Kirkjuritið - 01.12.1945, Blaðsíða 49

Kirkjuritið.
Vestur um haf.
335
indi um ísland og vinnur þannig merkilegt kynningarstarf. Hef-
ir liún lítt lialdið á lofti, sökum hæversku og hlédrægni. En
vel mættum við íslendingar austan hafs og vestan muna það
og þakka, sem vert væri. .
Ég fer aftur til Vancouver í jórnbrautarlest. Stundum rennur
hún fast með hafinu, og er unaðslegt að virða fyrir sér fjöl-
breytt fuglalíf i fjörunni og busl og leiki barnanna. í norðri rísa
Olympsfjöll, há og himinblá, en skammt suður af þeim er
Vancouver. Hún er hálfu minni borg en Seattle, en jafningi
hennar að fegurð. Nýt ég vel útsýnis þar úr háu glæsilegu gisti-
húsi. Sömu mennirnir sem fyr greiða hér götu mína. Ræðis-
maðurinn er mjög viðfeldinn, glettinn og gamansamur. Hefir
starf hans fyrir söfnuðinn íslenzka í borginni blessazt vel.
Guðsþjónustur eru lialdnar í danskri kirkju, snoturri og rúm-
góðri, og þar ætlar liann mér að flytja erindi um kvöldið og
sýna íslandskvikmyndina. Nokkuru áður dynur á úrhellisrign-
ing, svo að ég kvíði því, að fásótt verði. En þegar við komum
í kirkjuna er liún fullskipuð. Hálfdan ræðismaður stjórnar
samkomunni röggsamlega. Söngvar eru sungnir, og Þórður Kr.
Kristjánsson skáld flytur mér kvæði, áður en ég tek til máls.
Að siðustu er sameiginleg kaffidrykkja, og gefst mér þá gott
tækifæri til að spjalla við fyrverandi safnaðarfólk mitt, m. a.
nokkur fermingarbörn mín og móður tveggja þeirra, ekkju
Jóns Janussonar í Foam Lake. Þar er einnig úr þeirri byggð
Halldór Friðleifsson, hugsuður mikill, og kona hans. Wynyard-
fólkið á ég von á að sjá aftur annað kvöld.
Næsta dag er ég lengst með Bjarna Kolbeins, bróður séra
Halldórs og þeirra systkina, gæðadreng og dugnaðarmanni,
eins og hann á kyn til, og mjög vinsælum. Vinnur hann ötul-
lega að safnaðarmálum með Hálfdani ræðismanni. Hann ekur
mér í bíl sínum til Þorláks Jónassonar, sem ég átti heima hjá
um skeið i Wynyard, greindarmanns og vel skáldmælts. Svo
var einnig Svanborg kona hans, sem iátin er fyrir nokkrum
árum. Þorlákur er orðinn heilsuveill, enda kominn um áttrætt.
Við hittum Ólöfu, stjúpdóttur hans lijá honum. Hún er vinur
í raun. Frá heimili Þorláks ökum við til New Westminster
bæjar þar í grenndinni, og að snotru húsi, sem á er letrað nafn
Jónasar Pálssonar, kennara i píanóleik. Hann er hinn fjórði
’og síðasti, sem ég liitti, þeirra Norður-Reykjabræðra. Hann er
um sjötugt og farinn nokkuð að þreytast, en þó glaður og reif-
ur sem fyr. Hugur hans er allur heima á íslandi. Þar vildi hann
um fram allt eiga heima. Svo virðist mér einnig um konu hans.