Fréttir frá Íslandi - 01.01.1875, Síða 45

ATVIXNCVEGIIi.
45
eu hús og hoy væri fyrir, en eins fór sem fyr, að sumum [icssiim skipun-
um var sljólega fylgt, og sumpart ails ekki skeytt, enda var eigi í öllu
unnt að fara eptir þeim, [iví að þegar átti að fara að baða, þá vantaði bað-
meðölin, og varð fyrst að fá fiau erlendis; á meðan björguðust sumir við
ýmiss konar kák, en sumir við alls ekkert. Loks komu meðölin, og átti
þá til skarar að skríða; en hætt var við, að sœkja mundi í sama horf, og
allt verða til einskis. Tók landshöfðingi þá það happaráð, meðfram eptir
tillögum amtmanns, að setja nýjan lögreglustjóra í kláðamálinu, og fjekk
honum síðan öll umráð þessa máls á öllu kláðasvæðinu fyrir sunnan
Botnsvoga, að [iví leyti sem fiau heyra undir sýslumann. Til pessa starfa
kvaddi landshöfðingi ritara sinn, Jón Jónsson, einbeittan mann og ötulan.
Tók hann þegar að ferðast fram og aptur um hjerað sitt, og gekk ríkt
eptir, að fylgt væri ráðstöfunum yfirvaldanna, að Jiví leyti sem unnt var;
varð honum að mun meira ágengt en að undanförnu hafði orðið, en svæði
Jiað, er hann hafði til umráða, var svo stórt, að enn gátu margir undan
skotizt. Tók hann það þá til bragðs, sem margir höfðu lengi þráð, en
það var það, að hann fjekk fram niðurskurðarsamtök í suðurhluta Gull-
bringusýslu, sem var hættulegasti hluti kláöasvæðisins, og lengi liefur vcr-
ið grunaður um að hafa geymt kláða undanfarin ár. pessa niðurskurðar-
samþykkt ijet hann gjöra fyrir rjettí, svo að eigi varð með góðu hœgt að
rjúfa hana. pó gjörðu 2 bœndur á svæði þessu sig líklega til að rjúfa
samþykktina, en lögreglustjórinn ljet taka fje þeirra með valdi og lóga
því. Nú var alhreinsaður versti hluti kláðasvæðisins, svo að þaðan var
eigi lengur neitt að óttast um sinn, er þar var sauðlaust orðið. En ann-
ars staðar lifði þó kláðinn eptir. J)á tók lögreglustjórinn það ráð, að fá
menn til að lofa að allækna fyrir vissan dag, en skera ella; tókst það á
sumum stöðum, og varð að góðu, en sums staðar varð engu við komið,
nema hinum venjulegu lækningatilraunum, en þær urðu erviðar, þar sem
fje var margt, og því ekki var fækkaö. Skerpti lögreglustjórinn þá skip-
anir sínar, bauð stranga heimagæzlu, skoðanir og baðanir, setti skoðunar-
menn, umsjónarmenn og baðstjóra og annað þess konar, en þessum skip-
unum var misjafnlega fylgt; og þrátt fyrir fylgi lögreglustjórans ogatorku,
var kláðinn enn óupprœttur um árslok, og var öðru hverju aö koma upp
aptur og aptur víða á hinu gamla kláðasvæði. Enn einu sinni urðu þá
spár og loforð lækningamanna og sumra yfirvalda, um að útrýma kláðan-
um á yfirstandandi ári, allsendis að engu. Hversu sem skipast fram-
vegis, verður þó framhald kláöasögunnar að koma síðar. — Bráðafár á
sauðfje gjörði víða mikið tjón um haustið, einkum í Kjós, Borgarfirði, á
Mýrum og í Skagafirði. — Bráðafaraldur á nautgripum gjörði og enn
vart við sig; þannig gjöreyddust kýr á bœ einum í Flóa.
Æðarvarp misheppnaðist viða um vorið, og dúntekja var í
minna lagi.
A flabrögð af sjó voru œrið misjöfn, en þómátti kalla þau allgóð,
er á allt er litið. í Faxaflóa fór þegar að fiskast eptir nýár, einkum við