Morgunblaðið - 28.02.2003, Síða 48

48 FÖSTUDAGUR 28. FEBRÚAR 2003 MORGUNBLAÐIÐ






  



 

  
 




   !"#$%

 
$&
 
  
BRÉF
TIL BLAÐSINS
Kringlunni 1 103 Reykjavík  Sími 569 1100
 Símbréf 569 1329  Netfang bref@mbl.is
Allt efni sem birtist í Morgunblaðinu og Lesbók er varðveitt í upplýsinga-
safni þess. Morgunblaðið áskilur sér rétt t i l að ráðstafa efninu þaðan, hvort
sem er með endurbirtingu eða á annan hátt. Þeir sem afhenda blaðinu efni
ti l birtingar teljast samþykkja þetta, ef ekki fylgir fyrirvari hér að lútandi.
Í GREIN í Morgunblaðinu 26. febr-
úar sem alþingismaðurinn Lúðvík
Bergvinsson skrifar notar hann orð-
ið ,,aflátsbréf“ nokkrum sinnum.
Minnist hann í því sambandi tvisvar
á að Morgunblaðið hafi veitt Ingi-
björgu Sólrúnu Gísladóttur afláts-
bréf eftir að hafa krafið hana svara
vegna tiltekinna ummæla sem hún
viðhafði.
Ekki verður betur séð en að hug-
takabrengl eigi sér stað í þessu sam-
bandi. Þegar höfundur nefnir afláts-
bréf er engu líkara en að hann hafi
aflausn í huga. Því er rétt að árétta
að aflausn og aflát eru aðskilin hug-
tök. Skal tekið létt og tilbúið dæmi.
Í stílfærðu tilviki eins og því sem
alþingismaðurinn lýsir gengur Ingi-
björg Sólrún á fund Morgunblaðs-
manna full iðrunar og játar synd sína
fyrir þeim. Blaðið gefur henni AF-
LAUSN (leysir hana af synd sinni)
og setur henni skriftir. Að því búnu
verður einlægur yfirbótarvilji Ingi-
bjargar Sólrúnar til þess að Morg-
unblaðið veitir henni í mildi sinni
AFLÁT (fellir niður setta refsingu
hennar).
Máttur Morgunblaðsins kann að
vera mikill í hugum sumra manna en
engu að síður er ekki annað að sjá en
að aflátsbréfin í grein alþingis-
mannsins séu marklaus plögg þar
sem forsendur vantar.
REYNIR GUÐMUNDSSON,
Miklubraut 66, 105 Reykjavík.
Aflát er ekki aflausn
Frá Reyni Guðmundssyni
JÓHANN Ásmundsson, safnvörður
á Hnjóti í Örlygshöfn, vekur máls á
samgöngumálum Vestfirðinga í
grein sem hann nefnir Vesturleiðin
til Ísafjarðar, á Fréttavefnum Tíðis á
Patreksfirði og á bb.is á Ísafirði. Jó-
hann segir það hálfundarlegt fyrir
þann sem lítið þekkir til, að fylgjast
með forgangsröðun stjórnmála-
manna í vegagerð á Vestfjörðum.
Hann talar um að þeir hafi valið
heilsársvegi Ísfirðinga það vegstæði
að vart sé hægt að þræða lengri leið
út af kjálkanum, nema kannski keyra
yfir á Hornstrandir og fara fyrir
Jökul. Margt fleira spaklegt segir
aðkomumaðurinn Jóhann í grein
sinni, m.a. það, að þeim sem búa á
sunnanverðum Vestfjörðum þyki
þetta svo undarleg ráðstöfun, að ekki
einu sinni vísan í æðri skynsemi nái
yfir þessa heimsku. Hann nefnir að
hér sé um að tefla þjónustu, sam-
skipti og samstarf Vestfirðinga inn-
byrðis og telur að ekki sé um nema
tvennt að ræða fyrir þá á suðursvæð-
inu: Annaðhvort verði Vesturleiðin
allt norður til Ísafjarðar sett í for-
gang eða að byggð verði upp sam-
svarandi þjónusta á Patreksfirði og á
Ísafirði.
Það er bláköld staðreynd, að rán-
dýr vegamannvirki standa hálfnotuð
víða hér á Vestfjörðum vegna þess-
arar kórvillu: Vestfjarðagöng, brú
yfir Önundarfjörð, heilsársvegur á
Gemlufallsheiði og brú yfir Dýra-
fjörð. Upphleyptir heilsársvegir eru
komnir víða í Barðastrandarsýslu.
Þar vantar herslumuninn. Og ekki
skal gleyma Gilsfjarðarbrú í þessari
upptalningu og hamingjan má vita
hvað. Í þessum mannvirkjum eru
bundnir milljarðar króna, en þau
nýtast ekki til hálfs vegna þess að
vetrarumferð frá norðanverðum
Vestfjörðum skal fara norður fyrst
og niður svo, hvað sem hver segir, en
ekki beinustu leið út úr fjórðungnum
og slá með því tvær flugur í einu
höggi.
Ástæða er til að taka undir mál-
flutning safnvarðarins á Hnjóti. Það
er löngu kominn tími til fyrir Vest-
firðinga að staldra nú við og íhuga
sinn gang gagnvart Vesturleið. Það
verður að segjast eins og er að skiln-
ingur manna á þýðingu þeirrar sam-
gönguleiðar fyrir Vestfirði hefur ver-
ið að aukast á næstliðnum árum. Í
því efni er gerð jarðganga milli Arn-
arfjarðar og Dýrafjarðar grund-
vallaratriði.
Það þýðir ekkert að lemja hausn-
um við steininn segir gamalt mál-
tæki. Ákvörðun sem tekin var á sín-
um tíma stendur: Ísfirðingar og
nágrannar lömdu það í gegn að
byggðar skyldu upp tvær samgöngu-
leiðir á landi héðan af fjörðunum og
eftir því hefur verið unnið. Sá draum-
ur þeirra er nú óðum að rætast, að
þeir og afkomendur þeirra geti spítt-
að alla leið til Reykjavíkur á bundnu
slitlagi. Þar munar um hverja sek-
úndu og er ekkert nema gott um það
að segja úr því sem komið er.
Vestfjarðagoðinn Hannibal Valdi-
marsson segir frá því í grein sem
birtast mun í bókaflokknum Frá
Bjargtöngum að Djúpi á hausti kom-
anda, hvernig það mátti gerast að
fólk og félög með tvær hendur tómar
komu upp nothæfu samkomuhúsi í
Súðavík sumarið 1930 á aðeins
nokkrum vikum. „Það var ekki að-
eins það, að viljinn drægi hálft hlass.
Hann dró allt og fór létt með það,“
segir Hannibal í grein sinni. Og hann
segir meira:
„Mér er líka nær að halda, að hefði
ég ekki átt hina ánægjulegu reynslu
frá Súðavík, þá hefði ég aldrei árætt
að leggja í það fyrirhyggjulausa
djarfræði að byggja Alþýðuhúsið á
Ísafirði. Í það var líka ráðist með ná-
lega tvær hendur tómar í óbilandi trú
á samtakamáttinn og fórnarlund
fjöldans. Hvorugt varð til að valda
mér vonbrigðum.“
Nú þurfa Ísfirðingar og nágrannar
að taka sér fordæmi síns gamla
verkalýðskappa og samverkamanna
hans til fyrirmyndar og taka höndum
saman við samborgara sína á sunn-
anverðum Vestfjörðum og beita sér
af alefli fyrir gerð jarðganga milli
Arnarfjarðar og Dýrafjarðar. Við þá
samgöngubót mun margt breytast til
bóta í Vestfirðingafjórðungi og hún
mun hjálpa Vestfirðingum til að ná
vopnum sínum. Ekki veitir af. Vilji er
allt sem þarf.
HALLGRÍMUR SVEINSSON,
Hrafnseyri.
Vilji er allt sem þarf
Frá Hallgrími Sveinssyni