Morgunblaðið - 03.05.2001, Blaðsíða 57

✝ Guðmunda J.Halldórsdóttir
fæddist 14. júlí 1919 í
Hnífsdal. Hún lést á
Landspítalanum í
Fossvogi 26. apríl
síðastliðinn. Foreldr-
ar hennar voru Hall-
dór Auðunsson, f.
11.9. 1879, d. 23.12.
1942, og Margrét
Ingibjörg Þórðar-
dóttir, f. 19.6. 1880,
d. 19.7. 1947. Guð-
munda var tólfta af
fjórtán börnum
þeirra hjóna. Eftirlif-
andi eiginmaður Guðmundu er
Þórhallur Hálfdánarson skips-
stjóri, f. 30.10. 1916. Börn þeirra
eru: Bjarni, f. 30.1. 1943, maki
María Olga Traustadóttir og eiga
þau þrjú börn; Málmfríður, f. 31.8.
1944, maki Þórður Karlsson og
eiga þau þrjú börn; Auður, f. 22.1.
1946, maki Valtýr Grímsson og
eiga þau þrjú börn; Ingibjörg, f.
28.8. 1947, maki Jón Jóhannesson,
þau eiga einn son,
slitu samvistir; og
Hálfdán, f. 29.2.
1952, maki Margrét
Jóna Gísladóttir, þau
eiga einn son.
Barnabörnin eru 11
og barnabarnabörn-
in eru 16.
Guðmunda ólst
upp í Hnífsdal til 7
ára aldurs er hún
flutti til Hafnar-
fjarðar, að Linnet-
stíg sem í dag til-
heyrir Smyrla-
hrauni. Guðmunda
og Þórhallur byrjuðu sinn búskap
á Hellisgötunni og bjuggu síðan á
Reykjavíkurvegi. Árið 1944
byggðu þau hús að Vitastíg 2 í
Hafnarfirði þar sem þau bjuggu
alla tíð, fyrir utan þau 8 ár sem
þau veittu Breiðuvík á Vestfjörð-
um forstöðu.
Útför Guðmundu fer fram frá
Hafnarfjarðarkirkju í dag og
hefst athöfnin klukkan 13.30.
Elsku amma mín. Það er komið að
kveðjustund.
Nú ertu sofnuð svefninum langa
og þá koma minningarnar fram í
huga minn og eru þær ófáar, þar
sem ég ólst upp sem barn á heimili
ykkar afa hvort sem var hér í Hafn-
arfirði eða fyrir vestan.
Þegar aldurinn færðist yfir okkur
áttum við okkur sameiginlegt áhuga-
mál sem var garðurinn og allur gróð-
urinn sem í honum er, þú amma mín
með þinn stóra verðlaunagarð og ég
með litla frímerkið mitt, enda stór
hluti af plöntunum hjá mér fenginn
frá þér. Sjálfsagt mun ég ekki fara
út í garð nema að þú komir upp í
huga minn gefandi góð ráð að vanda.
Amma mín, nú kveð ég þig með
þessu ljóði og þakka þér fyrir allan
þinn kærleik og góðar stundir sem
við höfum átt saman, með vissu um
að við munum hittast á ný.
Gekk ég þar um garða
sem gróðrarilminn lagði
frá mold og bjarkarblöðum
og blómum ótal landa.
Þá var drottins dagur
og dásamlegt að anda.
Þau nutu sömu sólar,
og sama höndin hlúði
öllum þessum ættum
og öllu þessu skrúði.
Mót röðli risu krónur,
en rætur uxu niður,
og milli blómabeða
var bræðralag og friður.
Svo gakk þú inn í garðinn
og gef þér til þess næði
að nema fögur fræði
og fagna nýju kvæði,
sem andar lífs og ljósa
í leir og moldir skrifa:
Ef fegurð nýtur friðar,
er fögnuður að lifa.
(Davíð Stefánsson.)
Elsku afi, megi góðar minningar
styrkja þig í sorg þinni.
Þórhildur.
Við sjáum, að dýrð á djúpið slær,
þó degi sé tekið að halla.
Það er eins og festingin færist nær
og faðmi jörðina alla.
Svo djúp er þögnin við þína sæng,
að þar heyrast englar tala,
og einn þeirra blakar bleikum væng,
svo brjóstið þitt fái svala.
Nú strýkur hann barm þinn blítt og hljótt,
svo blaktir síðasti loginn.
En svo kemur dagur og sumarnótt
og svanur á bláan voginn.
( Davíð Stefánsson.)
Í dag kveð ég elskulega ömmu
mína sem lést fyrir viku eftir erfiða
sjúkdómslegu. Hugurinn leitar til
baka og minningarnar hrannast upp.
Hávaxin, tignarleg kona sem undi
hag sínum vel á Vitastígnum með
Þórhalli afa. Þegar ég var yngri voru
þær ófáar ferðirnar sem ég fór fyrir
ömmu í búðina og það skemmtileg-
asta við þær ferðir var að fá að
kaupa alltaf fimmaura kúlur fyrir af-
ganginn. Síðan sátum við amma við
eldhúsborðið og mauluðum kúlur.
Það var líka alltaf föst venja að kíkja
í eldhúshornið hjá ömmu og athuga
hvort ekki leyndist þar „kókópuffs“-
kassi. Amma var þekkt fyrir allar
pönnukökurnar og skonsurnar sem
hún bakaði svo oft og hana munaði
nú ekki um að baka á þremur
hellum. Annars var garðurinn henn-
ar ömmu á Vitastígnum hennar líf og
yndi. Svo fallegur í hrauninu. Allan
ársins hring var hún að hugsa um
garðinn, fjárfesta í laukum og það
voru ófáir pottarnir um alla íbúð
með laukum fram eftir vori. Með
stolti gekk hún um garðinn sinn og
sýndi hverjum þeim sem kom í heim-
sókn. Fyrir nokkrum árum var ég
svo heppin að fá að flytja í kjallarann
hjá ömmu og afa og hefja þar bú-
skap. Við erum ekki ófá barnabörnin
sem höfum byrjað okkar búskap þar.
Þar var mikið gott að vera. Við
amma áttum margar stundir saman
hin síðari ár í eldhúsinu hennar, því
það var gott að geta hlaupið upp til
hennar og spjallað. Amma var ein af
þeim konum sem hafði skoðanir á
þjóðmálunum og hafði ómælt gaman
af að segja öðrum sínar skoðanir.
Við vorum nú alls ekki alltaf sam-
mála en virtum þó skoðanir hvor
annarrar. Það má segja að tvennt
hafi fylgt því að búa í kjallaranum.
Það var að slá garðinn og fara með
ömmu í búð á föstudögum. Þær ferð-
ir gátu verið ansi skemmtilegar því
amma vildi nú oft kíkja eitthvert
annað í leiðinni. Eftir að ég flutti úr
kjallaranum fyrir tveimur árum
kíktu amma og afi í heimsókn og
amma var nú ekki lengi að kíkja á
garðinn til að sjá hvort að þar mætti
rækta eitthvað. Og það passar,
fyrstu laukarnir voru að kíkja upp í
garðinum.
Elsku amma mín, ég kveð þig með
söknuði.
Þín
Helga.
Elsku amma, nú kveð ég þig með
sorg og söknuði en samt í þeirri
vissu að þér líði nú vel. Það er alltaf
erfitt að kveðja þótt maður viti hvert
stefni.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
Far þú í friði,
friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.
Gekkst þú með Guði,
Guð þér nú fylgi,
hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt.
(Vald. Briem.)
Elsku amma mín, Guð geymi þig
ávallt, þín
Hugrún.
Kæra langamma. Við systurnar
eigum margar minningar um þig,
eins og þegar við komum í heimsókn
og þú varst alltaf að gefa okkur
„cocco puffs“ því okkur fannst það
svo gott. Ég man í fyrra þegar við
komum með ömmu og afa og fleir-
um, þegar við komum að hjálpa þér í
garðinum og við reyttum arfa,
plöntuðum blómum og fleira. Við
tókum svo og snyrtum af trénu þínu
og allir heimtuðu sinn hluta í sinn
garð en ég man að við systurnar
fengum tvo litla tréstubba. Við tók-
um börkinn utan af tréstubbnum og
svo ætluðum við að gera hann rosa
fínan en það gekk því miður ekki eft-
ir (ennþá) en við eigum tréstubbana
samt ennþá og standa þeir með
prýði á hillu hjá okkur. Þú munt allt-
af eiga stað í hjarta okkar, elsku
langamma.
Þó að kali heitur hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt hvað er,
aldrei skal ég gleyma þér.
(Vatnsenda-Rósa.)
Kær kveðja.
Þórdís Lilja og Arndís Sara.
Hver fugl skal þreyta flugið móti sól,
að fótskör guðs, að lambsins dýrðarstól,
og setjast loks á silfurbláa tjörn
og syngja fyrir lítil börn.
Þessar ljóðlínur úr kvæðinu um
fuglana eftir Davíð Stefánsson koma
í hugann þegar við kveðjum Guð-
mundu Halldórsdóttur, eða Mummu
frænku eins og hún var alla jafnan
kölluð af okkur systkinunum á
Langeyrarveginum, við vitum að
þær voru henni kærar eins og svo
margt sem fallegt var.
Á liðnum árum hafa leiðir okkar
systra legið æði oft að Vitastíg 2 til
Mummu frænku og Þórhallar. Við
höfum leitað þangað í gleði okkar og
sorgum, sótt þangað styrk og ráð og
síðast en ekki síst höfum við sótt
þangað tengslin við fjölskyldusögu
okkar. Mumma og Þórhallur varð-
veittu minninguna um foreldra okk-
ar og og veittu okkur innsýn og
skilning sem við að öðrum kosti
hefðum farið á mis við.
Mumma og móðir okkar voru
frænkur og vinkonur, báðar ættaðar
að vestan. Báðar giftust þær sjó-
mönnum og sem frænkur og vinkon-
ur ólu þær upp börn sín og ráku
heimili eins þá tíðkaðist meðan
menn þeirra sóttu sjóinn og dvöldu
löngum fjarri heimili. Örlögin hög-
uðu því svo að við misstum ungar
móður okkar og faðir okkar átti ekki
langt líf eftir það. Það varð næstum
eins og af sjálfu sér, eins og sjálf-
sagður hlutur að heimilið að Vitastíg
yrði okkur opið og skjól. Þangað
varð sjálfsagt að leita og þar fundum
við ást, umhyggju og hlýju. Þetta
viðhorf og tilfinning birtist jafnt í
stóru sem smáu. Muggur heitinn
bróðir okkar hefði vafalaust viljað að
við nefndum hér þær ófáu marengs-
tertur Mummu sem voru honum
ómissandi hluti tímamótaatburða í
lífinu og þær okkur óþrjótandi til-
efni til að rifja upp góðar og glaðar
stundir frá fyrri árum. Við áttum
sjálfar örugga aðkomu hjá Mummu
og Þórhalli á mikilsverðum tímamót-
um í lífi okkar og vissum að bæði átt-
um og gátum litið á heimili þeirra
sem okkar heimili. Hún og Þórhallur
voru nálæg okkur á mikilsverðum
stundum, þegar við giftum okkur
skírðum og fermdum börn okkar og
við önnur þau tækifæri þegar mikils
er umvert að finna samhug og
tengsl.
Frænka okkar var glaðvær kona
og hún bjó yfir ríkri kímnigáfu og
gat verið ótrúlega orðheppin. Við
systur minnumst nú margra kvölda
þegar við sátum saman frænkurnar
og Mumma sagði okkur sögur þar
sem hún lék allar persónurnar en
lagði líka á það áherslu að sögurnar
hefðu tilgang. Þann tilgang að festa í
minningu okkar þann tíma sem þær
áttu saman hér í Hafnarfirði mamma
og hún. Það er ekki öllum gefið að
miðla þekkingu á þennan hátt. Nú
viljum við þakka þessa ómetanlegu
stundir og þá gjöf sem Mumma gaf
okkur, minningarnar um foreldra
okkar, vini þeirra og það líf og þá
lífsbaráttu sem er svo fjarlæg en
okkur svo mikilverð að þekkja.
Við sóttum líka ráð til Mummu
frænku um hvernig við ættum að
standa að því að rækta garðinn því
þar var hún var snillingur eins og
garðurinn hennar ber vott um. Hún
var í því sem öðru smekkmanneskja
enda unnandi fallegra hluta.
Hún var víðlesin, ljóðelsk og fróð
um marga hluti og henni stóð ekki á
sama um það þjóðfélag sem hún lifði
í og leyndi því ekki þegar henni
fannst réttur þeirra sem minna
mega sín fyrir borð borin.
Mumma frænka var glæsileg
kona, hávaxin, dökk yfirlitum og
andlitsfríð. Hún bar sig vel og hafði
þá tegund af framkomu sem vekur
athygli og aðdáun enda kunni hún
vel að að vera meðal fólks. Hún hafði
einnig þann hæfileika að gera
mikilsverða hluti án yfirlætis og án
kröfu um endurgjald eða viðurkenn-
ingu.
Við systurnar, Orri og Sibba,
þökkum nú allt það sem frænka
veitti okkur og börnum okkar af
hlýju hjarta síns.
Þórhalli og börnum þeirra
Mummu biðjum við huggunar og
blessunar. Í hugum okkar mun
minningin lifa um ástkæra frænku
okkar, og við erum þess fullvissar að
nú sitji þær frænkurnar og vinkon-
urnar saman eftir hartnær 40 ára að-
skilnað og vaka saman yfir ástvinum
sínum.
Ína og Jóhanna Illugadætur.
Með örfáum orðum langar mig að
minnast og kveðja kæra vinkonu,
Guðmundu J. Halldórsdóttur, sem
lést hinn 26. apríl sl. Kynni okkar
hófust þegar Mumma, eins og hún
var oftast kölluð, gerðist vinnukona
hjá okkur hjónum í Grafningnum, þá
16 ára gömul.
Þá strax tókst með okkur mikill og
kær vinskapur sem hélst alla tíð.
Ljúfari og traustari vinkonu hef
ég vart getað kynnst og ekki getað
fengið betri manneskju til að annast
með mér mannmargt sveitaheimili í
amstri fyrri tíma.
Það var sama að hvaða verki þessi
glæsilega kona gekk, umönnun á
börnum sem öðru, allt fór henni svo
vel úr hendi.
Það eru ótal minningar sem rifjast
upp við stund sem þessa sem við
Mumma áttum saman og oft var kátt
á hjalla þótt tilefnið væri ekki mikið
á núverandi mælikvarða. Létt spjall
yfir kaffibolla eða stuttur göngutúr
eftir annasaman dag meðan horft
var á kvöldsólina baða sínum fögru
litageislum toppa Grafnings- og
Þingvallafjalla.
Við áttum margar ánægjulegar
ferðir um sveitina fögru ýmist á
hestum eða gangandi, þegar kyrrðin
lék um gróður og vötn við fagran
fuglasöng.
Þetta eru ljúfar minningar um
góða vinkonu og samferðakonu.
Ég gæti skrifað heila bók um
þessar ánægjulegu stundir sem við
áttum saman á Nesjavöllum og víð-
ar, en læt nægja að setja þessi fáu
orð á blað á þessari kveðjustund.
Minning um góða vinkonu mun
ætíð lifa hjá mér og fjölskyldunni
með þökk fyrir trúnaðinn og traustið
gegnum árin.
Guð gefi Þórhalli og fjölskyldu ljós
og frið um ókomin ár.
Margs er að minnast,
margt er hér að þakka.
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast,
margs er að sakna.
Guð þerri tregatárin stríð.
(Vald. Briem.)
Guðbjörg og fjölskylda,
Nesjavöllum.
GUÐMUNDA J.
HALLDÓRSDÓTTIR
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 3. MAÍ 2001 57
Legsteinar
Vönduð íslensk framleiðsla
Fáið sendan myndalista
Hamarshöfði 4, 110 Reykjavík
sími: 587 1960, fax: 587 1986
MOSAIK
✝
Marmari
Granít
Blágrýti
Gabbró
Líparít
✝ Magnús Aðal-steinn Magnús-
son fædddist í
Reykjavík 9. maí
1921. Hann lést 23.
apríl síðastliðinn.
Foreldrar hans voru
Kristín Guðmunds-
dóttir frá Hvassa-
hrauni á Vatns-
leysuströnd og
Magnús Magnússon
frá Hvanneyri í
Andakíl. Hann var
einn af tíu systkin-
um. Magnús kvænt-
ist fyrri eiginkonu
sinni, Eygló Maríu Guðmunds-
dóttur, 6. júní 1942 og átti með
henni fjóra syni: Magnús, Einar,
Aðalstein og Kristin Má, en
Kristinn Már lést 1993. Eygló
lést 1968. Fyrir
hjónaband eignað-
ist Magnús einn
son, Pétur Elvar.
Hann kvæntist síð-
an eftirlifandi eig-
inkonu sinni, Önnu
Margréti Vest-
mann, 3. september
1970. Hún átti
fimm dætur frá
fyrra hjónabandi
sínu. Magnús starf-
aði lengi sem vöru-
bílstjóri hjá Þrótti,
en síðustu 20 ár
starfsævinnar vann
hann sem verkstjóri hjá Garð-
yrkjustöð Reykjavíkurborgar.
Útför Magnúsar fer fram frá
Áskirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 15.
Hinsta kveðja til stjúpföður.
Vort líf er svo ríkt af ljóssins þrá,
að lokkar oss himins sólarbrá,
og húmið hlýtur að dvína,
er hrynjandi geislar skína.
Vor sál er svo rík af trausti og trú,
að trauðla mun bregðast huggun sú.
Þó ævin sem elding þrjóti,
guðs eilífð blasir oss móti.
Vort hjarta er svo ríkt af hreinni ást,
að hugir í gegnum dauðann sjást.
– Vér hverfum og höldum víðar
en hittumst þó aftur – síðar.
(Jóhannes úr Kötlum.)
Við vottum móður okkar, sonum
hans og fjölskyldum þeirra okkar
dýpstu samúð.
Kveðja,
stjúpdætur og fjölskyldur.
MAGNÚS
AÐALSTEINN
MAGNÚSSON