Morgunblaðið - 22.11.2001, Blaðsíða 48

MINNINGAR
48 FIMMTUDAGUR 22. NÓVEMBER 2001 MORGUNBLAÐIÐ
Hér er dánarbeður dýrð-
legs manns,
Davíðs konungs þessa
jökullands,
þjóðmærings, er háan
hróður fann,
hetju ljóss, er tíu þúsund
vann.
Svo orti Matthías Jochumsson, en
þessar ljóðlínur finnst mér lýsa hon-
um Gogga vel. Hann var hvers
manns hugljúfi, ávallt hlýlegur og
blíður, en jafnframt ákveðinn og
traustur. Hann gat spjallað um dag-
inn og veginn, en tilfinningar sínar
tjáði hann frekar í verki en í orðum.
Þegar ég gekk með fyrsta barna-
barnið hans var ég handviss um að
þetta væri drengur og harðákveðinn
í að færa honum alnafnann á fimm-
tugsafmælinu hans 25. mars 2000.
En sonur minn, Georg Þór yngri, er
mjög ákveðinn og gerir hlutina á sín-
um forsendum og þegar honum
hentar og kom því ekki í heiminn
fyrr en 10. apríl. Þá nótt sat Goggi
framá gangi og beið til kl. 6:06 eftir
því að fá nafnann í fangið og ekki
kom annað til greina en að Goggi
yrði fyrstur á eftir mér og Kidda að
halda á honum. Stoltari afa hef ég
GEORG ÞÓR
KRISTJÁNSSON
✝ Georg Þór Krist-jánsson fæddist í
Vestmannaeyjum 25.
mars 1950. Hann lést
á heimili sínu 11.
nóvember síðastlið-
inn og fór útför hans
fram frá Landa-
kirkju 17. nóvember.
ekki séð enda Georg
litli hans mesta eftir-
læti. Á hverju kvöldi
síðan í maí hef ég lagt
litlu lófana hans saman
og fer með „afabæn“ og
þá brosir sá litli. Sárt
finnst mér að hugsa til
þess að hann fái ekki
meira tíma með afa sín-
um, en ég trúi því að
Goggi sé hérna nálægt
og fylgist með litla
drengnum sínum vaxa
úr grasi. Bið ég Guð að
geyma góðan mann og
sefa sorg okkar allra
sem þekktu hann, dáðu og elskuðu.
Sigurlaug Lára.
Mig langar í fáeinum orðum að
minnast Gogga frænda míns.
Hann barðist hetjulega við erfiðan
og alvarlegan sjúkdóm, en að lokum
vann sjúkdómurinn og Goggi hefur
kvatt okkur og haldið yfir móðuna
miklu.
Goggi var alltaf bjartsýnn og já-
kvæður. Það breyttist ekkert í veik-
indum hans. Hann barðist af öllu
hjarta og það sýnir hvernig hann
var.
Í stað þess að segja: „Af hverju
ég?“ þá sagði Goggi: „Af hverju ekki
ég eins og hver annar?“
Hann var lífsglaður, félagslyndur
og vinamargur.
Goggi þú varst frábær.
Ég bið góðan Guð að gefa Hörpu,
Lilju, Kidda, Röggu og Helgu styrk
á þessari erfiðu stundu.
Mig langar að enda þessi orð mín á
uppáhalds bæninni minni
Láttu nú ljósið mitt
loga við rúmið mitt.
Hafðu þar sess og sæti,
signaði Jesú mæti.
Goggi minn, far þú í friði og sofðu
rótt.
Þín frænka
Jóhanna Kristín Reynisdóttir.
Í dag kveðjum við kæran vin og
samstarfsfélaga. Það var fyrir sjö ár-
um að Georg hóf störf hjá Skeljungi í
Vestmannaeyjum. Vissulega þekkt-
um við Georg, eða Gogga eins og
hann var kallaður, áður en hann kom
til starfa hjá okkur. Hann var þekkt-
ur fyrir störf sín í bæjarstjórn og
íþróttamálum. Það var skemmtilegt
að vinna með Gogga. Hann var alltaf
í góðu skapi. Jákvæður og ljúfur í
lund. Goggi hafði gaman af að
spjalla, bæjarmálin voru honum hug-
leikin og umræðurnar á kaffistofunni
hjá okkur oft ansi líflegar, stundum
svo mjög að það gleymdist að vinnu-
dagurinn var á enda og spjallað langt
frameftir um það sem hæst bar í
bæjarmálunum í það og það skiptið.
Fótboltinn átti líka hug hans allan og
ekki mátti setja út á liðið hans Man.
Utd. Þá var nú svarað fyrir sig.
Síðastliðið vor veiktist Goggi.
Hann tók veikindum sínum af miklu
æðruleysi. Hann vissi að baráttan
var töpuð en hann var jákvæður til
síðasta dags. Og nú er Goggi farinn.
Þó svo að við höfum vitað að hverju
stefndi er alltaf erfitt að sætta sig við
þegar vinur hverfur á braut.
Við þökkum Gogga samfylgdina
og sendum Hörpu eiginkonu hans og
fjölskyldu okkar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Eiríkur, Finnur og Halldór.
✝ Markúsína Guð-munda Jónsdótt-
ir fæddist á Hall-
steinsnesi í
Gufudalssveit í
Barðastrandarsýslu
30. nóvember 1904.
Hún andaðist á
hjúkrunarheimilinu
Skjóli í Reykjavík
14. nóvember síðast-
liðinn. Foreldrar
hennar voru Jón
Halldórsson bóndi á
Galtará í Gufudals-
sveit og kona hans
Pálína Kristjáns-
dóttir. Systkini hennar voru:
Bergþóra, Halldóra, Kristinn,
Sigurjón, Svava Lovísa og Þor-
geir. Þau eru öll látin.
Markúsína ólst upp hjá Jóni H.
Fjalldal bónda á Melgraseyri og
konu hans Jónu Kristjánsdóttur
móðursystur sinni. Eignaðist
hún þar mörg fóstursystkini sem
dvöldu á Melgraseyri mislengi:
Halldór og Þorgerði Fjalldal, Jó-
hann Jóhannsson, Hallgrím
Kristjánsson, Fanneyju Jóns-
dóttur, Signýju Kristjánsdóttur,
Jón Oddsson og Ingva Jónsson.
Markúsína tók
kennarapróf árið
1930 og kenndi á
nokkrum stöðum á
Vesturlandi á árun-
um 1930–1943. Þá
hóf hún störf við St.
Jósefsskóla í
Landakoti og
kenndi þar til 1952.
Hún vann eitt sum-
ar á Sólheimum í
Grímsnesi og 1953–
54 á Kópavogshæli.
Hún kenndi í Ská-
latúni 1954–1957.
Sumarið 1957 vann
hún í Reykjavík og stundaði
jafnframt verklegt nám með til-
liti til kennslu þroskaheftra.
Hún var skólastjóri í Skálatúni (í
forföllum) 1957–58 og kennari
þar frá 1958. Einnig kenndi hún
á Grundarfirði og tók að sér að
kenna börnum, sem áttu erfitt
með að læra, heima hjá sér á
Hraunteignum.
Markúsína var ógift og barn-
laus.
Útför Markúsínu fer fram frá
Fossvogskapellu í dag og hefst
athöfnin klukkan 13.30.
Hún Sína frænka mín er látin,
tveim vikum fyrir nítugasta og sjö-
unda afmælisdaginn sinn. Hún ólst
upp hjá móðurafa mínum og ömmu á
Melgraseyri við Ísafjarðardjúp.
Minntist hún þeirra ætíð með virð-
ingu og þakklæti.
Ég man fyrst eftir Sínu þar sem
hún bjó í Skólabænum við Suðurgötu.
Seinna heimsóttum við mamma hana
að Skálatúni í Mosfellsbæ þar sem
hún kenndi í mörg ár. Hún var ákaf-
lega barngóð. Öll börn sem hún
kenndi voru hennar börn. Hún lét sér
einstaklega annt um nemendur sína.
Allur hugur hennar snerist um þá og
kennsluna. Að koma barni til manns
var mikilvægasta verkefnið í hennar
augum og eru áreiðanlega margir
sem hafa notið góðs af handleiðslu
hennar.
Hún fékk áhuga á að kenna þroska-
heftum og sinnti hún því starfi af mik-
illi alúð. Það fór ekki á milli mála að
henni þótti afar vænt um þroskaheftu
börnin sín og hún gerði allt sem hún
gat fyrir þau.
Sína leigði í nokkur ár hjá móður
minni, Þorgerði J. Fjalldal, og varð
þá samgangur okkar meiri. Hefur
það áreiðanlega verið notalegt fyrir
þær báðar. Móðir mín var níu árum
yngri en Sína. Ég get mér þess því til
að sem börn hafi þær ef til vill ekki átt
mikla samleið. Á fullorðinsárum urðu
samskiptin meiri og alltaf var kært á
milli þeirra. Sína dvaldi alltaf hjá okk-
ur á stórhátíðum þegar hún var í
bænum.
Sína nam hljóðfæraleik, m.a. hjá
Sigvalda Kaldalóns, og hafði gaman
af að spila á orgelið sitt og syngja.
Hún sótti námskeið í hannyrðum og
vefnaði enda var hún mikil hannyrða-
kona og var alltaf að búa til eitthvað
fallegt. Eitt árið sem hún bjó á Hring-
brautinni keypti hún forláta Pfaff-
saumavél sem gat saumað alls kyns
mynstur. Ég dáist að því nú, að hún
skyldi þora að hleypa mér í vélina og
leyfa mér að reyna mig við sporin
fínu. Með hjálp vélarinnar urðu til
skrautlegir smádúkar sem ég var
hreykin af. Sína keypti lengi danska
blaðið Alt for damerne og fékk ég
alltaf að skoða það. Hún stundaði
framhaldsnám í ensku hjá Oddnýju
Sen í þrjú ár. Löngu seinna kom hún
mér í aukatíma hjá þeirri mætu konu
þegar enskir stílar voru að angra mig.
Þegar leið að því að ég færi að búa
festi Sína kaup á lítilli snoturri kjall-
araíbúð á Hraunteigi. Þar bjó hún
meðan heilsan leyfði. Sína var sjálf-
stæð og dugleg. Hún var lágvaxin en
bar höfuðið hátt.
Þegar hún treysti sér ekki lengur
til að búa ein fór hún á Blesastaði sem
er heimili fyrir aldraða skammt frá
Selfossi. Hún festi ekki vel rætur þar
og flutti á hjúkrunarheimilið Skjól við
Kleppsveg. Þar undi hún hag sínum
vel og var þakklát fyrir allt sem fyrir
hana var gert.
Það má ímynda sér að hún hafi ver-
ið einmana á efri árum þótt hún
kvartaði aldrei. Þegar svo háum aldri
er náð eru flestir vinir og samferða-
menn horfnir og engin börn átti hún.
Starfsfólk stofnana verður þá sem
nánasta fjölskylda og alúð og kær-
leiksríkt viðmót þess fólks sem starf-
ar við aðhlynningu er ómetanlegt.
Færi ég öllu starfsfólki Skjóls sem
sýndi frænku minni ástúð og um-
hyggju innilegar þakkir. Frænkur
hennar þær Kristrún og Markúsína
Guðnadætur ásamt börnum sínum
önnuðust hana og sáu um öll hennar
mál þegar móðir mín treysti sér ekki
lengur til þess. Þakka ég þeim allt
sem þau voru henni.
Heilsu Sínu hrakaði smám saman
án þess þó að hún hefði af því veruleg
óþægindi. Hún virtist sætta sig ótrú-
lega vel við aðstæður sínar og aðlag-
ast þeim. Lengi hefur mér fundist
hún ekki geta notið mikils. Aðallega
var hægt að halda í hönd, strjúka létt
um vanga og mata hana á After Eight
súkkulaði sem henni þótti ákaflega
gott.
Ég keypti kassa af After Eight
handa henni í London. Þar blessaði
andlegur meistari minn, sem nefndur
er Amma, þennan súkkulaðipakka
fyrir Sínu, fyrir tveimur vikum. Ég
komst ekki með hann til hennar
vegna lasleika. Ég tel að hún hafi
samt hlotið blessun meistarans og
losnað úr fjötrum líkama sem lokið
hafði hlutverki sínu.
Blessuð sé minning Markúsínu G.
Jónsdóttur.
Ása Kristín Oddsdóttir.
Elskuleg móðursystir okkar,
Markúsína Guðmunda Jónsdóttir, er
látin. Hún hafði löngum sagt okkur
systrum að hún ætlaði að verða
hundrað ára, en svo varð nú ekki.
Markúsína hefði orðið 97 ára í lok
þessa mánaðar.
Markúsína frænka eins og við
gjarnan kölluðum hana var mikilvæg-
ur þáttur í lífi okkar systra. Við misst-
um móður okkar ungar að árum og
systkinahópurinn tvístraðist eins og
algengt var í þá daga. Markúsína,
sem aldrei giftist eða eignaðist börn,
lagði kapp á að halda sambandi við
börn systur sinnar.
Við minnumst frænku með virð-
ingu og stolti. Virðingu fyrir metnaði
hennar til menntunar á þeim árum
þegar fáar konur hugðu að eigin
menntun, en Markúsína lauk kenn-
araprófi og sinnti síðan kennarastarf-
inu af mikilli alúð. Lengst af kenndi
hún þroskaheftum einstaklingum í
Skálatúni í Mosfellsbæ. Við teljum að
þar hafi hún og vistmenn notið hæfi-
leika hennar til fulls, en hagur skjól-
stæðinga hennar var alltaf í fyrir-
rúmi. Hún kenndi þessum
einstaklingum örugglega annað og
meira en þetta venjulega að lesa og
skrifa. Allt hennar fas bar vott um að
hér fór kennari af lífi og sál, sem
kenndi, auk almennra kennslugreina,
umgengni, kurteisi og tillitssemi.
Þetta gerði hún með ákveðni sinni og
hlýju, sem hún sýndi ekki síst börn-
um og minni máttar.
Þessi hnarreista litla kona með háa
ennið var ákaflega stolt og vönd að
virðingu sinni. Börnum okkar reynd-
ist hún hin besta frænka og hafði
meðal annars áhrif á viðhorf þeirra til
menntunar. Markúsína var mjög
söngelsk og spilaði á hljóðfæri og
söng. Hún stuðlaði einnig að tónlist-
aruppeldi barna okkar, hún vissi að
það þurfti ekki nema eina litla blokk-
flautu til að læra að lesa nótur, því í
tónlistinni er þessi agi sem er svo
mikilvægur í öllu námi. Hún sankaði
að sér kynstrunum öllum af fræði-
bókum um ýmis málefni, náttúru-
fræði, veraldarsögu, uppeldisfræði og
heilsufræði ásamt nótnabókum. Við
erum stoltar af framsýni frænku okk-
ar sem sá hvaða gildi menntun hefur í
lífi einstaklingsins.
Þó svo að Markúsína hafi aldrei átt
nein börn má segja að öll börnin sem
hún umgekkst hafi verið börnin henn-
ar. Hvort sem það voru nemendurnir
eða systkinabörnin og svo börn systk-
inabarnanna, þetta voru allt börnin
hennar. Hún var ætíð stórtæk í tæki-
færisgjöfum til allra og óspör á að
miðla af þekkingu sinni.
Það má segja að Markúsína
frænka hafi verið einn af föstu punkt-
unum í lífi okkar systra hin síðari ár,
við erum sjálfar farnar að eldast og
nutum þess að sjá um aldraða
frænku. Það gaf okkur tækifæri til að
fara saman í heimsókn til hennar á
Blesastaði eða í Skjól eftir að hún
kom þangað, að fara í bæinn saman til
að kaupa á hana föt eða bara súkkul-
aði sem henni þótti verulega gott að
gæða sér á.
Markúsína bjó síðustu æviárin á
hjúkrunarheimilinu Skjóli, þar sem
hún naut einstakrar umönnunar
elskulegs starfsfólks. Við færum
starfsfólki Skjóls innilegustu þakkir
fyrir þá nærgætni og hlýju sem það
veitti Markúsínu, því verður seint
fullþakkað.
Blessuð sé minning Markúsínu
frænku.
Kristrún Guðnadóttir og
Markúsína Guðnadóttir.
MARKÚSÍNA
GUÐMUNDA
JÓNSDÓTTIR
Elsku afi. Í dag fylgj-
um við þér síðasta spöl-
inn. Á stundum sem
þessum streyma minn-
ingar um liðnar stundir fram í huga
manns. Ef ég ætti að koma þeim öll-
um á blað væri ekki mikið pláss eftir
fyrir aðra. Ég kynntist þér sem lítil
hnáta þegar mamma mín og sonur
þinn fóru að vera saman. Upp frá því
varðst þú Stebbi afi og Sigga varð
amma. Þó að í mínum æðum renni
ekki ykkar blóð þá er ég nú ykkar
samt. Þú vannst í Sundhöllinni og
þess nutum við barnabörnin flest
góðs af. Fengum að fara í sund hjá
afa og á unglingsárunum gaukaðir
þú að mér ljósakorti, mikið var ég
glöð. Eftir að systur mínar fæddust
sem var þó fyrir unglingsárin þá
man ég eftir því þegar pabbi kom
með okkur á sunnudagsmorgnum í
heimsókn til ykkar í Kjarrhólmann.
STEFÁN TRJÁMANN
TRYGGVASON
✝ Stefán TrjámannTryggvason
fæddist á Akureyri 2.
júní 1933. Hann lést á
hjúkrunarheimilinu í
Víðinesi hinn 22.
október síðastliðinn
og fór útför hans
fram frá Kópavogs-
kirkju 1. nóvember.
Þá mætti Halli frændi
líka og alltaf kom hann
með nammi í poka úr
búðinni sinni. Maður
hélt þá að lífið væri ein-
tómur dans á rósum, en
við vitum öll betur í
dag. Einhvern tímann
fór ég með þér í bæinn
fyrir jólin og við keypt-
um einhverjar jólagjaf-
ir og er mér minnisstæð
kanna sem ég keypti
handa pabba. Eitthvað
stóð á útlensku á henni
og ekki kunni ég að lesa það þá. En
myndin var af einhverjum karli og
þótti mér hún voða flott en þetta sem
á könnuni stóð var kannski ekki við
hæfi, mig minnir að það standi eitt-
hvað um góðan frænda en það var
hugurinn sem máli skipti. Í þessari
sömu búð keyptir þú handa mér
svarta barbí unglingsstelpu sem er
enn í dag til og heitir hún Carla, það
stóð á kassanum. Nú er hún í notkun
hjá litlu dóttur minni.
Látum staðar numið í minningun-
um. Þú ert kominn til Jóhanns
frænda sem eflaust hefur tekið vel á
móti þér. Þið tveir áttuð alltaf góðar
stundir saman.
Blessuð sé minning ykkar beggja.
Hanna.
2  
   5  6  "


 6
 
       

 
 1
182+22
1'"- 330
'  '
'' $!#&"$

% 1$ '#!#&"$
/$''# /$'(/ $' /$'0