Morgunblaðið - 05.11.2003, Side 33

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 5. NÓVEMBER 2003 33
✝ Gunnar AgnarHaukdal Jónsson
fæddist í Höll í
Haukadal í Dýrafirði
1. desember 1922.
Hann lést á Drop-
laugarstöðum í
Reykjavík 27. októ-
ber síðastliðinn. For-
eldrar hans voru
hjónin í Höll, þau
Ástríður Jónína Egg-
ertsdóttir, f. 18. júní
1888, d. 22. mars
1969, og Jón Guð-
mundur Guðmunds-
son, bóndi og smiður,
f. 19. ágúst 1886, d. 17. desember
1950. Börn þeirra hjóna voru, tal-
in í aldursröð: Eggert Haukdal, f.
17. maí 1913, d. 14.
okt. 1984; Elínborg
Haukdal, f. 19. sept.
1916, d. 8. mars
1991; Guðmundur
Pétur Haukdal, f. 15.
jan. 1919, d. 2. febr.
1996; Magnús Þor-
berg Haukdal, f. 20.
nóv. 1920; Gunnar
Agnar sem hér er
kvaddur; Hákon
Haukdal, f. 29. jan.
1925, og Sigríður
Guðmunda Jónsdótt-
ir, f. 23. júní 1931.
Útför Gunnars
Agnars verður gerð frá Dóm-
kirkjunni í Reykjavík í dag og
hefst athöfnin klukkan 15.
Á hrollköldum vetrarmorgni fyrir
fáum dögum, þegar fyrsta hrímhvíta
slæða vetrarins skreytti fjallahring-
inn og fölnuð laufblöð trjánna döns-
uðu fram og aftur við bæjardyrnar,
barst mér sú sorgarfregn, að frændi
minn og jafnaldri, Gunnar Agnar
Haukdal Jónsson, frá Höll í Hauka-
dal í Dýrafirði, væri dáinn. Margt
flaug í gegnum hugann.
Frá blautu barnsbeini til fullorð-
insára höfðu leiðir okkar legið sam-
an. Margt skemmtilegt hafði gerst í
stóra frænda- og vinahópnum á upp-
vaxtarárunum í dalnum okkar fyrir
vestan. Þá fannst manni Haukadalur
iða af lífi og frjálsu fólki. Búið var á
mörgum bæjum. Búskapurinn rek-
inn af dugnaði og sjórinn sóttur af
krafti. Líf og fjör, hvert sem litið var.
Nú er öldin önnur. Þetta er bara
gangur lífsins.
Gunnar ólst upp á sínu ástríka
bernskuheimili, Höll. Þar var nú oft
glatt á hjalla. Systkinin voru mörg og
alltaf fullt af aðkomubörnum þar í
sveit á sumrum. Snemma gerðist
hann liðtækur við búskapinn, líkt og
bræður hans. Hann var snyrtimenni,
söngelskur og ljúfur.
Hann fékk góða kennslu í litla far-
skólanum í dalnum. Fór í Núpsskóla
og var svo einn vetur í læri hjá
frænda sínum séra Sigurði Haukdal
prófasti í Flatey á Breiðafirði og
vann svo hjá honum sumarið eftir á
Bergþórshvoli í Landeyjum. Þessi
lærdómur skilaði honum vel í gegn-
um lífið.
Gunnar A. Jónsson var drengur
góður. Bar mikla persónu og var heill
til orðs og æðis. Hann hafði ákveðnar
skoðanir og stóð fast á sínu. Hann
var mikill sjálfstæðismaður og for-
ingjarnir á þeim vængnum voru hans
menn. Hefi ég engan annan þekkt,
sem gat reiprennandi farið með heilu
og hálfu orðræður þessara manna,
svo vel sem hann.
Gunnar var vel lesinn og fróður
um margt. Stálminnugur. Spyrði
maður hann um t.d. örnefni, skyld-
leika fólks, ártöl o.s.frv. kom svarið
um hæl.
Eftir fráfall húsbóndans í Höll,
Jóns Guðmundssonar, 1950, gerist æ
þyngra fyrir fæti að halda búskapn-
um gangandi, þótt allir leggi sig
fram.
Árið 1962 flytur svo fjölskyldan úr
Höll suður. Kaupir íbúð á Rauðalæk
20 í Reykjavík. Þarna búa systkinin
Eggert, Guðmundur, Gunnar og Sig-
ríður áfram með móður sinni,
Ástríði, en hún lést 1969.
Nokkrum árum síðar flytja systk-
inin í Bogahlíð 10, sem hefur verið
þeirra heimili síðan. Þar er nú systir
þeirra bræðra, Sigga frá Höll, ein
eftir. Bræðurnir látnir, nú síðast
Gunnar.
Eftir að Gunnar flutti suður komst
hann í góða vinnu hjá Sölumiðstöð
hraðfrystihúsanna. Þá vinnu stund-
aði hann meðan hann mátti. Hann
hættir að vinna um sjötugt.
Síðustu árin voru honum oft erfið.
Fóru um hann ómjúkum höndum.
Undir lokin dvaldi hann nokkur ár á
sjúkrastofnunum, þar sem lífsneist-
inn fjaraði út hægt og rólega.
Þegar svo er komið verður dauð-
inn líkn þótt alltaf sé erfitt og sárt að
sjá á bak sínum.
Að leiðarlokum þakka ég frænda
mínu og vini, Gunnari Haukdal, fyrir
skemmtilega æskuleiki og starfa,
heima í sveitinni okkar, Haukadaln-
um, dalnum, sem var honum svo ást-
fólginn og kær, dalnum, sem gaf hon-
um unað og sögu, sögu, sem lifir, þótt
svalir vetrarvindar gnauði þar stund-
um og fenni í gömul, gengin spor.
Á kveðjustundu sendi ég og fjöl-
skylda mín systkinunum frá Höll og
þeirra ástvinum öllum samúðar-
kveðjur.
Farðu vel, vinur og frændi.
Guð blessi þig.
Jón Þ. Eggertsson.
Gunnar frændi frá Höll í Haukadal
í Dýrafirði lauk jarðvist sinni hinn
27. október sl. á Droplaugarstöðum,
rétt rúmum mánuði fyrir 81. afmæl-
isdaginn.
Síðustu þrjú árin var hann sviptur
vitsmunalegum tengslum við til-
veruna af völdum hrörnunarhramms
Elli kerlingar, svo að harmur vegna
andláts hans víkur fyrir létti, og að
nú sé friður í sinni eftirlifandi systk-
ina og ættingja.
Ég veit, að það er mikil birta yfir
minningu hans, og í mínu hugskoti á
hann stóran sess, sem helgast af því
að njóta návistar hans og allra systk-
inanna sjö, þeirra Eggerts, Elín-
borgar, Guðmundar Péturs, Magn-
úsar, Gunnars, Hákonar og Sigríðar,
sumrin 1940 og 4́1 í Höll í Haukadal,
að ógleymdum foreldrum þeirra,
þeim Jóni Guðmundssyni bónda,
ömmubróður mínum, og Ástríði
Eggertsdóttur, konu hans.
Fyrir utan að muna Hallarfólkið
og búsmalann er umhverfið greypt í
hugann, dalurinn með fjalladýrð
sína, Hæðin til vinstri, þegar horft
var frameftir, Kaldbakur nær kíló-
metrahár fyrir botni, þá Kolthús-
horn með sínum Vatnahjalla og loks
Fellið, sem girðir dalinn vestan meg-
in.
Beint yfir Höllinni gnæfir Borgin
efst á Fellinu, en þangað klifruðu
bræðurnir allir með mig í eftirdragi
einn sólríkan sunnudag í júlí fyrir 63
árum. Útsýnið var og er stórkost-
legt, en jafnminnisstætt er, að þeir
slógu upp konsert allir fimm, og
sungu með háum tenór hver sína ís-
lensku söngperluna.
Nokkur umræða var um hver
syngi hvað. Það man ég, að Eggi
söng „Áfram veginn“. Kannski fékk
ég að syngja „Gekk að heiman glaður
drengur“? Ég veit að Gunnar frændi
fær góða heimkomu. Frændsystkin-
unum, þeim Magga, Háda og Siggu,
sendi ég innilegar samúðarkveðjur,
og undir það taka með mér fyrrver-
andi smalar og vikalið í Höllinni forð-
um, þær Ása og Gerður, systur mín-
ar, Gylfi bróðir og Þórunn frænka.
Sigurður Þ. Guðmundsson.
Sumt fólk skilur eftir sig svo ljúfar
minningar að það er unun að rifja
þær upp. Auðvelt er að hverfa á vit
þess liðna og kalla fram í huganum
faðmlag, stroku um kinn, hlýlegt
bros eða glaðan hlátur. Í dalnum
mínum, Haukadal í Dýrafirði, var
öndvegisfólk. Það var sjálfu sér nógt,
þótt búin væru ekki stór og flestir
yrðu að róa líka eða vinna inni á
Þingeyri til þess að komast af.
Eitt býlið bar einstaklega reisu-
legt nafn, Höll, og hefur mér alltaf
þótt það bera nafn með rentu. Í Höll
bjuggu heldur engir kotungar. Mér
fannst alla tíð að þar byggju sann-
kallaðir aðalsmenn. Þar var rausn-
arbragur á öllu. Gestrisni var þar
annáluð og heimilisfólkið gaf sér æv-
inlega góðan tíma til að spjalla. Þar
var ekki farið í manngreinarálit,
smælingjanum sinnt ekki síður en
þeim sem meira mátti sín. Hugsan-
legt er þó að hann Þorvaldur Garðar,
þingmaðurinn okkar, hafi notið
mestrar virðingar allra gesta því að
Hallarfólk trúði á stefnu Sjálfstæð-
isflokksins, öðrum fremur í Hauka-
dal. Á mínu heimili fór leynt hvað
kosið var og því fór ég stundum hjá
mér í svona opinskárri pólitískri um-
ræðu eins og var í Höll. Mér lærðist
þó að allir mega hafa skoðanir, vert
er að hlusta á aðra og ekkert mál er
svo ómerkilegt að það sé ekki um-
ræðuvert.
Hún Ása mín, húsmóðirin hjarta-
hlýja, blómadrottning Haukadals,
konan sem öll blóm lifðu hjá, hafði
verið vinkona ömmu minnar, þeirrar
sem ég heiti eftir, og því fann ég æv-
inlega til sérstakrar tengingar við
hana og börnin hennar. Ekki síst
hann Gunnar sem hér er kvaddur.
Fáir búa nú í Haukadal, þótt enn séu
þar gamlir, góðir grannar, og er þar
öðruvísi um að litast en þegar tugir
manna voru í dalnum, jafnvel hátt í
hundrað þegar best lét.
Í minni æsku var sá siður í heiðri
hafður að á sumarkvöldum söfnuðust
öll börnin í dalnum saman við barna-
skólann og þá var farið í margs konar
leiki, s.s. „fallin spýtan“, „sto“ eða
„kýló“. Ekki spillti það ánægjunni
þegar unga fólkið bættist í hóp okkar
barnanna. Sumir voru viljugri við
þetta en aðrir. Strákarnir í Sæbóli og
Höll voru þar fremstir. Hvað þeir
voru skemmtilegir! Rígfullorðnir
menn á þrítugsaldri nenntu að leika
við okkur grislingana. Þeir komust í
guðatölu fyrir vikið. Á engan er þó
hallað þótt ég segi að Gunnar minn í
Höll væri þar fremstur í flokki. Mér
er sem ég heyri dillandi hláturinn
hans og sjái kímnina í augunum,
kímni sem fól í sér góðvild og ein-
lægni.
Þegar ég var barn í Haukadal þá
var þar öflugt mannlíf. Ekki er hægt
annað en að nefna jólatrésskemmt-
anirnar sem kvenfélagið Hugrún
stóð fyrir milli jóla og nýárs. Þar
mættust allir Haukdælir og Meðal-
dals- og Sveinseyrarfólk þrátt fyrir
að ganga þyrfti tveggja kílómetra
leið frá Meðaldal og Sveinseyri. Eitt
sinn man ég að frændi minn lítill var
borinn í þvottabala á jólaballið svo að
allir gætu verið með. Þegar búið var
að ganga í kringum tréð bauð kven-
félagið upp á súkkulaði og rjóma-
tertu og Hjörleifur á Húsatúni spil-
aði fyrir dansi á pínulitla harmóniku.
Þarna dönsuðu allir saman, jafnt
börn sem fullorðnir. Þegar ég segi
dansa þá meina ég dansa. Við döns-
uðum gömlu dansana. Fullorðna
fólkið kenndi okkur réttu sporin,
ekki síst áðurnefndir ungir menn.
Við smástelpurnar vorum meðhöndl-
aðar sem ungar dömur. Fullorðna
fólkið kunni líka ógrynnin öll af dans-
leikjum sem tilheyrðu „kokkinum“
og „marsinum“ sem gerðu þessar
jólatrésskemmtanir ógleymanlegar.
Á þessum stundum var Gunnar í Höll
hrókur alls fagnaðar. Hann sýndi
ótrúlega þolinmæði og natni við að
kenna okkur fótamenntina, þéttur á
velli og þéttur í lund, söngmaður
góður, hinn besti drengur og traust-
ur.
Þegar Elínborg systir Gunnars dó
fyrir mörgum árum hitti ég Gunnar í
erfidrykkjunni. Hann hafði fengið
sér eitthvað hjartastyrkjandi, þessi
vinur, kom til mín um leið og hann sá
mig, faðmaði mig þétt að vanda og
sagði: „Komdu nú sæl, elskan mín.
Þú lofar því, Stína mín, að skrifa um
mig minningargrein þegar ég dey.
Ha?“ Hann þurfti ekkert að pressa á
mig til að ég segði já. Svo ljúft er mér
að minnast þessa góða drengs sem
ég á ekkert nema gott að gjalda.
Mynd Gunnars í Höll er björt og vel
geymd í hjarta mér. Megi hann njóta
þess að vera laus úr viðjum líkamans
og feta frjáls æðri stigu. Blessun
Guðs fylgi honum.
Kristín Jónsdóttir.
GUNNAR AGNAR
HAUKDAL JÓNSSON Ástkær móðir okkar og tengdamóðir,
SIGRÍÐUR RÓSA ÞÓRÐARDÓTTIR,
Hrafnistu, Hafnarfirði,
sem andaðist fimmtudaginn 30. október sl.,
verður jarðsungin frá Áskirkju föstudaginn
7. nóvember kl. 13.30.
Ingibjörg F. Björnsdóttir, Guðjón Ragnarsson,
Svava Björnsdóttir,
Kristín Björnsdóttir, Geir Magnússon,
Sigríður Björnsdóttir, Axel Þórarinsson,
Hallur Björnsson, Guðrún Guðmundsdóttir,
Guðrún Björnsdóttir, Örnólfur Sveinsson,
Þórður Björnsson, Helga Á. Einarsdóttir,
Lúðvík Björnsson, Halldóra Magnúsdóttir,
Stefanía Björnsdóttir, Manit Saifa.
Okkar yndislegi og ástkæri eiginmaður, faðir,
tengdafaðir, afi og tengdasonur,
STEINÞÓR EYÞÓRSSON
veggfóðrari og
dúklagningameistari,
Víðilundi 7,
Garðabæ,
sem lést á Landspítalanum við Hringbraut
mánudaginn 27. október, verður jarðsunginn
frá Vídalínskirkju fimmtudaginn 6. nóvember kl. 13.30.
Þeim, sem vilja minnast hans, er bent á hjúkrunarþjónustuna Karitas.
Eiríka Haraldsdóttir,
Eiríkur L. Steinþórsson, Fjóla Þorsteinsdóttir,
Þórarinn L. Steinþórsson, Rut Erla Magnúsdóttir,
Margrét L. Steinþórsdóttir, Mogens Gunnar Mogensen,
Steinþór Örn Helgason,
Helena Sif Mogensen,
Fjóla Eiríksdóttir
og aðrir aðstandendur.
Innilegar þakkir til allra þeirra sem sýndu okkur
samúð, hlýhug og vináttu við andlát og útför
föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
GUNNLAUGS ÞORFINNSSONAR
JÓNSSONAR.
Sérstakar þakkir til lækna og starfsfólks
Heilbrigðisstofnunarinnar Siglufirði.
Börn, tengdabörn, afabörn og langafabörn.
Okkar innilegustu þakkir viljum við færa þeim
sem sýndu okkur samúð og hlýhug við andlát
föður okkar, tengdaföður, afa og langafa,
JÓNS PÁLSSONAR
frá Norðfirði.
Steinunn Jónsdóttir, Hallgrímur Hallgrímsson,
Pálmar Jónsson, Thongkham Chaemlek,
Þorsteinn Jónsson, Sólveig Þorsteinsdóttir,
Unnar Jónsson, Ingibjörg Brynjarsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
Eiginmaður minn, bróðir okkar og frændi,
SIGURÐUR A. ÞORSTEINSSON,
Borgarbraut 65A,
áður til heimilis á Haugum
í Stafholtstungum,
andaðist á Sjúkarhúsi Akraness miðvikudaginn 29. október.
Útför hans fer fram frá Borgarneskirkju laugardaginn 8. nóvember
kl. 14.00.
Jarðsett verður í Stafholtskirkjugarði.
Laufey H. Helgadóttir
og aðrir aðstandendur.