Náttúrufræðingurinn - 1985, Qupperneq 49

Þ I N G V A L L AVAT N
□ Þingvellir
2. mynd. Kort af Þingvalla-
vatni. Veiðisvæði eru auð-
kennd með feitletruðum tölu-
stöfum og sverum strikum: 1)
Malvíkur — Sprænur, 2)
Miðfellsvík — Búðavík, 3)
Ólafsdráttur, Vatnsvík og
Vatnskot, 4) Skálabrekku-
grunn, 5) Miðfellsdjúp.
Punktalínur sýna 20 m, 60 m
og 100 m dýptarskil í vatninu.
- Map of lake Pingvallavatn.
Catch-areas are marked in
bold letters and bars. The dot-
ted lines show 20 m, 60 m and
100 m depth contours.
það lítið að skilyrði skapast fyrir set-
myndun nema þar sem halli er mikill.
Með auknu dýpi dvínar styrkur ljóss
og áhrif ölduhreyfinga sömuleiðis.
Þetta hefur mótandi áhrif á vistkerfi
botnsins og veldur beltaskiptingu
meðal þörungategunda. Greina má
fjögur slík dýptarbelti eftir einkenn-
andi botnþörungum (Gunnar S. Jóns-
son 1980):
Ullþráðungabelti\ á 0— 1 m dýpi,
einkennandi tegundir þar eru ullþráð-
ungar (Ulothrix spp.).
Vatnsaugnabelti; á 1-2 m dýpi, ein-
kennistegund er blágrænþörungur af
ættkvíslinni Nostoc.
Kvíslþráðungabelti; frá 2 m dýpi
niður að neðri mörkum harða
botnsins, þar eru kvtslþráðungar
(Cladophora spp.) áberandi.
Kransþörungabelti; á mjúkum
botni frá 6-10 m dýpi allt niður á 20-
25 m dýpi, þar vex kransþörungurinn
tjarnarnál, Nitella opaca Ag., og
myndar þéttan „þörungaskóg“, allt að
90 cm háan.
Á hörðum botni (0-10 m dýpi) er
vatnabobbinn (Lymnaea peregra
(Miill.)) ríkjandi hvað varðar líf-
þyngd, en ánar (Oligochaeta) og ryk-
mý (Chironomidae), sérstaklega
þeymý (Orthocladinae), ríkja að fjöld-
anum til (Lindegaard 1980, Sigurður
Snorrason 1982).
I kransþörungabeltinu ber einna
mest á toppflugunni (Chironomus is-
landicus Kief.) og sitja lirfur hennar í
rörum á tjarnarnálinni. Einnig er mik-