Morgunblaðið - 05.11.2003, Side 36

36 MIÐVIKUDAGUR 5. NÓVEMBER 2003 MORGUNBLAÐIÐ
BRÉF
TIL BLAÐSINS
Kringlunni 1 103 Reykjavík  Sími 569 1100
 Símbréf 569 1329  Netfang bref@mbl.is
Allt efni sem birtist í Morgunblaðinu og Lesbók er varðveitt í upplýsinga-
safni þess. Morgunblaðið áskilur sér rétt t i l að ráðstafa efninu þaðan, hvort
sem er með endurbirtingu eða á annan hátt. Þeir sem afhenda blaðinu efni
ti l birtingar teljast samþykkja þetta, ef ekki fylgir fyrirvari hér að lútandi.
AF „vorkunnsemi“ við mig gerir
Eysteinn G. Gíslason tilraun, 2.11. til
að svara grein minni sem birtist í
Morgunblaðinu þann 5.10.
Eftir afar langdreginn inngang fer
bréfritari beint út í móa þar sem hann
dvelur svo nær allt bréfið við fortíð-
arsögur, með smáviðkomu í útúr-
snúningum og rangtúlkunum á þess-
ari minni grein.
Ég veit ekki hvort það stafar af al-
mennri lesblindu í sveitum landsins
eða hreinum kvikindisskap að fólk
rangtúlkar og snýr út úr því sem ég
hef sett á prent í sambandi við land-
búnaðarmál í dag. Ætla ég að vinda
mér beint í að leiðrétta bréfritara.
1. Í sambandi við nýliðun í bænda-
stétt nota ég orðin „að svo stöddu“.
Þessi orð þýða ekki „um alla framtíð“.
2. Þótt ég tali um „fækkun bænda
og fjár“ þýðir það ekki að „útrýma
þeim“.
3. Offramleiðsla á heyi í ræktuðu
túni á ekkert skylt við ofbeit og gróð-
ureyðingu á óræktuðu landi.
4. Ég hef aldrei ásakað forfeður
okkar um landeyðingu, þvert á móti
bent á að liðið sé liðið og ekkert við fá-
fræði og neyð fyrri alda að gera (né
veðri og vindum). En nú er öldin önn-
ur og tími lausagöngu búfjár ætti að
vera löngu liðinn.
5. Ég hef aldrei nefnt einu orði að
íslenskur landbúnaður ætti að líða
undir lok, heldur að tími sé til kominn
að fækka fé og reyndar hestum líka,
vegna offramleiðslu á kjöti og gróð-
ureyðingu og koma svo restinni af
skepnunum í beitarhólf, svo landið fái
tækifæri til að græða upp öll sín
svöðusár á hinni grænu kápu og end-
urheimta eitthvað af fyrri klæðum.
Það er með ólíkindum hvað menn
umsnúa því sem ég hef sagt og gera
mér upp hugsanlegar aðgerðir, með-
vitað eða ómeðvitað. Málið snýst
nefnilega ekki um hvað ég vil hugs-
anlega gera, heldur mótmæli mín
gegn; beingreiðslum, offramleiðslu á
kjöti, af- og ofbeit og gróðureyðingu.
Hvað vilja menn gera í þessu sam-
bandi? Viðhalda þessu ástandi eða
breyta því? Svo langar mig til að upp-
fræða bréfritara og aðra bændur um,
að sina er hið besta mál. Fyrir það
fyrsta ver hún jörðina gegn frostlyft-
ingum og með tímanum breytist hún í
næringarríka mold sem veldur
þykknun á jarðvegi. Títtnefndur bréf-
ritari er svo aldeilis hissa á að ég skuli
vera svona óskaplega viðkvæm fyrir
sjónmengun, þó sérstaklega þessari
nýju snjóhvítu „klósettrúllumenn-
ingu“ sem nú þegar er við það að kaf-
færa marga bæi. Hans vandamál. Við
erum þó sammála um eitt atriði,
nefnilega möguleikanum á að fara yfir
í aðra liti á plastinu því arna.
Að lokum endar svo bréfritari úti í
mýri eins og kötturinn forðum, þar
sem hann er farinn að pæla í hugs-
anlegri arðvænlegri framleiðslu á
vopnum og klámblöðum!
En málefnin gleymdust.
MARGRÉT JÓNSDÓTTIR,
Melteigi 4, Akranesi.
Ala fjárbændur önn
fyrir íslenskri þjóð!
Frá Margréti Jónsdóttur á Akra-
nesi, svar til Eysteins G. Gísla-
sonar, Skáleyjum á Breiðafirði
melteigur@simnet.is
ÞAÐ er mikið áfall að heyra fréttir af
flokksþingi Samfylkingarinnar um
heilbrigðismál. Fram að þessu hef ég
talið að kominn væri flokkur sem gæti
veitt Sjálfstæðisflokknum verðuga
keppni á sínum eigin forsendum, en
það kemur betur og betur í ljós að
þeir ætla að keppa á sömu forsendum
þ.e. forsendum Sjálfstæðisflokksins.
Ég hef reyndar talið að það væri
meira en nóg að hafa einn Sjálfstæð-
isflokk. Ég er sannfærður um það að
Össur veit alveg eins og ég út á hvað
einkarekstur gengur. Ef ekki þá get
ég upplýst hann um það að einka-
rekstur gengur út að það að ná fram
eins miklum hagnaði og kostur er,
með eins litlum tilkostnaði og kostur
er, með öllum tiltækum ráðum, sem
er mjög gott ef ekki væri um heil-
brigðiskerfi að ræða. Við skulum að-
eins skoða hvað það þýðir.
Það mun líklega byrja á „endur-
skipulagningu á starfsmannahaldi“
eins og venja er þegar ríkisfyrirtæki
eru seld. Starfsfólki verður fækkað,
sem þýðir lakari þjónusta og meira
álag á það fólk sem eftir verður, sem
þýðir aftur auknar líkur á mistökum,
og röngum sjúkdómsgreiningum,
lengri biðlista sem kallar aftur á kröfu
um meira fjármagn, og ef greitt verð-
ur eftir komufjölda sjúklinga þarf
bara að líta til Bandaríkjanna til að
sjá afleiðingar af því. Lægri lyfja-
kostnað sem þýðir líklega verri lyf og
minni lyfjagjöf sem er kannski í lagi í
einhverjum tilvikum, en þýðir vænt-
anlega um leið verri líðan fólks og tek-
ið er seinna á sjúkdómum með til-
heyrandi vandamálum. Eins og fólk
veit er gegndarlaus krafa um hagnað
hjá einka- og hlutafélögum, sem er
kannski allt í lagi í öðrum rekstri, en
ekki í heilbrigðisgeiranum. Og ef
hagnaður verður gengur hann ekki til
fólksins í landinu, heldur til yfir-
stjórnar vegna „góðs reksturs“ burt-
séð frá hvernig fólki líður.
Össur hefur verið iðinn við að vísa
til þess að hann sé að tala um einka-
rekstur en ekki einkavæðingu. Hvað
heldur maðurinn að við almenningur
séum? Flest fólk veit að það eru mjög
óljós mörk á einkarekstri og einka-
væðingu, það lítið skref að fólk tekur
ekki eftir því fyrr en allt í einu að það
uppgötvar að það er að greiða sömu
skattaprósentu en þarf líka að greiða
allan lyfja- og lækniskostnað.
Það er margt fleira sem segja
mætti um þetta en að lokum vil ég
segja að hungrið í völd má ekki verða
það mikið að það stofni heilsu og jafn-
vel lífi almennings í hættu.
ÞÓRHALLUR ÞÓRHALLSSON,
Smárahlíð 22, 603 Akureyri.
Samfylkingin og
heilbrigðiskerfið
Frá Þórhalli Þórhallssyni