Morgunblaðið - 15.10.1994, Blaðsíða 40

40 LAUGARDAGUR 15. OKTÓBER 1994
MORGUNBLAÐIÐ
BREF
TIL BLAÐSINS
Kringlan í 103 Reykjavík • Sími 691100 • Símbréf 691329
Opið bréf
til lesenda
> ÍMMAN'
TÓ/MU OS LE'lÐlM -
L&GU TlLVee.U
Yi t____ _ tU
HLJÖ/H4R
B/weA
V/EL_
J?M PflV?e> 2-2
Tommi og Jenni
Ljóska
Smáfólk
SHE’S REAPIN6
yoUR LOVE
. MOTE!
7(-----
HE'S STILL
THERE..REALLY?
OH, SURE, I
UNPER5TAMD..
SHE 5AIP
SHECOOLPN’T
READVOUR
SMUPST
LURITIMG...
AND WHEN I TOLP
HER TOlTRE INTHE
5AME CLA55 AT 5CHOOL,
5HE 5AID SHE DIPN'T
REMEMBERYOU..
Hún er að lesa Heyrðirðu til mín?
ástarbréfið frá Ertu ennþá á bak
þér! við tréð? Veifaðu
hendinni!
Hann er þar Hún sagði að Og þegar ég sagði
enn... er það hún hefði henni að þú værir í
satt? Ó, auðvit- ekki getað sama bekk og hún,
að, ég skil... lesið þessa sagðist hún ekki muna
kámugu eftir þér... Ég þoli
skrift þína... þetta ekki!
Frá Allen W. Hulett:
Tilefni eftirfarandi bréfs er flug-
slysið við Borgarnes 28. ágúst
sl. þegar tveir menn fórust. Þeir
voru Magnús Helgason, Háaleit-
isbraut 133, Reykjavík, og Jó-
hann P. Jónsson, Hraunbæ 162,
Reykjavík; báðirf. 1944. Jóhann
kynntist syni greinarhöfundar
(Mike) í námsferð í Bandaríkj-
unum.
TUTTUGASTI og áttundi ágúst
og næstu dagar á eftir voru sorg-
ardagar í lífi fjölskyldna og vina
Jóhanns og Mikes. Við teljum okk-
ur þar á meðal. Mér og Kent, syni
mínum, finnst við einhvern veginn
bera óbeinlínis ábyrgðina. Leyfíð
mér að segja ykkur hvernig leiðir
okkar hafa legið saman og að hve
miklu liði þessir tveir menn hafa
orðið íslensku þjóðinni með fram-
taki sínu og trúmennsku. Við erum
stoltir af því að gegna sama starfi.
Ég var ungur sjóliði í banda-
ríska sjóhernum um borð í orrustu-
skipinu Árkansas í skipalestinni,
sem flutti_ bandarískú landgöngul-
iðana til íslands í júní 1941. Skip
mitt kom þangað aftur í desember
1941 og við lögðumst við akkeri
í Hvalfírði. Þess vegna hef ég allt-
af talið mig nátengdan íslandi og
íslendingum.
Aflaði sér þekkingar
í sumarleyfinu
í júní 1980 hringdi í mig Jim
Cragan slökkviliðsstjóri í Rock-
ford, Illinois, sem vissi um áhuga
minn á íslandi, og sagði mér að
slökkviliðsmaður frá Reykjavík,
Jóhann Jónsson, væri í Rockford
að kynna sér slökkviliðsstörf í
Bandaríkjunum. Mér skilst að
hann hafi gert þetta á eigin kostn-
að í sumarleyfi sínu og til þess
að afla sér aukinnar þekkingar og
reynslu. Cragan slökkviliðsstjóri
sagði mér að kona Jóhanns, lítil
dóttir og móðir hans væru í Bánda-
ríkjunum og þyrftu að hitta Jó-
hann einhvers staðar að lokinni
dvöl hans í Rockford. Um þetta
leyti bjó ég skammt frá í Chicago
og því dvöldust þau hjá mér í
nokkra daga, þar til Jóhann kom
og þau héldu öll aftur til íslands.
Eftir þessi fyrstu kynni kom
Jóhann oft til Chicago til þess að
kynna sér sjúkraflutninga eins og
þeim er háttað í flestum deildum
slökkviliðsins í Bandaríkjunum.
Ég var slökkviliðsstjóri í Elk
Gagnasafn
Morgxmblaðsins
Allt efni sem birtist í Morgun-
blaðinu og Lesbók verður fram-
vegis varðveitt í upplýsinga-
safni þess. Morgunblaðið áskil-
ur sér rétt til að ráðstafa efninu
þaðan, hvort sem er með endur-
birtingu eða á annan hátt. Þeir
sem afhenda blaðinu efni til
birtingar teljast samþykkja
þetta, ef ekki fylgir fyrirvari
hér að lútandi.
Grove, Illinois (útborg Chicago,
nálægt O’Hare-flugvelli), og Kent
sonur minn starfaði í slökkviliðinu
í Rockford.
Við fórum með Jóhanni og skoð-
uðum margar ólíkar gerðir og teg-
undir af sjúkrabílum. Um svipað
leyti tengdist hann Rauða krossin-
um á Íslandi og átti mikinn þátt
í því ásamt Mike að útvega sjúkra-
bíla á marga staði á íslandi. Þeir
áttu sömuleiðis þátt í því að útbúa
þessa sjúkrabíla og þjálfa mann-
skapinn.
Jóhann og Mike sóttu marga
fundi og tóku þátt í mörgum nám-
skeiðum til þess að kynnast nýj-
ustu aðferðum við slysavarnir og
björgunarstörf í Bandaríkjunum.
Jafnframt fóru þeir oft til Kansas
og óku nýju sjúkrabílunum til
Boston, en þaðan voru þeir sendir
til íslands. Kent sonur minn og
vinur hans fóru í eina svona ferð
með Mike og Jóhanni, þegar fjórir
sjúkrabílar voru tilbúnir til afhend-
ingar í einu.
Hrifumst afmenningu og
vinsemd Islendinga
Kona mín, Marlene, og ég höf-
um farið nokkrum sinnum til ís-
lands á síðari árum og höfum állt-
af hrifist af menningu og vinsemd
íslensku þjóðarinnar, auk þess sem
við höfum haft gaman af að ferð-
ast um land ykkar. Ég hef nokkuð
fengist við að búa til sérstakar
ábreiður í tómstundum og færði
eina slíka Vigdísi Finnbogadóttur
forseta að gjöf. Það var mér heið-
ur að hitta hana í eigin persónu.
Hún er indæl manneskja og land
ykkar getur verið stolt af henni
Qg framkomu hennar þegar hún
kemur fram fyrir landsins hönd.
Okkur var fyrst sagt frá hinu
hörmulega slysi sama dag og út-
förin fór fram. Kent og ég hefðum
áreiðanlega mætt, ef við hefðum
frétt þetta fyrr.
Trúmennska í starfi
Með þessu bréfi viljum við tjá
íslensku þjóðinni að við megum
ekki gleyma því sem Jóhann og
Mike hafa gert fyrir fólkið í þessu
landi. Sviplegan dauða þeirra má
að sumu leyti rekja til trúmennsku
í starfi fyrir slökkviliðið.
Það er einlæg von okkar að rík-
isstjórn íslands, Reykjavíkurborg,
Rauði kross Islands og íslenska
þjóðin geri sér grein fyrir að það
minnsta sem hægt er að gera í
minningu þessara tveggja manna
er að losa fjölskyldur þeirra við
fjárhagsbyrðar. Érfitt verður að
viðhalda lífskjörum þeirra án eig-
inmanna og feðra. Mestu skiptir
að börn þeirri fái að njóta allrar
þeirrar menntunar, sem hugur
þeirra stendur til, og þau hefðu
notið væru Jóhann og Mike meðal
þeirra.
ALLEN W. HULETT,
fv. slökkviliðsstjóri,
KENT A. HULETT,
slökkviliði Rockford,
Oregon, WI53575, USA,
og fjölskyldur.