Borgar Þór Guðjónsson,
Bergþóra Berta Guðjónsdóttir,
Ragnheiður Björk Guðjónsdóttir.
t
Innilegar þakkir færum við öllum þeim, sem sýndu okkur samúð
og hlýhug við andlát og útför ástkærrar sambýliskonu minnar,
móður okkar, tengdamóður, ömmu og langömmu,
MARÍU SIGURLÍNU ARNGRÍMSDÓTTUR,
Hreiðarsstaðakoti,
Svarfaðardal.
Sigurður Eiðsson,
Ófeigur Sigurðsson,
Júlíus Sigurðsson, Edda Valgeirsdóttir,
Eiður Sigurðsson,
Sigurgeir Sigurðsson, Erla Gestsdóttir,
Jóhann Guðjónsson, Elsa Axelsdóttir,
Elín Guðjónsdóttir, Ingvi Antonsson,
Sumarrós Guðjónsdóttir, Sigurður Guðmundsson,
Ingibjörg Guðjónsdóttir, Sigursveinn Hallsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
ELÍN KARITAS
THORARENSEN
+ Elín Karitas Thorarensen
var fædd í Reykjavík 27.
júní 1934. Hún lést á Landspít-
alanum 30. september síðastlið-
inn og fór útför hennar fram
frá Fossvogskirkju 12. október.
MIKIL og góð vinkona mín er lát-
in, Elín Karitas Thorarensen. Það
er svo sárt að vera svo víðs fjarri
á stundu sem þessari. Kynni okkar
Elínar hófust árið 1959, þá var ég
nýbakaður kennari að hefja minn
starfsferil. Ég fékk kennslu við
þrjá skóla hvern í sínu borgar-
hverfi og var sífellt í kapphlaupi
við skólabjöllur og strætisvagna.
Einn af þessum skólum var Mela-
skólinn, en þar var Elín kennari.
Við kenndum hvor í sinni skólastof-
unni. Hún kom til mín strax á
fyrsta degi og bauð mig velkomna
til starfa og bað mig að hika ekki
við að leita til sín gæti hún á ein-
hvern hátt aðstoðað mig. Svona var
Elín, alltaf reiðubúin að veita að-
stoð og beið ekki með það til næsta
dags. A kennarastofunni gætti hún
þess einnig vel að nýliðinn sæti
ekki hjá, en tæki þátt í umræðu
dagsins.
Elín var mikils metin og virtur
kennari, hún hafði mikinn metnað
fyrir hönd nemenda sinna og bar
umhyggju fyrir hveijum og einum.
Hún hélt góðum aga, var réttsýn,
góður félagi og vinsæll kennari.
Það var mér mikill styrkur og lær-
dómur á upphafi míns kennsluferils
að fylgjast með henni. Frá þessum
vetri við Melaskólann á ég góðar
minningar um starfsfélaga og gott
andrúmsloft í fallegu skólahúsi.
Borgin okkar óx og næsta vetur
fékk ég starf við annan skóla. Við
kenndum ekki lengur hlið við hlið.
Ég mat Elínu mikils sem félaga
og naut vinskapar hennar. I góðum
hópi var hún hrókur alls fagnaðar,
orðheppin, glettin, sagði skemmti-
lega frá og gerði óspart grín að
sjálfri sér ef við átti. Hún var föst
fyrir, ekkert gat snúið henni frá
hennar innstu sannfæringu, þar var
hún óhagganleg. Hún var ekki
tækifærissinni. Því sætti hún sig
ekki við nýskólastefnuna sem dundi
yfir svo fyrirvaralaust. Viðhorf og
hlutverk kennara breyttist án þess
að séð væri fyrir að betra tæki við.
Minningamar streyma að, en
efst er mér í huga þakklæti til
hennar fyrir allar þær góðu stund-
ir sem við áttum saman. Þegar við
bmgðum okkur í bíó, á kaffihús
með fleiri góðum vinum og enduð-
um oft þessar samverustundir með
spjalli yfir kaffibolla á hennar
æskuheimili. Foreldrar hennar,
séra Jón Thorarensen og frú Ingi-
björg, litu þá oft inn til okkar með
hlýjum orðum að áliðnum degi. Þau
eru bæði látin. Elín mat foreldra
sína mikils, hún virti þau og sinnti
þeim af alúð þegar þau þurftu þess
með. En hún bar ekki aðeins um-
hyggju fyrir sínum foreldrum, einn-
ig foreldrum vina sinna.
Elín var skemmtilegur og góður
ferðafélagi, á sumrin þegar við átt-
um báðar frí frá kennslustörfum,
brugðum við okkur oft út fyrir
borgina. Þessar ferðir voru
ógleymanlegar.
Elín var mjög næm, ekki bara á
mannlegar tilfinningar heldur á
allt í umhverfínu, hún mátti ekkert
aumt sjá án þess að láta sig það
varða. Ég minnist einnar ferðar
okkar á björtu sumarkvöldi. Við
vorum að koma að norðan. Við
komum niður í Borgarfjörðinn sem
ljómaði allur í kvöldsólinni, eitt af
þessum fallegu íslensku sumar-
kvöldum. Við gengum niður að
Norðurá að fossinum Glanna. Þar
birtist okkur eitt af undrum náttúr-
unnar. Fossinn var fullur af laxi
sem stökk af mikilli kúnst. Við
sátum þarna alveg dolfallnar og
horfðum á, þar til allt í einu að
Elín sér hvar lax hafði lent í sjálf-
heldu. Hún snaraðist úr skónum,
braut upp buxur og óð út í til bjarg-
ar laxinum svo hann gæti haldið
áfram leik sínum. Það var gaman
að vera með Elínu á slíkum ferðum,
njóta náttúrunnar, hlusta á kyrrð-
ina og fuglana og alltaf kom hún
auga á spaugilegar hliðar hverrar
stundar.
Elínu var maígt til lista lagt.
Hún var listmálari af lífí og sál.
Því ekki að undra næmi hennar
fyrir öllu sem á vegi hennar varð.
Hún hélt sína fyrstu einkasýningu
í Reykjavík að mig minnir 1966.
Síðan hélt hún til Spánar á lista-
háskóla, hún setti ekki fyrir sig þó
hún þyrfti að læra spænsku, þar
átti hún ánægjulegt ár.
Við Elín vorum uppteknar hvor
við sín störf um árabil, við vissum
þó alltaf hvor af annarri, þar til
nú fyrir fímm árum að ég flutti
af landi burt, en hef aðsetur mitt
í vesturbænum. Ég hitti Elínu oft-
ast þegar ég kom til landsins. Við
brugðum okkur þá gjarnan saman
í sund. Nú síðast í sumar töluðum
við saman í síma. Hún var að búa
sig í ferð til Parísar og ég út á
land. Hún var sama vinkonan og
áður, alltaf jafn hress og kát.
Að lokum viljum við, ég og fjöl-
skylda mín, þakka henni allar góð-
ar stundir sem við höfum átt með
henni. Við söknum góðrar vinkonu.
Guð blessi minningu hennar og
styrki ástvini og vini sem nú eiga
um sárt að binda. Sérstakar kveðj-
ur sendum við héðan frá Sviss til
Hildar systur hennar, Óla og hans
fjölskyldu.
Kristín Schmidhauser Jónsdóttir.
Ég kem heim til mín að kvöldi
eftir vinnu og fæ þær fréttir að
Elín Thorarensen sé látin. Margar
hugsanir sækja á mig við svona
skyndilegt fráfall jafn hæfíleika-
ríkrar konu og Elín var. Ég kynnt-
ist Elínu í gegnum ömmu mína
Jóhönnu Sigbjörnsdóttur sem nú
er látin. Þær. Élín og amma kynnt-
ust þegar þær voru báðar sem
vinnukonur á Þingeyrum í Húna-
þingi en búið átti þá og jörðina
Sigfús Bjarnason í Heklu. Þar tókst
með þeim mikil vinátta sem rofnaði
aldrei meðan báðar lifðu. Ég kynnt-
ist því Elínu strax sem barn þegar
hún kom í heimsóknir til ömmu.
Síðan liðu árin og það var alltaf
einhver þráður milli okkar þó sam-
fundum okkar fækkaði eftir að
amma lést. Þegar ég missti móður
mína fyrir tveimur árum þá hringdi
Elín í mig og vildi aðstoða mig ef
hún gæti eitthvað gert. Auk þess
að hughreysta mig á alla lund þeg-
ar ég átti erfitt skrifaði hún fallega
grein í minningu um mömmu.
Elín og móðir hennar Ingibjörg
voru ákaflega nánar enda lýsir það
því best hvernig hún hugsaði um
hana síðustu æviárin.
Það má segja að hvert sem Iitið
er í fari Elínar þá átti hún svo
gott með að miðla öðrum og græða
hjartans sár.
Hún var kennari að mennt og
var einnig góður frístundamálari
liðtækur píanóspilari. Það má segja
að með Élínu hverfi af sjónarsvið-
inu kona sem var prýdd hinum
bestu mannkostum af guðs náð.
Að lokum vil ég þakka alla þá
vináttu og tryggð sem hún sýndi
mér og minni fjölskyldu með þess-
um_ fátæklegu línum.
Ég sendi systkinum hennar og
öðrum ættingjum mínar innileg-
ustu samúðarkveðjur.
Nú legg ég augun aftur
ó, Guð, þinn náðarkraftur
mín veri vörn í nótt.
Æ, virzt mig að þér taka,
mér yfír láttu vaka
þinn engil, svo ég sofi rótt.
(Þýð. S. Egilsson)
Milla H. Kay.