Morgunblaðið - 19.09.2003, Side 34

MINNINGAR
34 FÖSTUDAGUR 19. SEPTEMBER 2003 MORGUNBLAÐIÐ
✝ Eiríkur Elissonfæddist á Hall-
freðarstöðum í
Hróarstungu 3.
ágúst 1938. Hann
lést á gjörgæsludeild
Landspítala – há-
skólasjúkrahúss við
Hringbraut 10. sept-
ember sl.
Foreldrar Eiríks
voru Aníta Sigur-
björnsdóttir frá
Litla-Steinsvaði, f.
27.11. 1911, látin
22.10. 1972, og Hall-
dór Guðlaugur Elis
Eiríksson frá Hallfreðarstöðum, f.
20.10. 1909, látinn 18.6. 2001. Ei-
ríkur var elstur fimm bræðra,
næstir honum í aldursröð eru Pét-
ur Reynir, fæddur 5.11. 1940;
Unnar Hallfreður, fæddur 2.6.
1948; tvíburabræðurnir Helgi
Rúnar og Jón Steinar, fæddir 26.9.
1956.
Eftirlifandi kona Eiríks er Ingi-
gerður Benediktsdóttir frá Ás-
garði, Vallahreppi, f. 31.3. 1944,
þau giftust 4. september 1965.
Foreldrar hennar eru Þuríður
Eiríkur vann ýmis störf um æv-
ina, meðal annars á sumrin við
síldarstörf á Seyðisfirði, á vertíð-
um í Vestmannaeyjum og víðar á
vetrum. Eftir að þau hjón settust
að á Egilsstöðum vann hann við
sláturhús Kaupfélags Héraðsbúa
sem afgreiðslumaður frá 1965 til
1971 eða þar til hann gerðist verk-
stjóri hjá Skóverksmiðjunni Agílu
á Egilsstöðum tímabilið 1971 til
1974. Hann starfaði í Trésmiðju
Kaupfélags Héraðsbúa frá júní
1974 til júní 1977 en þá gerðist
hann flokksstjóri hjá Vegagerð
ríkisins. Í júní 1982 varð hann yf-
irmaður Vinnuskólans hjá Egils-
staðahreppi og vann síðan sem að-
stoðarverkstjóri í áhaldahúsi
bæjarins.
Eiríkur var mikill félagsmála-
maður, var m.a. formaður Verka-
lýðsfélags Fljótsdalshéraðs í nokk-
ur ár; var í samninganefndum o.fl.
fyrir Félag opinberra starfsmanna
á Austurlandi; í Lionsklúbbnum
Múla á Fljótsdalshéraði, bæði í
nefndum og sem formaður, en var
hættur þar fyrir nokkrum árum.
Þá var hann virkur félagi í Dans-
félaginu Fiðrildunum frá árinu
1977 og fóru þau hjónin með þeim
hópi í margar sýningarferðir,
bæði utanlands og innan.
Útför Eiríks fer fram frá Egils-
staðakirkju í dag og hefst athöfnin
klukkan 14.
Guðmundsdóttir, f.
23.12. 1916, og Bene-
dikt Guðnason, f.
11.11. 1903, látinn
12.1. 1992. Eiríkur og
Ingigerður eignuðust
tvo syni: 1) Elis Bene-
dikt, f. 15. október
1965, sambýliskona
Eygló Hrönn Ægis-
dóttir, f. 2.10. 1968,
þeirra synir eru a) Ei-
ríkur Ingi, f. 6.3. 1997,
og b) Björgvin Ægir,
f. 16.5. 2000; 2) Viðar,
f. 10.5. 1967, kona
hans er Guðný Hólm-
fríður Jónsdóttir, f. 8.6. 1971.
Þeirra börn eru a) Steinunn, f.
22.1. 1995, og b) Benedikt Þór, f.
16.12. 1996.
Eiríkur og Ingigerður fluttu í
eigið húsnæði í Bláskógum 8 á Eg-
ilsstöðum í janúar 1968.
Skólaganga Eiríks hófst með
hefðbundnu barnaskólanámi í far-
skóla í Hróarstungu. Haustið 1955
fór hann á Bændaskólann á
Hvanneyri og útskrifaðist þaðan
sem búfræðingur 1957 eftir
tveggja ára nám.
Elsku Eiríkur, ég er búin að
hugsa svo mikið síðustu vikuna.
Alls konar setningar sem ég hefði
viljað fá tækifæri til að segja við
þig veltast um í kollinum en þetta
skrifa ég til þín til að minnast þín.
Ég kynntist þér árið 1992 þegar
við Elli urðum „kærustupar“ eins
og við sögðum alltaf í gríni og segj-
um stundum enn. Ég bjó hjá ykkur
þremur í Bláskógunum sumarið
1993 og sátum við þá oft inni í stofu
eftir að Elli og Ingigerður fóru að
sofa og spjölluðum. Við gátum tal-
að um allt mögulegt, við gátum líka
rifist um allt mögulegt en það var
samt alltaf gott að leita til þín. Þú
varst tilbúinn að hlusta þegar þú
fannst að manni var alvara en
stundum þurfti að taka pínulítið á
áður en þú uppgötvaðir það þar
sem þú varst hálfgerður „ærslari“
ef hægt er að segja það.
Mér finnst stórt skarð höggvið í
fjölskylduhópinn sem kom stund-
um saman í Bláskógunum og við-
brigðin verða nú mikil fyrir okkur
öll og ekki síst barnabörnin. Eins
og þegar við hittumst í Bláskóg-
unum þegar Ingigerður, Elli og
Viðar komu heim frá Reykjavík
spurði Björgvin Ægir: „Eigum við
að fara í Bláskóga til afa og ömmu?
Er afi hættur að vera dáinn?“ Það
er visst tómarúm hjá þeim yngstu
líka því um ykkur afa og ömmu í
Bláskógunum var alltaf talað sem
eitt.
Ég man líka jólaboðin hjá ykkur
bræðrunum, þar heyrðist oft mikið
í þér, hlæjandi og að ærslast með
einhverjum og þá oft með Halldóru
eða Anítu frænkum þínum. En
þannig minnumst við þín, hress,
hlæjandi og atorkusamur.
Garðurinn í Bláskógunum ber
merki um dugnað þinn og hafði
nafni þinn, hann Eiríkur Ingi, ein-
mitt áhyggjur af blómunum þínum
og trjánum. Hann sagðist vita um
trén og var þá að meina þau sem þú
varst að koma upp í beðinu bak við
hús. Eflaust varstu búinn að spjalla
heilmikið við hann um blómin og
trén þegar þið voruð saman að
dunda í garðinum en hann sagðist
ætla að hjálpa ömmu sinni að passa
þau fyrir þig.
Minningin um þig lifir í huga
okkar og vil ég biðja Guð að styðja
Ingigerði, Ella, Viðar, bræður þína
og aðra aðstandendur í sorg þeirra.
Kveðja,
Eygló Hrönn Ægisdóttir.
Elsku afi.
Við héldum að þú kæmir aftur til
okkar en þú komst ekki. Nú líður
þér vel hjá Guði og við vitum að þú
fylgist með okkur. Við áttum svo
góðar stundir með þér og þökkum
fyrir þær.
Sofðu rótt, sofðu rótt,
nú er svartasta nótt.
Sjáðu sóleyjarvönd
geymdu’ hann sofandi í hönd.
Þú munt vakna með sól
Guð mun vitja um þitt ból.
Góða nótt, góða nótt,
vertu gott barn og hljótt.
Meðan yfir er húm
situr engill við rúm.
Sofðu vært, sofðu rótt
eigðu sælustu nótt.
(Jón Sigurðsson frá
Kaldaðarnesi.)
Steinunn og Benedikt Þór.
Í dag kveðjum við Eirík, frænda
okkar og góðan vin. Það er margs
að minnast af löngum og góðum
kynnum við Eirík og upp í hugann
koma mörg minningabrot sem öll
einkennast af dugnaði hans, hjálp-
semi, höfðingsskap og glaðværð.
Fyrstu minningarnar um Eirík
eru frá því að hann og Pétur bróðir
hans voru í fæði hjá foreldrum mín-
um, fyrir um 40 árum, þegar ég var
krakki. Fékk ég þá aldrei nóg af að
fljúgast á við þá og taka þátt í
grallaraskap þeirra.
Fyrir tæpum tíu árum áttum við
góðar stundir með Eiríki og Ingi-
gerði á Kanaríeyjum. Á Hulda
Björk ekki síst góðar minningar frá
þeirri ferð því að Eiríkur þreyttist
aldrei á að taka þátt í því sem henni
þótti skemmtilegt.
Eiríkur var mikill náttúruunn-
andi og einstaklega laginn við allan
gróður. Hann ræktaði t.d. furutré
úr fræjum sem hann fann á Kan-
aríeyjum.
Þegar við komum til Egilsstaða á
sumrin var alltaf tekið á móti okk-
ur opnum örmum, með gleði og
grilli. Tilhugsunin um að vera að
koma til Eiríks frænda og Ingi-
gerðar stytti til muna leiðina niður
Jökuldalinn langa meðfram jökul-
ánni.
Núna sl. sumar komumst við
ekki austur en fengum þau til okk-
ar í staðinn nokkra daga í ágúst.
Áttu Hulda Björk og Magnús
Bjarki þá góðar stundir með þeim
enda dáðu þau Eirík frænda sinn
og biðu alltaf spennt eftir að hitta
hann, fljúgast aðeins á við hann og
hlæja. Nú eigum við þessar góðu
minningar að hugga okkur við.
Elsku Ingigerður, Elli, Viðar,
Eygló, Guðný og afabörn, við send-
um ykkur innilegustu samúðar-
kveðjur okkar og biðjum Guð að
styrkja ykkur í sorginni.
Kristbjörg og fjölskylda.
Eitt sinn verða allir menn að deyja.
Eftir bjartan daginn kemur nótt.
Ég harma það en samt ég verð að segja,
að sumarið líður allt of fljótt.
(Vilhjálmur Vilhjálmsson.)
Það var fyrir stuttu á björtum og
fögrum sumardegi að þau Eiríkur
og Ingigerður buðu mér með sér í
skoðunarferð um Suðurnesin. Gott
er að eiga góðar minningar frá
þeirri ferð með þeim hjónum.
Engin lognmolla var í kringum
hann Eirík, þar var atorkusamur
maður á ferð. Hálfkák var ekki
hans stíll. Fyrst Eiríkur þurfti að
fá hjartáfall var það ekki neitt smá-
áfall sem lagði hann að velli.
Við Eiríkur áttum sömu tengda-
foreldra, þau Þuríði og Benedikt
frá Ásgarði á Völlum. Benedikt lést
árið 1992. Nú hefur Þuríður misst
tengdason, sem var henni mikil
hjálparhella.
Eftir að ég flutti frá Egilsstöðum
hefur heimili þeirra Ingigerðar og
Eiríks verið mitt annað heimili í
sumarfríum. Þar hef ég átt góðar
stundir og sótt mér orku í aust-
firska loftið, gróðurinn og mann-
fólkið. Stundum hafa ömmustelp-
urnar, þær Guðný og Hilma Rós,
verið þar með mér. Þeim þótti Ei-
ríkur svo skemmtilegur enda átti
hann til að glettast við þær. Núna
finna þær til með litlu frændsystk-
inum sínum sem geta ekki notið
þess lengur að kúra í fanginu hans
Eiríks afa.
Ingigerður, Elli, Viðar og fjöl-
skyldur, tengdamamma/amma/
langamma. Innilegar samúðar-
kveðjur frá mér og fjölskyldu
minni.
Guðný Sigurjónsdóttir.
Eiríkur var giftur systur pabba
og þar af leiðandi hluti af veröld
minni frá því að ég man eftir mér.
Sem barni þótti mér hann
skemmtilegur og hress karl, sem
unglingi þótti mér hann helst til
stífur og æstur en þegar ég komst
á fullorðinsár tókst með okkur vin-
skapur sem ég er þakklátur fyrir.
Eiríkur dýrkaði börn, sérstak-
lega ef það var svolítill kraftur í
þeim. Hann gat fíflast með þeim og
hlegið sínum smitandi hlátri þannig
að nærstaddir komust ekki hjá því
að smitast af gleðinni. Öllum börn-
um sem tengdust Eiríki, sérstak-
lega afabörnunum, er því mikill
missir að þessum hressa og hjarta-
hlýja manni.
Á barnsaldri missti ég föður
minn og sótti því föðurímyndina til
ýmissa manna sem stóðu mér
nærri. Eiríkur var einn þessara
manna. Ég vona að ég nái að til-
einka mér eitthvað af þeim góðu
kostum sem hann hafði til að bera.
Mikið gátum við þrætt, rökrætt
og hlegið. Við gátum helst ekki ver-
ið sammála um nokkurn skapaðan
hlut. Þrætumálin voru þó aldrei
djúpstæð heldur var þetta bara
okkar aðferð við að ræða saman.
Þegar ég hef heimsótt heima-
slóðirnar hef ég almennt dvalið hjá
þeim heiðurshjónum Ingigerði og
Eiríki. Mikið líður mér alltaf vel á
heimilinu þeirra, það er eitthvað
sérstakt við andrúmsloftið, maður
er svo innilega velkominn.
Mér er minnistætt okkar síðasta
samtal. Eiríkur var heimavið í
veikindaleyfi og sagði mér að hann
gæti ekkert unnið þessa dagana.
Ég sagðist ekki vita til þess að
hann hefði nokkurn tíma getað
unnið, síðan hlógum við báðir.
Sannleikurinn er aftur á móti sá að
ég hef vart kynnst vinnusamari
manni.
Ég veit ekki hvað tekur við hjá
þér núna, Eiríkur, ég er ekki nógu
trúaður til þess. Ég vona samt að
pabbi hafi tekið á móti þér og þið
framsóknarullarsokkarnir takið
upp þráðinn þar sem við slepptum
honum.
Hörður Guðmundsson.
Það var sumarið 1977 sem við
hjónin kynntumst Eiríki Elissyni.
Hann og Ingigerður, kona hans,
gengu þá um veturinn til liðs við
Fiðrildin, dansfélag sem við stofn-
uðum ásamt fleiri árið 1975. Þetta
sumar fór danshópurinn í sína
fyrstu utanlandsferð, til Bergen, til
þátttöku í dansmóti og kynnti þar
íslenska þjóðdansa og þjóðbúninga.
Eiríkur tók strax alvarlega það
hlutverk að vera í sýningarhópi
Fiðrildanna, lagði sig fram um að
læra öll spor þjóðdansanna rétt og
var nákvæmur í öllu. Hann var
fljótur að læra og hafði taktinn á
hreinu. Þau hjónin tóku sig vel út
þegar þau svifu áfram í léttum
valsi, örugg og virðuleg.
Ekki þóttu Eiríki allir dansar
jafnskemmtilegir og lét hann þá
það álit sitt óhikað í ljós. Hann var
hreinn og beinn og kom til dyranna
eins og hann var klæddur. En aldr-
ei skoraðist hann undan að dansa á
sýningum, sama hvaða dansar voru
í prógramminu. Hann var nefnilega
samviskusamur og sannur félagi.
Hann vildi og vissi að sýningarhóp-
ur verður að vera samheldinn og
þar skiptir hver einstaklingur
miklu máli.
Utanlandsferðir okkar Fiðrild-
anna með Eiríki urðu fleiri. Þýska-
land, Færeyjar, Mallorka, heims-
sýning í Lissabon, Kanada og sú
síðasta í júní síðastliðnum til Skot-
lands og Hjaltlands. Enga tölu höf-
um við á þeim sýningum sem Eirík-
ur tók þátt í hér heima, bæði við
hátíðleg tækifæri, svo sem forseta-
heimsóknir, og svo fyrir erlenda
ferðamenn. Hann var stoltur af því
að taka þátt í að kynna íslenska
menningu og þjóðlega arfleifð.
Starf Fiðrildanna er meira en
sýningar. Allan veturinn hittumst
við vikulega og dönsum. Allar göt-
ur síðan 1977 mætti Eiríkur reglu-
lega á þessar föstu vetraræfingar
og gott var að eiga þau hjónin að ef
Þráinn var ekki heima til að stjórna
og leiða æfingarnar. Alltaf sögðu
þau já, jafnvel þótt fyrirvarinn
væri oft ansi stuttur.
Í 13 ár hafa Fiðrildin gefið út
blað sumardaginn fyrsta. Ekki er á
neinn hallað þótt sagt sé að Eiríkur
hafi verið langduglegastur allra fé-
laga við að afla auglýsinga í blaðið.
Hann hafði gaman af því og var
mikill sölumaður. Fyrstu árin sem
blaðið var gefið út komu félagar í
prentsmiðjuna til okkar, þegar bú-
ið var að prenta, heftuðu blaðið og
unnu aðra frágangsvinnu. Alltaf
var Eiríkur með í þessu og vann
eins og þjarkur, einkum við heft-
inguna.
Nú seinni ár, með aukinni tækni í
prentsmiðjunni, hefur ekki verið
þörf á þessu vinnuframlagi. Oft tal-
aði Eiríkur um hversu hann sakn-
aði þessara vinnukvölda okkar í
blaðinu. Hann var nefnilega mikið
fyrir að vera með fólki og var hrók-
ur alls fagnaðar. Það var notalegt
að heyra hláturinn í Eiríki þegar
vel lá á honum í góðra vina hópi.
Hann var oftast léttur og kátur
þrátt fyrir að hann ætti í baráttu
við liðagigt. Kuldi fór illa í liðina,
en þar sem hann vann mikið úti var
hann oft þjáður á veturna þegar
kalt var í veðri. Hann kvartaði þó
ekki og bar sig alltaf vel.
Eiríkur var hjálpsamur og vinur
vina sinna. Það var mikið áfall þeg-
ar við fengum þær fréttir að hann
væri dáinn. Það var líka eitthvað
svo ótrúlegt. Hann var nýlega bú-
inn að koma í prentsmiðjuna, hress
og kátur. En það er skammt milli
lífs og dauða.
Við minnumst Eiríks með þakk-
læti, hann var góður vinur og fé-
lagi.
Kæra Ingigerður, Elis, Eygló,
Viðar, Guðný og litlu barnabörnin,
megi Guð gefa ykkur styrk í sorg-
inni.
Gunnhildur og Þráinn.
Eiríkur Elisson er látinn. Við
kveðjum einn þeirra mörgu sem
byggðu bæinn okkar.
Egilsstaðir eru ungt samfélag og
fókið sem hafði sest hér að þegar
ég var sjálfur að alast upp skipar
ákveðinn sess í huga mér. Það er
fólkið sem þekkir og skynjar bæinn
af þeirri dýpt sem það gefur að
hafa séð lítið þorp verða að kaup-
stað á undraskömmum tíma. Í huga
mínum tilheyrði Eiríkur Elisson
þessum kjarna íbúanna og þá ekki
síður vegna þess að hann varði
stórum hluta starfsævinnar í þágu
sveitarfélagsins.
Í dag iðar bærinn af lífi. Það er
mikið um að vera og hröð uppbygg-
ing um allt. Það kallar á margar
vinnufúsar hendur og dugnað, en
þó einkum góðan vilja sem sprettur
af að þykja vænt um þetta unga
byggðarlag sem á svo stutta sögu.
Þannig kom Eiríkur mér fyrir
sjónir: Glaðsinna atorkumaður sem
hlífði sér hvergi við þau verk sem
hann vann, hver sem þau voru. Það
sem mér fannst þó einkum ein-
kenna störf hans var alúð hans og
umhyggja fyrir umhverfinu og út-
liti bæjarins. Þess njótum við öll.
Ég sé á bak góðum og hreinskiptn-
um samstarfsmanni.
Eiríkur var virkur í öllu sem
hann tók sér fyrir hendur, hvort
sem það var í leik eða starfi. Fé-
lagslyndur, traustur og vinnufús en
þó einkum hjartahlýr og hressileg-
ur í viðmóti, opinskár og tilgerð-
arlaus. Ég minnist hans með miklu
þakklæti fyrir þann skamma tíma
sem ég naut samstarfs við hann.
Hugur minn er hjá Ingigerði,
sonunum Elis og Viðari og fjöl-
skyldum þeirra. Guð blessi ykkur
og minninguna um góðan dreng.
Þórhallur Pálsson.
HALLDÓR
EIRÍKUR ELISSON