Morgunblaðið - 15.01.2000, Blaðsíða 48

Morgunblaðið - 15.01.2000, Blaðsíða 48
£ LAUGARDAGUR 15. JANUAR 2000 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR ANNA MARIA HÉÐINSDÓTTIR + Anna María Héð- insddttir fæddist á Húsavík 13. maí 1977. Hún lést á heimili sfnu 31. des- ember síðastliðinn og fdr útför hennar fram frá Húsavíkur- kirkju 8. janúar. Aðfaranótt nýárs- dags bárust mér miklar ísorgarfréttir þegar ég frétti að Anna María væri látin. Hvernig gat mér nokkurn tímann komið það til hugar á annan í jólum er hún heimsótti mig að ég væri að kveðja hana í hinsta sinn. Það er erfitt að sætta sig við það að hún Anna sé dáin. Ég man þegar við vorum á yngri árum að hún var alltaf til í allt og hafði frumkvæði að svo mörgu sniðugu sem hægt var að dunda sér við í æsku. Hún var alltaf áberandi andlit í vinahópinum alveg frá æsku til dags- ins í dag. Hún hafði mjög eftirminnilegt bros fsmitandi hlátur. Söngur hennar r frábær svo og allt er hún tók sér fyrir hendur. Við vorum nokkrar vinkonurnar saman í hljómsveit fyrir nokkrum ár- um og ég man hversu mikið hún lifði sig inn í það, hún var kjarninn í eplinu sem hélt okkur saman. Heimurinn er fátækari án þín, elsku Anna, og ég kveð þig nú með sárum söknuði. Elsku Lilja Björg, Héðinn, Sirrí, Helgi, Bibbi, Nonni og aðrir aðstan- dendur, megi guð styrkja ykkur í (yœssari miklu sorg. Aðalbjörg. Hvað boðar nýárs blessuð sól? Hún boðar náttúrunnar jól, hún flytur líf og líknarráð, hún tjómar heit af Drottins náð. Sem Guðs son forðum gekk um kring, hún gengur ársins fagra hring og leggur smyrsl á lífsins sár og læknar mein og þerrar tár. (M.J.) Mig langar að minnast minnar kæru vinkonu Önnu Maríu Héðins- dóttur. ., ;Hve sárt var að frétta um andlát þitt, kæra vinkona. Um hugann streyma minningar um margar ánægjulegar samverustundir í þá rúmu tvo áratugi sem við höfum verið vinkonur. Við vorum ekki haar í loftinu þegar við kynnumst, þú bjóst á Álfhólfsvegi og ég hjá ömmu og afa á Uppsalavegi, því foreldrar mínir voru að byggja í Brúnagerði. Það leið ekM langur tími áður en þú fluttir í Brúnagerði við hliðinna ámér. Krakkarnir í Brúna- gerði voru stór og þétt- ur hópur, þar var mikið brallað í gamla daga, í Brúnagerðishópinn er komið stórt skarð. Það voru margar úti- legurnar sem við fórum í upp í móa, kaffiboðin í kofann þinn, flotta búið okkar þar sem við jörð- uðum alla páfagaukana og andarung- ana með öllu tilheyrandi, nestisferð- irnar í sprænugil en aðalsportið var þegar heiti potturinn kom hjá Öbbu, þar var sko buslað. Eg man að alltaf á jólunum þegar ég var búin að opna pakkana mína þá hljóp ég alltaf upp í herbergi til að líta inn í stofugluggann þinn til að athuga hvort þú værir búin að opna þína, því þá mátti ég hlaupa yfir. Þú öfundaðir mig svo þegar ég eignaðist lítinn bróður, það var þinn heitasti draumur að eignast systkini. Það liðu ekki nema tvö ár, þá rættist draumurinn, þú eignaðist lítinn bróð- ur sem þér þótti svo vænt um. Aldrei slettist upp á vinskapinn hjá okkur og ef eitthvað kom uppá þá liðu ekki nema tvær mínútur áður en önn- ur hvor okkar bankaði aftur uppá. Ég flutti alfarið suður á fimmtánda ári en við hittumst alltaf reglulega og skrifuðum bréf um hvað hefði drifið á daga okkar. Aldrei gleymi ég bréfinu sem þú sendir mér þegar ég var í skóla í Danmörku þess efnis að segja mér að þú ættir von á þér í maí, þér fæddist gunfalleg stelpa með rauða hárið þitt daginn eftir 19 ára afmælis- daginn þinn. Lilja Björg mun ætíð fá að heyra hve yndislega móður hún átti. Elsku Anna, minningarnar um þig eiga stóran sess í hjarta mínu sem ég mun ætíð varðveita. Ég sakna vinkonu og óska henni góðrar ferðar.Vonandi mun himbrhn- inn heilsa henni með kvaM sínu. Ég bið Guð að gefa Lilju Björgu, Sirrý, Héðni, Helga, Bibba og öðrum aðstandendum styrk og vera þeim nálægur. Mundu mig, ég man þig. Þín Kristm. Elsku Anna María okkar. Það geta engin orð því lýst hve brugðið okkur var að heyra þær sorg- arfréttir sem okkur bárust snemma á nýársmorgun. Strax á þeirri stundu varð okkur ljóst að nú hafði verið höggvið stórt skarð í vinarhóp okkar. Okkur langar að minnast þín með nokkrum orðum kæra vinkona. Við kynntumst þér fyrst þegar við byrj- uðum í barnaskóla. Strax þá komu í ljós leik-,söng- og tónlistarhæfileikar þínir. Það var sama hvað var um að vera, þú varst alltaf fremst í flokki. Á unglingsárum okkar hafði áhugi þinn á söng og tónlist ekkert dvínað. Þú varst í hinum ýmsu hljómsveitum ýmist sem gítarleikari eða söngvari og verður sá tími sem við, Abba og þú spiluðum saman ógleymanlegur. Þegar við hugsum til baka er okkur minnisstæðast brosið þitt og hve smitandi hlátur þú hafðir. Svo var það í maí árið 1996 að litli sólargeislinn þinn kom í heiminn. Þú varst svo stolt og ánægð af þessum litla einstaklingi, henni Lilju Björgu. Fyrir tveimur árum þegar leiðir okkar skildi fækkaði óneitanlega samverustundum okkar, en þegar við hittumst aftur eftir langan aðsMlnað var alltaf jafn gaman. Það er okkur ómögulegt að sMlja, elsku Anna Mar- ía, að næst þegar við vinkonurnar komum saman verður þú ekM á með- al okkar. Nú kveðjum við þig með sárum söknuði og biðjum Guð að umvefja þig örmum sínum og varðveita sálu þína. Elsku Lilja Björg, Héðinn, Sirrý, Helgi, Bibbi, Nonni og aðrir aðstand- endur, megi Guð gefa ykkur styrk í þessari miMu sorg. Við þökkum samfylgd á lífsins leið það lýsandi stjörnur skína. Og birtan himneska björt og heið húnboðarnáðunsína. En alfaðir blessar hvert ævinnar skeið og að eilífu minningu þína. (Höf. ókunnur.) Þínar vinkonur, Harpa og Erla Dögg. Mig langar að kveðja Önnu Maríu, vinkonu mína og skólasystur, með nokkrum orðum. Ég trúi því varla að þú sért farin og ég hitti þig ekM aftur, ég harma að þú hafir ekM séð Hósið í myrkrinu. Ég sakna þín og vona að þér líði vel þar sem þú ert. Þar sem við gerðum rannsókn á Asatrúarfé- laginu í haust sem endaði með því að þú sMáðir þig úr þjóðMrkjunni og í ásatrúarfélagið finnst mér við hæfi að kveðja þig með einum af þeim kvæð- um úr Hávamálum sem þú valdir í niðurstöður okkar. Ungurvaregforðum, fóregeinnsaman, þávarðegvillurvega; auðigurþóttumk, eregannanfann, maður er manns gaman. (Úr Hávamálum.) Elsku Lilja Björg, Bibbi og aðrir aðstandendur, megi hinn algóði guð ntyrkja ykkur á þessum erfiðum tím- im Guðrún. s um. INGVAR BENEDIKTSSON + Ingvar Benediktsson fyrr- verandi bóndi fæddist í rRekavík bak Höfn 30. júlí 1909. Hann lést á Sjúkraskýli Bolung- arvíkur 7. janúar síðastliðinn. Foreldrar hans voru hjdnin Sig- urrós Bjarnadóttir, f. 25.9. 1877, d. 2.10. 1937, og Benedikt Árna- son, f. 22.7. 1877, d. 30.5. 1938. Kona Ingvars er María Guð- mundsddttir, f. 7.3. 1903. Þau gengu í hjdnaband 1947. Kjör- sonur þeirra er Ingi Karl, f. 16.9. 1944. Ingi karl var kvænt- ur Ragnheiði Jdnsddttur. Þau skildu. Þau eiga tvö börn: Inga Karl og Maríu Sigurrds. Á yngri árum var Ingvar sjó- maður og bóndi, fyrst í Aðalvík og síðar í Önundarfirði. Útför Ingvars fer fram frá Hólskirkju í Bolungarvík í dag og hefst athöfnin klukkan 14. Okkur systkinin, börn Sigurlaugar og Hermanns frá Látrum í Aðalvík, langar að minnast Ingvars með •ftbkMnm orðum. Hann var sveitungi okkar og vinur foreldra okkar. Fyrst þegar við eldri systMnin munum hann bjó hann í Stakkadal í Aðalvík ásamt konu sinni Maríu Guðmun- dsdóttur frá Rekavík bak Látur. María var frænka móður okkar og vinkona. Foreldrar okkar og María f,ustáriðl989. Árið 1942 flytja þau til Iðavalla að Látrum og búa þar til vors 1948. 16. júní það ár flytja þau vestur yfir Djúp ásamt foreldrum okkar og fleira fólM. Um þetta leyti var byggð í Aðalvík að eyðast. Það voru þung spor hjá þessu fólM, sem var að yfírgefa æskusveit- ina sína og sMlja þar eftir unnin störf og minningar. Þegar þetta var voru þau hjón á miðjum aldri og þurftu að byrja búskap á nýjan leik. Áfanga- staður þeirra var Önundarfjörður. Fyrst bjuggu þau í sveitinni, en flutt- ust síðar til Flateyrar. Þar unnu hjónin við fiskverkun. Foreldrar okkar eignuðust tólf börn, sem öll komust tii fullorðinsára og lifa enn. Á árunum sem Ingvar og María bjuggu að Látrum var erfitt heimihshald hjá foreldrum okkar. Það varð til þess að þau hjónin ætt- leiddu bróður okkar, Inga Karl, árið 1947. EkM var mikill samgangur á milli fjölskyldnanna á meðan búið var í Önundarfirði. Úr þessu bættist mjög, er bróðir okkar flutti til Bol- ungarvíkur og foreldrar hans komu til hans. Þá var oft komið við á þessu heimili, er leiðin lá til Aðalvíkur. Þá voru rifjaðar upp minningar um æskuslóðir. Ingvar var miMð snyrtimenni í allri umgengni, rólyndur og heima- kær. Hann ferðaðist ekM miMð um ævina. Hann lét hverjum degi nægja sínar þjáningar. Síðara hluta ævinnar var heilsunni farið að hraka og í mörg ár hafði hann verulega skerta heyrn. Það háði honum mjög í allri sam- ræðu, sem hann hafði þó gaman af. Við vitum að foreldrar okkar báru hlýhug og kærleika til kjörforeldra Inga Karls, sem við systMnin gerum einnig. Ingvari er þökkuð samfylgdin. Bróður okkar og fjölskyldu hans vottum við samúð okkar. Fyrir hönd systMnanna, Þórunn og Friðrik. STEFAN OSKAR STEFÁNSSON + Stefán Óskar Ste- fánsson fæddist f Reykjavík 21. júlí 1955. Hann lést í Reykjavík 23. desem- ber si'ðastliðinn og fór útför hans fram frá Seltjarnarnesk- irkju 4. janúar. 4. janúar var borinn til grafar góður félagi okkar úr Round Table 1. Stefán Óskar Stef- ánsson var einn af Möft- ugustu og virkustu fé- lögum í RT-1 síðustu tvo áratugi og er okkur sem og hreyfing- unni allri miMll missir. Á svona stund kemur upp í hugann hvað orðin eru í eðli sínu fátæk í svona raun, og minningar liðinna stunda renna gegnum hugann. Margs er að minnast en einna helst stendur upp úr brosið og lífsgleðin sem alltaf eink- enndi Stefán og smitaði alla þá sem hann þekktu og umgengust. Ef eitt- hvað stóð til í félagsskapnum, svo sem skemmtikvöld, útilega, eða jafnvel ferð til annarra landa á mót með RT félögum var Stefán jafnan fyrstur manna að sMá sig. Ákafi og lífsgleði hans varð til að aðrir smituðust og komu með og var hann jafnan hrókur alls fagnaðar þegar á staðinn var komið. Eitt verður okkur félögum í RT-1 sérstaMega minnisstætt, en þannig var að Stefáni hafði verið falið að sMpuleggja svokallað konukvöld, með félögum og eiginkonum þeirra í RT-1. Jú, það var lítið mál, hann sMpulagði einstaka kvöldstund með konunum okkar og sjálfum sér, því hann gleymdi að boða okkur hina eig- inmennina, (eða svo sagði hann). Þetta lýsir hversu skemmtilegar upp- ákomur Stefán gat látið koma sér tii hugar. Eftir á þótti okkur félögunum þetta hið skemmtiiegasta mál, því engum okkar hafði dottið í hug að halda svona „konukvöld" fyrr, því yf- irleitt fáum við hinir eigmmennirnir að yera með líka. í maí síðastliðnum fórum við nokkrir til móts við aðra RT-l-fé- laga úr Evrópu á árlegt þing, sem að þessu sinni var haldið í Brux- elles og er óhætt að segja að Stefán hafi markað þann fagnað með nærveru sinni og einstakri sönggleði, sem hann leiddi okkur félagana áfram með í, við magnaðar viðtökur annarra Evrópufélaga. Lengi mætti telja upp atvik sem þessi sem okkur eru í fersku minni um þann tíma sem við áttum með Stefáni í RT-1. Upp úr stendur alltaf minningin um góðan dreng og félaga sem allt vildi fyrir alla gera og jafnan fyrstur að bjóða fram hjálpandi hönd ef einhvers var þörf. Kæra Magga og synir, sem og aðr- ir ástvinir. Okkar dýpstu samúðarkveðjur á þessari erfiðu stundu. Eldri og miverandi félagar í RT-1. Takk fyrir allt, Stefán. Okkur bræðrunum varstu alltaf góð fyrir- mynd og verður áfram, harðduglegur og alltaf með góða skapið og léttleik- ann á hreinu. Það er sárt að horfa á eftir þér en við varðveitum vel minn- inguna um þig og hún veitir okkur yl. Elsku Magga, Stebbi, Arnar og Brynjar, megi Guð vaka yfir ykkur á þessum erfiðu stundum. Af eilífðarijósi bjarma ber, sem brautina þungu greiðir. Vort lif, sem svo stutt og stopult er, þaðstefniráæðrileiðir. Og upphiminn fegri en auga sér mót öllum oss faðminn breiðir. (EinarBen.) Hallgrúnur Daði og Indriði Freyr Indriðasynir. HERMINA SIGUR- GEIRSDÓTTIR KRISTJÁNSSON + Hermína Sigur- geirsddttir Krisrjánsson fæddist á Stóruvöllum í Bárðardal 16. mars 1904. Hún lést í Sjúkrahúsi Reykja- víkur 26. desember síðastliðinn og fdr útför hennar fram frá Áskirkju 7. jan- dar. Það var ekM fyrr en mörgum árum síðar sem ég gerði mér grein fyrir að þegar ég hóf nám hjá Hermínu var hún orðin sextíu og fimm ára gömul. Mér fannst hún aldrei vera gömul , ekM einu sinni miðaldra, hún tók alltaf á móti mér brosandi, í fallegum kjól með liðað hárið og elskulegt yfir- bragð. Hún leiddi mig í píanónáminu með ákveðinni reglusemi, sleppti aldrei tónstigum Herz né æfingum Czernys, og var óhrædd við að láta mig fást við verkefni sem kannsM voru aðeins ofar getunni í hvert sinn. Metnaður hennar fyrir hönd nem- enda var miMll og smitandi. Eg bar ómælda virðingu fyrir henni og á þessum viðkvæmu unglingsárum hélt hún áhuga mínum gangandi og fyrir það verð ég henni eilíflega þakklát. Hermína stjórnaði ekki bara sínum eigin nemendum í tónlistar- skólanum í Reykjavík með festu en þó hlýju. Hún leiddi píanókenn- aradeild skólans og gaf þannig næstu kynslóð innsýn og hlutdeild í kennsluaðferðum sem menntun, reynsla og innsæi höfðu mótað. Margir munu eflaust minnast tónleika innan skólans þar sem Herm- ína var ævinlega mætt. Hún sá til þess að allt gengi snurðu- laust fyrir sig - og þá var eins gott að gleyma ekki að hneigja sig vel bæði fyrir og eftir flutning! Minnisstæðar eru einnig heim- sóknir á Reynimelinn, í fínu stofuna þar sem flygillinn sMpaði öndvegi, sveipaður svörtum silkidúk með kögri. Ymist vorum við nemendurnir að spila hver fyrir annan eða að sam- gleðjast Hermínu á tímamótum. Hún vakti yfir velferð fyrrverandi nemenda og fylgdist vel með hverj- um og einum í leik og starfi. Þannig var hún vinur ævilangt. Farsæll kennari og einstök kona er kvödd með djúpu þakklæti. Anna Guðný Guðmundsddttir. Handrit afmælis- og minningargreina skulu vera vel frá gengin, vélrituð eða tölvusett. Sé handrit tölvusett er æskilegt, að disklingur fylgi útprentuninni. Auðveldust er móttaka svokallaðra ASCII-skráa, öðru nafni DOS-textaskrár. Ritvinnslukerfin Word og Wordper- fect eru einnig auðveld í úrvinnslu. Senda má greinar til blaðsins í bréfsíma 569 1115, eða á netfang þess (minning@mbl.is) — vinsamlegast sendið greinina inni í bréfinu, ekki sem viðhengi. Nánari upplýsingar má lesa á heimasíðum. Það eru vinsamleg tilmæli að lengd greina fari ekki yfir eina örk A-4 miðað við meðallínubil og hæfilega línulengd — eða 2.200slög. Höfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki stuttnefni undir greinunum.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.