Morgunblaðið - 16.04.2005, Page 48

48 LAUGARDAGUR 16. APRÍL 2005 MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
Með nokkrum orðum langar mig
að minnast vinar okkar, Bjarna Vi-
borg Ólafssonar. Fljótlega eftir að
fjölskylda mín fluttist hér á Vatns-
leysuströndina tókust kynni okkar
og fjölskyldunnar í Hvammi. Öll
voru þau kynni góð, og óhætt að
segja að þar hafí ekki borið skugga á
síðan. Bjarni var þá ungur, en fljótt
fann ég að þarna var á ferðinni ein-
staklingur, sem mér var mjög að
skapi. Við gátum strax talað saman á
jafnréttisgrundvelli þrátt fyrir all-
nokkurn aldursmun. Hann var glað-
vær og glettinn, gat verið smástríð-
inn, en græskulaust var það alla
jafna. Vel gefinn og las mikið, var
víða heima. Þessi kynni okkar héld-
ust alla tíð og þótt stundum slitnaði
sambandið vegna tímabundinnar
fjarveru vegna vinnu breytti það
engu um framhaldið. Bjarni var víð-
förull í besta lagi, var í siglingum um
heimshöfin, en á seinni árum var
BJARNI VIBORG
ÓLAFSSON
✝ Bjarni ViborgÓlafsson fæddist
1. janúar 1956. Hann
lést á Heilbrigðis-
stofnun Suðurnesja
laugardaginn 9. apr-
íl síðastliðinn. For-
eldrar hans eru Ólaf-
ur Herjólfsson og
Ingibjörg Bjarna-
dóttir. Bróðir Bjarna
er Þorgrímur Einar,
kvæntur Klöru Sig-
urðardóttur, þau búa
á Húsavík.
Sambýliskona
Bjarna er Den Sa-
watdee, f. 10. maí 1963. Sonur
Bjarna og Þórunnar Þórarins-
dóttur er Ari, f. 21. mars 1981.
Bjarni var lengi til sjós, bæði á
fiski- og millilandaskipum. Einnig
starfaði hann mörg ár sem tækja-
stjóri á þungavinnuvélum, síðustu
árin hjá Ístaki.
Bjarni verður jarðsunginn frá
Kálfatjarnarkirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14.
hann vinnuvélstjóri við
vegaframkvæmdir víða
um land, enda harð-
duglegur og útsjónar-
samur verkmaður. Um
tíma áttum við samleið
í baráttu við sameigin-
legan andstæðing, og
styrkti það enn þá vin-
áttu sem við áttum fyr-
ir.
Það kom svo eins og
reiðarslag yfir okkur
öll, þegar hann veiktist
mjög hastarlega, og
greindist í framhaldi af
því með þann sjúkdóm
sem loks lagði hann að velli eftir
harða en hetjulega baráttu þar sem
æðruleysi hansog baráttuvilji kom
berlega í ljós. En enginn ræður sín-
um næturstað segir máltækið, og
sannast það hér enn.
Fjölskylda mín saknar vinar í
stað, og hugur okkar reikar til eft-
irlifandi foreldra, sonar og bróður og
þeirra fjölskyldna. Megi minningin
um góðan dreng verða þeim léttir í
sorginni. Við þökkum Bjarna vini
okkar samfylgdina.
Hafsteinn Snæland
og fjölskylda.
Það er svo margt sem kemur í
hugann þegar ég minnist Bjarna
vinar míns þau 28 ár sem ég hef
þekkt hann, að það væri efni í heila
bók, en ég læt það bíða, geri það
kannski seinna, og þá í samráði við
hann. Þegar ég flutti í Vogana
kynntist ég Bjarna fljótlega, hann
var ungur og ör en við löðuðumst
fljótlega hvor að öðrum. Sú vinátta
entist til síðasta dags. Nokkrum ár-
um síðar lágu leiðir okkar Bjarna
saman í björgunarsveit sem stofnuð
var hér í þorpinu og frá þeim tíma á
ég margar góðar minningar. Hann
vinur minn hafði alveg einstakan
húmor, og frásagnargleði hans var
mikil. Ég man sérstaklega eftir einni
æfingarferð sem við fórum upp í
Borgarfjörð og sváfum við fimmtán
saman í stóru tjaldi. Þegar kvöldaði
og húmið færðist yfir tók Bjarni upp
bók með rammíslenskum drauga-
sögum og hóf lestur. Þegar sagan
stóð sem hæst og menn þéttu sig
saman með hálfgerðum hrolli varð
mér litið á vin minn og sá þá að hann
var ekki með neina bók, hann var
löngu búinn að leggja hana frá sér,
svona var frásagnargleði hans mikil.
Hér stikla ég á stóru en mörgum ár-
um seinna stofnuðum við Bjarni og
rákum lítið fyrirtæki og þá fyrst
reyndi á vinskapinn svo um munaði,
þá sá ég enn betur hvílíkur dugnað-
arforkur og félagi Bjarni var. Það
gekk á ýmsu en aldrei var það svo að
við næðum ekki saman um hlutina.
Bjarni var einstakur maður og
það var okkur öllum mikið áfall er
hann greindist með illkynja sjúkdóm
fyrir hálfu öðru ári. Já ég sagði ein-
stakur, fram á síðustu stundu var
það hans einstaki húmor sem stóð
upp úr, og þegar ég spurði hann fyr-
ir nokkrum dögum hvernig honum
liði sagði hann: Ég þarf ekki að
kvarta, það hefur það örugglega ein-
hver verra en ég. Svona var Bjarni.
Gamli vinur, þakka þér fyrir sam-
fylgdina, þakka þér fyrir hvað þú
varst börnum mínum góður, þau búa
að því alla tíð. Guð blessi minningu
Bjarna V. Ólafssonar.
Elsku Inga, Óli, Þorgrímur,
Klara, Ari og aðrir aðstandendur,
við Elísabet, Einar Örn og Tinna
Sigurbjörg vottum ykkur okkar
dýpstu samúð.
Hallgrímur.
Þegar ég frétti að Bjarni í
Hvammi væri látinn, þá komu fram
minningarnar þar sem hann var í að-
alhlutverki. Bjarni var skarpgreind-
ur sem barn og var snemma fluglæs,
hann las fleira en skólabækurnar því
hann var snemma fjölfróður um
margt. Maður kom aldrei að tómum
kofunum hjá Bjarna. Ein minningin
er að þegar ég kom í Hvamm 9 til 10
ára að spyrja eftir Gimma var Inga
búin að færa þeim morgunkaffið í
rúmið, þar sátu þeir bræður, Bjarni
að lesa Innansveitarkróniku Lax-
ness og Gimmi að lesa Sven Hassel
og veltist um af hlátri.
Sjómennskan var Bjarna í blóð
borin, hann byrjaði snemma að sigla
á síkinu bæði með litla spýtubáta og
á flekum. Þegar ég minnist þess að
hafa verið á fleka á síkinu þá var oft
erfitt að stjaka sér áfram vegna leir-
drullu í botninum og vildi stjakan
festast. Þá sá maður Bjarna sigla
hraðskriði með aðferð sem Kínverj-
ar og gondólasiglarar í Feneyjum
nota. Bjarni fór snemma á sjóinn og
var fljótur að ná tökum á öllu því
sem sjómennsku varðaði. Við vorum
eina vertíð saman á Gústanum,
Bjarni kokkur og á dekki og þar
lærði maður ýmislegt sem kom að
góðum notum þegar ég byrjaði að
kokka á sjó, t.d. að henda beingödd-
uðu læri inn í ofn, og eftir eina
trossu krydda það, og eftir næstu
trossu var það tilbúið.
Bjarni var einn af stofnfélögum í
Björgunarsveitinni Skyggni, þar var
hann strax kosinn í stjórn. Það var
sótt eftir að sitja í sama bíl og Bjarni
þegar Skyggnir var að fara ferðir,
því það runnu upp úr honum sögur
og brandarar oft tengdir þeim land-
svæðum sem við fórum um. Ég er
viss um að sögurnar um Langa-
vatnsmóra og Mýrnatangadrauginn
lifa áfram í hugum okkar félaganna.
Það eru mörg gullkornin sem komu
upp úr Bjarna, það væri góð bók ef
þeim væri safnað saman. Hér er að-
eins eitt korn. Skyggnir var með
móttöku á fatnaði fyrir nauðstadda í
Afríku, kom þá maður, mjög grann-
ur, með poka fullan af fötum. Þá
sagði Bjarni: Loksins kom eitthvað
sem ekki þarf að þrengja.
Minningin lifir.
Hannes frá Hofi.
Bjarni er maður af gulli gerður.
Hvar sem hann var og hvert sem
hann fór gaf hann af sér ákveðinn
ljóma sem hver maður tók eftir.
Bros hans var það fyrsta sem maður
tók eftir, svo innilegt og svo hrein-
skilið og á eftir því, augun hans því
þau ljómuðu með brosinu sem mað-
ur fékk frá honum.
Ég kynntist Bjarna þegar ég var
barn þar sem hann var góðvinur for-
eldra minna, og seinna fékk ég ein-
stakt tækifæri til að kynnast honum
betur sem persónu.
Það sem situr efst í minni eru
samræðurnar sem við Bjarni áttum
og voru þær ófáar þegar ég vann í
sjoppunni eða á Mamma Mía í Vog-
unum. Bjarni kom reglulega í heim-
sókn í smá spjall og gátum við spjall-
að saman um allt á milli heima og
geima, oft kom hann líka bara til að
segja hæ og fá bros á móti! Hann
sagði oftar en ekki að honum fyndist
svo merkilegt að hann gæti talað
svona við mig þar sem hann og pabbi
voru góðir vinir. Já þetta þótti hon-
um svolítið merkilegt en jafnframt
fannst mér vænt um þegar hann
sagði að það væri svo gott að tala við
mig því honum fyndist ég virkilega
vera að hlusta á hann. Sem var alveg
rétt hjá honum því Bjarni kunni svo
sannarlega að segja frá. Þær voru
ótrúlegar sögurnar sem maður fékk
að heyra frá honum, sögur af sjón-
um, frá þeim stöðum sem hann hefur
ferðast á og eins og hann sjálfur
sagði oftar en ekki, frá því eina góða
sem hann hefði búið til, syni hans!
Og stundum voru sögurnar svo
svakalegar að ég þurfti að spyrja
stundum foreldra mína hvort sög-
urnar hans væru virkilega sannar,
hahaha. Það sem yljar mér um
hjartarætur, er að Bjarni verður sko
góð viðbót í himaríki, einstaklega
skemmtilegur karakter hefur bæst í
hópinn og hann mun sko ekki verða í
vandræðum með að halda uppi fjör-
inu.
Ég votta fjölskyldu Bjarna mína
innilegustu samúð, minning hans
mun lifa í hugum og hjörtum okkar
allra.
A. Elsa Hannesdóttir.
Mig langar í örfáum orðum, að
minnast æskuvinar míns, Bjarna Vi-
borg Ólafssonar, sem lést eftir
hetjulega baráttu við erfiðan sjúk-
dóm, hinn 10. apríl 2005. Ég man eft-
ir Bjarna, jafnsnemma og ég man
eftir mér sjálfri. Inga, Óli, Bjarni og
Gimmi eru svo sterklega tengd
bernskuminningunum frá Sjónar-
hóli, þau bönd eru ekki óljósari en
önnur fjölskyldusamskipti frá mín-
um fyrstu árum.
Bjarni var mér alltaf svo góður, og
þegar systkini okkar, öll á svipuðu
reki, vildu gjarnan vera laus við
✝ Jóhanna Stein-unn Sveinsdóttir
fæddist á Skálanesi í
Gufudalssveit 3. júlí
1920. Hún lést í
Hveragerði 11. apríl
síðastliðinn. Hún var
dóttir hjónanna
Maríu Albertínu
Sveinsdóttur, f. 11.
október 1880, og
Sveins Bergmanns
Einarssonar, f. 10.
maí 1876. Systkini
hennar voru Pálína,
ljósmóðir í Flatey á
Breiðafirði, f. 1905,
d. 1952, Einar smiður, f. 1908, d.
1984, og Ragnheiður Guðrún, f.
1917, d. 1948. Steinunn fluttist að
Laugalandi í Reykhólasveit árið
1921 og ólst þar upp. Eftir lát föð-
ur hennar, 1932, flutti fjölskyldan
í Hvallátur á Breiðafirði.
Steinunn giftist 5. október 1946
Sigurjóni Einarssyni garðyrkju-
manni frá Tóftum í Stokkseyrar-
hreppi, f. 28. september 1907, d.
22. september 1955. Börn Stein-
Ólafsdóttir, f. 1969, hún á einn
son. 5) Sveinn Bergmann Sigur-
jónsson, f. 26. ágúst 1950, kvænt-
ur Guðrúnu Sigríði Friðriksdótt-
ur, f. 10. ágúst 1957. Börn þeirra
eru: Einar Bergmann Sveinsson, f.
1976, hann á einn son og eina
stjúpdóttur, Sigurjón Unnar
Sveinsson, f. 1980, og Kristjana
Sigurveig Sveinsdóttir, f. 1984. 6)
Sigríður Sigurjónsdóttir, f. 30.
janúar 1952. Börn hennar eru:
Sigurbjörg Guðmundsdóttir, f.
1969, Steinar Guðmundsson, f.
1970, hann á tvo syni, og Arna
Arnardóttir, f. 1973. 7) Pálína
Gestrún Sigurjónsdóttir, f. 29.
nóvember 1953. Sonur hennar er
Helgi Valur Ásgeirsson, f. 1979.
Steinunn bjó fyrstu hjúskapar-
árin í Borgarfirði en fluttist ásamt
eiginmanni sínum til Hveragerðis
haustið 1950 og bjuggu þau á
Varmá, sem var rétt fyrir ofan að-
albyggðina. Hún starfaði í Þvotta-
húsi HNLFÍ frá 1958 til 1965 og á
Dvalarheimilinu Ási 1965 til 1993,
var þar ráðskona í Ásbyrgi frá
1972. Hún var heimilismaður í Ási
frá hausti 1995 og fór á hjúkr-
unardeild í árslok 2003.
Steinunn verður jarðsungin frá
Hveragerðiskirkju í dag og hefst
athöfnin klukkan 14. Jarðsett
verður í Kotstrandarkirkjugarði.
unnar eru: 1) Valborg
Guðmundsdóttir, f.
18. ágúst 1939. Dætur
hennar eru María
Berglind Þráinsdótt-
ir, f. 1960, Bára
Hauksdóttir, f. 1962,
og Hanna Björg
Hauksdóttir, f. 1964,
hún á tvo syni. 2)
Ragna Rósberg, f. 1.
desember 1943, gift
Stefáni Óskarssyni, f.
29. ágúst 1937. Börn
hennar eru: a) Hjalti
Sigurjón Hauksson, f.
1960, hann á tvær
dætur og einn son. b) Benedikt
Hauksson, f. 1963. c) Jóhanna
Steinunn Hauksdóttir, f. 1965,
hún á tvær dætur og einn son. d)
Guðný Ósk Stefánsdóttir, f. 1975,
hún á þrjár dætur. e) Sigrún Mjöll
Stefánsdóttir, f. 1978, hún á eina
dóttur og einn son. 3) Hjalti Sig-
urjónsson, f. 14. janúar 1948, d. 9.
ágúst 1957. 4) Ragnheiður Guðrún
Sigurjónsdóttir, f. 21. janúar
1949. Dóttir hennar er Hera
Kveðja frá dóttur.
Þú áttir þrek og hafðir verk að vinna
og varst þér sjálfri hlífðarlaus og hörð.
Þú vaktir yfir velferð barna þinna.
Þú vildir rækta þeirra ættarjörð.
Frá æsku varstu gædd þeim góða anda,
sem gefur þjóðum ást til sinna landa
og eykur þeirra afl og trú.
En það er eðli mjúkra móðurhanda
að miðla gjöfum – eins og þú.
(Davíð Stefánsson frá Fagraskógi.)
Þín Vallý
Valborg.
Mitt sorgbitna hjarta skal huggast
við góða minningu um hugljúfa og
yndislega konu.
Steinunn Sveinsdóttir var tengda-
mamma mín og vinur. Hún varð
ekkja 35 ára. Var húsmóðir, fyrir-
vinna, dóttir, móðir, amma og
langamma. Bjó þröngt í litlu húsi og
lét aldrei deigan síga. Hún vissi ung
hvað barátta var, 12 ára missti hún
föður sinn og á sínum fyrstu búskap-
arárum missti hún báðar systur sín-
ar, manninn sinn eftir langvarandi
baráttu við illvígan sjúkdóm og son
sinn 9 ára af slysförum. Ég var 17 ára
þegar ég kynntist þessari hetju, sem
þá var starfandi ráðskona, hress 55
ára kona, sem hafði gaman af að lesa,
ferðast og hugsa um ömmubörnin sín.
Það var ekki að sjá og finna að þessi
kona væri búin að ganga í gegnum
alla þessa reynslu. Hún bjó í litlu
húsi, starfsmannabústað á lóð dval-
arheimilisins, þar sem hún starfaði.
Eftir að hún hætti að vinna flutti hún í
sitt gamla hús, þá vorum við búin að
byggja við hliðina á því og fóru þá í
hönd nýir tímar fyrir mig. Þegar ég
kom heim úr vinnu beið hún með
kaffi, stundum búin að fara heim til
okkar, setja í þvottavél og sortera
sokka.
Allir þessir ósamstæðu sokkar
voru henni ráðgáta, hún gat hreinlega
ekki skilið hvernig sokkar gátu týnst
inni í þvottavélinni. Við hlógum oft
mikið að þessu.
Börnin mín nutu þess að hafa
ömmu í næsta húsi með mjólk og kök-
ur þegar þau komu úr skólanum. Hún
var hér með okkur í rúm 2 ár, en þá
ákvað hún sjálf að fara á elliheimili.
Þar bjó hún með nokkrum heiður-
skonum úr Hveragerði, sem voru ým-
ist gamlir vinnufélagar hennar eða
saumaklúbbsvinkonur. Samband
hennar við Siggu Hannesar, Siggu
Jóns og Önnu Jóns var alveg einstakt
og skömmu eftir að hún fór á hjúkr-
unarheimilið komu Sigga Jóns og
Anna þangað líka. Þær sjá nú á eftir
góðri vinkonu og vil ég nota tækifær-
ið til að þakka þessum heiðurskonum
fyrir þá hlýju og umhyggju, sem þær
sýndu tengdamömmu ávallt. Megi
góður guð blessa minningu yndislegr-
ar tengdamóður.
„Friður Guðs þig blessi,
hafðu þökk fyrir allt og allt.“
Guðrún Friðriksdóttir.
Við systurnar vorum aldar upp í
Vestmannaeyjum og þó að hvert
tækifæri væri notað til þess að fara
upp á land til ömmu í Hveragerði var
ekki farið þangað oft. Því fylgdi alltaf
mikil tilhlökkun og óhætt er að segja
að Hveragerði hafi verið ævintýra-
heimur æsku okkar. Þar var allt með
öðrum hætti en við þekktum. Húsið
hennar ömmu á Varmá var gamalt,
hlýtt og notalegt og niðurinn í ánni
vaggaði okkur í svefn á kvöldin. En
fyrst og fremst var ævintýrið fólgið í
því að fá að vera hjá ömmu og að hitta
systkini mömmu. Það var alltaf gam-
an þegar amma eða einhver úr
Hveragerði kom til Eyja. Þegar fór
að gjósa í Vestmannaeyjum var fyrst
talað um að bíða fyrir utan Eiðið á
meðan þetta gengi yfir en við vildum
ólmar fara upp á land og hitta ömmu.
Frá þeim tíma höfðum við miklu
meiri samskipti við hana enda bjugg-
um við tæpt ár í Hveragerði.
Og minningarnar hrannast upp.
Amma að gefa okkur hinn ómissandi
morgunverð í Hveragerði – mallið.
Amma að skjótast úr vinnunni. Fá sér
eina sígarettu og athuga hvort við
hefðum nóg að borða og að allt væri í
lagi. Amma að spjalla við mömmu um
fólk úr Eyjunum og oft var Eylenda
dregin fram og grúskað í henni.
Það er ekki fyrr en í seinni tíð að
við höfum farið að hugsa um hvernig
líf ömmu var. Hún fylgdist ung með
dauðastríði föður síns en hann lést úr
krabbameini og kvaldist mjög mikið.
Systur hennar, börn þeirra og sum
barnabarna létust úr heilablóðfalli.
Eiginmaður hennar og sonur létust
með stuttu millibili. Amma varð ekkja
með 6 börn á framfæri aðeins 35 ára
gömul. Móðir okkar var ekki alin upp
hjá henni heldur í skjóli ömmu sinnar
og Pálínu móðursystur sinnar í Flat-
ey á Breiðafirði. Amma tókst á við
erfiðleikana með jákvæðu hugarfari
enda hafði hún um marga að hugsa.
Hún var ljúf í lund og það var alltaf
gott að vera nálægt henni. Hún bjó
nokkur síðustu æviár sín á elliheim-
ilinu í Hveragerði með konum úr
Hveragerði og voru þær henni mjög
kærar. Þegar amma varð áttræð
samdi hún ljóð sem lýsir jákvæðu
hugarfari hennar mjög vel. Það hljóð-
ar svo:
Nú hef ég lifað áttatíu árin,
eins og þið sjáið hvít eru orðin hárin.
Já, árin líða, tímans klukkur kalla,
kátt var oft og mikið glatt á hjalla.
Ég þakka ykkur allar liðnar stundir
og yndislegir þessir vinafundir.
Þeir munu líka lengi með mér vaka
í minningunni, er ég lít til baka.
María, Bára og Hanna Björg.
STEINUNN
SVEINSDÓTTIR