Morgunblaðið - 22.11.2001, Blaðsíða 46
MINNINGAR
46 FIMMTUDAGUR 22. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Kjartan Jakobs-son fæddist á
Tvöroyri í Færeyj-
um 3. nóvember
1922. Hann andaðist
á elli- og hjúkrunar-
heimilinu Grund 16.
nóvember síðastlið-
inn. Foreldrar hans
voru Alexandra og
Hans Sigurd Jacob-
sen. Hún var ættuð
frá Tvöroyri en
hann frá Klakksvík.
Systkini Kjartans
eru: Jóannes, Sig-
rid, Friðleifur (lát-
inn 2000), Frímann, Jákup, Anny
og Hans, flest búsett í Færeyj-
um.
Eiginkona Kjartans var Ás-
laug Guðlaugsdóttir, f. 25.11.
1913, d. 3.5. 1991. Hún var ættuð
frá Skagaströnd í Húnavatns-
sýslu. Dóttir þeirra er Bára
Björg, f. 25.4. 1944. Maður henn-
ar var Guðmundur Valdimars-
son, f. 24.3. 1942. Dætur þeirra
eru: 1) Áslaug Björt, f. 2.11.
1967. Hennar maður var Sigurð-
ur E. Steinsson, f.
14.10. 1965. Þau
skildu. Börn þeirra
eru Auður Sif og
Steinn Hermann.
Sambýlismaður Ás-
laugar er Kjartan
B. Bragason, f.
16.8. 1963. Dætur
hans eru Karítas og
Sigrún. 2) Guðfinna
Auður, f. 15.12.
1968. Maður hennar
er Jón Finnur Hans-
son, f. 30.7. 1964.
Þeirra börn eru
Fróði Guðmundur,
Erla Mekkín og Bára Björt.
Kjartan kom til Íslands árið
1940 og bjó hér alla tíð síðan að
undanskildum árunum 1950–
1954 en þá bjó fjölskyldan í Fær-
eyjum. Hann starfaði fyrstu árin
á Álafossi í Mosfellssveit en síð-
an lengi hjá Mjólkursamsölunni í
Reykjavík. Síðast starfaði hann
nokkur ár hjá Reykjavíkurborg.
Útför Kjartans verður gerð
frá Fossvogskapellu í dag og
hefst athöfnin klukkan 15.
Lífið er ævintýri. Þetta voru lífs-
sannindi afa, sem aldrei glataði þeim
eiginleika að hafa tilfinningu fyrir
skrýtnum og skemmtilegum hliðum
lífsins og kunni að koma þeim í orð
og athafnir. Annar ríkjandi eðlis-
þáttur hans var einstök geðprýði,
hann var alltaf jákvæður, lífsglaður
og sá björtu hliðarnar á lífinu og til-
verunni sama hvernig vindar blésu.
Hann kom kornungur til Íslands frá
Færeyjum og átti hér tæp sextíu ár
ævi sinnar. Aldrei glataði hann þó
tengslum við upprunann, fór reglu-
lega út að heimsækja fjölskylduna
og talaði móðurmálið í margar vikur
eftir að heim var komið. Það duldist
engum sem hlustaði á frásagnir hans
af ættlandinu að Færeyjar áttu hug
hans og hjarta alla tíð þrátt fyrir að
hafa hlýtt rödd hjartans fyrir margt
löngu og leyft ástinni að ráða för. Því
sá hann heldur aldrei eftir og ljóm-
inn í augum hans og öllu fasi var
geislandi þegar hann ósjaldan sagði
okkur söguna af því þegar hann
kynntist ástinni sinni. Í hans huga og
frásögn var hún alltaf fallegasta og
yndislegasta stúlka sem hann hafði
séð og það breyttist aldrei í áranna
rás.
Færeyjar hafa í huga okkar systr-
anna ávallt verið sveipaðar ævin-
týraljóma, enda þreyttist afi seint á
því að segja okkur með tilþrifum
bæði sannar og heimatilbúnar sögur
frá þessum litlu eyjum þar sem allt
gat gerst. Litlir bræður fóru ungir
að vinna fyrir sér og öðluðust mun
fyrr en nú tíðkast ákveðna hlutdeild í
heimi fullorðinna með þeim kostum
og göllum sem því fylgja. Faðir
þeirra var sjómaður og drukknaði
rétt fyrir jólin 1923 þegar afi var rétt
orðinn ársgamall. Oft mátti glögg-
lega heyra á afa að þessi atburður
hafði mótað líf hans að mörgu leyti
og haft áhrif á afstöðu hans til lífsins,
ekki síst til fjölskyldunnar og hversu
mikilvæg hún er hverjum manni.
Bræðurnir tóku fullan þátt í oft á tíð-
um erfiðri lífsbaráttu fjölskyldunnar
þar sem móðir þeirra sá lengst af ein
um stóran barnahóp, vann langan og
erfiðan vinnudag utan heimilis og
byggði ein hús yfir fjölskylduna sína.
Oft var þröngt í búi og systkinin fóru
ekki alltaf södd að sofa. Það hefur ef-
laust verið mikið þrekvirki fyrir
unga ekkju á þessum árum að ná að
halda saman stórri fjölskyldu, en það
hafðist með mikilli vinnu, eljusemi
og umfram allt ást. Afi sagði okkur
margar sögur af mömmu sinni og
virðingin og kærleikurinn leyndi sér
ekki. Þessar tilfinningar hafa eflaust
verið honum haldgott veganesti út í
lífið og fjölskyldan var honum alla tíð
dýrmætari en nokkuð annað. Afi
kunni líka svo vel þá list að leyfa sér
að njóta alls hins smáa í lífinu og
varðveita barnið í sjálfum sér. Afi og
amma áttu gott líf saman, þau bárust
ekki mikið á eða leyfðu sér neinn
þann munað sem margir telja til
sjálfsagðra lífsgæða í dag. En þau
áttu það sem er öllu veraldlegu
æðra, þau áttu sterkt og gott sam-
band við hvort annað og sína nán-
ustu í bland við jákvæðni, æðruleysi
og næmi fyrir því skrýtna og
skemmtilega í lífinu og tilverunni. Í
minningunni var alltaf gaman hjá
ömmu og afa, þau hlógu mikið, sungu
og dönsuðu hvenær sem færi gafst –
og nutu þess. Víst er að við endur-
fundi þeirra í öðrum heimi mun
verða glatt á hjalla, enda margra ára
einvera á enda.
Margt er það sem kemur upp í
hugann þegar litið er til baka. Afi
hafði lengi á kollinum vænan hárlokk
sem hann brilljantíngreiddi óaðfinn-
anlega aftur á hnakka. Þessi lokkur
varð okkur systrum uppspretta ótal
leikja, hann var ýmist fléttaður,
hringaður, spenntur niður á ýmsa
vegu eða túperaður. Meðfram hár-
greiðslunni var búið um hin ýmsu
meiðsli afa hvort sem það voru hand-
leggsbrot, fótbrot eða eitthvað þeim
mun alvarlegra. Afi tók virkan þátt í
þessum leikjum og sagði okkur iðu-
lega á meðan einhverjar krassandi
sögur frá bernskuárunum í Færeyj-
um. Þar óðu uppi flögð og forynjur,
hauskúpur fundust á víðavangi og
grimmir ernir sveimuðu yfir eyjun-
um og eirðu engu. Þegar leikjum og
sögum var lokið var gott að fá lumm-
ur hjá ömmu og skreppa svo í göngu-
túr með afa um Skólavörðuholtið. Þá
var byrjað á því að fara í sjoppuna og
kaupa hvítar, kornóttar tyggjókúlur
og lakkrísrúllur. Að því loknu var
rölt upp að Leifi heppna og við tyllt-
um okkur innan um rónana og annað
gott fólk. Margt bar fyrir augu á
þessum ferðum og afi kunni sögur af
öllu og hafði einstakt lag á að gera
hversdagslegustu hluti að ævintýri.
Það er mikill fjársjóður að hafa átt
samleið með öðlingi eins og afa og
fengið að njóta kærleika og um-
hyggju sem aldrei þvarr þrátt fyrir
að flest annað hafi verið horfið í þoku
gleymskunnar undir það síðasta.
Síðustu mánuðina var honum ekki
alltaf ljóst hvar á æviskeiðinu hann
var staddur, hversu gamlar við vor-
um, hvort við áttum fjölskyldu sjálf-
ar eða hvar við bjuggum. En ástin og
umhyggjan var söm við sig eins og
hann átti eðli til, og fram á síðasta
dag lét hann líf okkar og hamingju
sig varða. Með söknuði en umfram
allt kæru þakklæti og ást kveðjum
við afa okkar í dag. Ekki er að efa að
ýmislegt skrýtið og skemmtilegt
mun á daga hans hafa drifið þegar
við hittumst aftur.
Hin langa þraut er liðin,
nú loksins hlaustu friðinn,
og allt er orðið rótt.
Nú sæll er sigur unninn,
og sólin björt upp runnin,
á bak við dimma dauðans nótt.
Fyrst sigur sá er fenginn,
fyrst sorgarþraut er gengin,
hvað getur grætt oss þá?
Oss þykir þungt að skilja,
en það er Guðs að vilja,
og gott er allt sem Guði er frá.
Nú héðan lík skal hefja,
ei hér má lengur tefja,
í dauðans dimmum val.
Úr inni harms og hryggða,
til helgra ljóssins byggða,
far vel í Guðs þíns gleðisal.
(V. Briem.)
Áslaug og Guðfinna.
KJARTAN F.
JAKOBSSON
!
1
>21?
@
*0$! ' $!&$"
2* $ '#
*
"
*
%, ,,-
6$"! '@0&- ''!#&"$
&- ''!&'!!('
1!$&'!#&"$ 1"' $," -) .!!('
/ $' /$'(/ $' / $' /$'0
4
5
6 5
"
"
6
"
/
+12;22899
$! &.A
0
0
# $
&$
3
&
%$ '0'' $!#&"$ ;"$"$70;"$"!!('
$ .$,0'' $!!(' 6$"!/$"$% $#&"$
%/$60'' $!#&"$ ;$'%&'!!('
7 $$<0'' $!#&"$ 1& *$
'". $!!('
'' $0'' $!!('
../$'( '../$'0
!
70 "% $("BB
*
" #
*
+
%, --
%
0 ! #&"$
&'"$%!!(' 1$ ' *!"'!#&"$
%$ '"$% $#&"$ 1"$ $
'"@$"%"$!!('
/ $' /$'(/ $' / $' / $'0
!
726C>20899
'' $"
1
*
" $
+
%%
6$"!$ '%' #&"$
7 $ ! ' %' #&"$0
7 "
/
2
9
78
8 +
*
")
*
%, ,,-
9
*
" "
3*"$
"
)/*
!.'#$1"' $!!(' 8$*'
)$!#&"$
" #$;$'& *!#&"$
;$'& *$&'!!(' "$ ', '#!#&"$
1"' $, #". $!!(' ''$!.'#!#&"$
)$!&' !!(' 2%$1"' $!#&"$
(*$4'#!! "'"0
.
/
C+2899
;$ ! !%.
" 0
( $
*
":
*
%, ,,-
%'', '"!#&"$
' $'#!'
" 6 $ 8 $1 ( $ 7"!0
!
; 22C9
*$)7&/$"
! % D"'-)
*
"!
*
%1 1--
2 *
"
*
0*66 "!
*
+&$ 1"' $!#&"$
%/$6$"! ' !
1"' $$$"$," - .!$ .$
(* ! #$0
7"
/
162E2
2
9
*
%- (
5
F ''" "-(' ! "&'+&$% $!('
- -"G2'5 "-('
- $ ! "-('
- - $ H # "-('
2 # !2-" ! #&"$0