Náttúrufræðingurinn - 1985, Blaðsíða 61

50
45-
40-
„ 35
s
o
Q 30-
CD
2
LU 25-
_l
20-
15
10-
5
0 &■ 2""*'
“I—I—I--1—I—I—I 1—I----1—I--1 I
5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17
* D
...^" Silableikjur
N= 306
’ ..........(*>
.#****+ n
* Murtur
N= 599
“i—i—i—i—T
1 2 3 4 5
i i i i—i—i—i—i—r~
6 7 8 9 10 11 12 13 14 -
ALDUR (VETUR)
ALDUR(
7. mynd. Vaxtarferlar blcikjugeröanna í Þingvallavatni. Hvert mæligildi er byggt á
meðaltali klauflengdar í hverjum árgangi. Svigar utan um mælipunkta merkja að færri en
fimm gildi liggi að baki meðaltalinu. — Growth curves of the charr morphs in lake
Þingvallavatn based on mean forklength. Points in parentheses indicate where fewer than 5
specimens were measured. A = dwarf, B = snail-charr, C = pelagic charr, D =
piscivorous charr.
Óhœtt er að fullyrða að fœðuval
bleikjugerðanna í Þingvallavatni er
mun sérhæfðara og jafnframt fastara í
skorðum en gengur og gerist víðast
hvar annars staðar. Hver bleikjugerð
virðist byggja afkomu sína að lang-
mestu leyti á einni fœðugerð.
Nilsson og Filipsson (1971) og Hind-
ar og Jonsson (1982) skýra fæðu- og
búsvæðaskiptingu bleikjugerðanna í
Övre Björkvattnet og Vangsvatnet út
frá mismunandi samkeppnishæfni
fiska sem gera svipaðar kröfur til um-
hverfisins (t. d. fæðu).
í flestum erlendu vötnunum, sem
getið er hér að framan, er auk sam-
keppni á milli einstaklinga sömu teg-
undar einnig um samkeppni á milli
ólíkra fisktegunda að ræða. Asamt
bleikjugerðunum tveim er oftast að
finna urriða og stundum fleiri fiskteg-
undir. Hindar og Jonsson (1982) telja
að „venjulega" bleikjan láti undan
síga í baráttu við urriðann um fæðu
þegar lífþyngd botndýra á strand-
grunni er með minnsta móti, um há-
sumarið, og flytji sig í svifdýravistina
úti í vatnsbolnum. Þegar lífþyngd
botndýra er í hámarki, um vetur og
vor, geta báðar fisktegundirnar nýtt
sömu fæðudýr. „Dvergbleikjan“ má
þola ágang úr tveimur áttum; urriðinn
ræður ríkjum á grunnbotninum, en
„venjulega“ bleikjan úti í vatnsboln-
um. Þeir Hindar og Jonsson álíta að
„venjulega“ bleikjan hafi betur í við-
ureigninni við „dvergbleikjuna“ og
njóti þar stærðar- og aflsmunar.
Erfitt er að dæma hversu vel bleikj-
urnar í Þingvallavatni falla að þessum
211