Kirkjuritið - 01.12.1945, Síða 59

Kirkjuritið.
Tímamót.
Erindi, flutt 10. sept. sl. á Hinum almenna kirkjufundi á
Akureyri, af séra Friðrik A. Friðrikssyni.
Formaður Prestafélags íslands hefir mælzt til þess,
að ég flytti hér erindi um tímamól, og vil ég í því efni
sýna honum skylduga hlýðni.
Sumir vitrir menn hafa sagt, að tíminn sé ekki til, —
að það, sem muni gerast, sé nú og hafi alltaf verið að
gerast.
Hitt er þó fyrir venjulegri mannlegri vitund sanni
nær, að tíminn sé viss sérstæður veruleiki, sem skoða
megi frá ýmsum sjónarmiðum. Stundum sjáum vér
hann sem jafnslreyma, flúða- og fossalausa elfi, og i
krafti þeirrar skynjunar látum vér klukkur vorar
ganga. Hinn sprettinn sjáum vér tímann sem síbreyti-
legan straum, þar sem stöðugt mætast lygnur og fossa-
föll. Fyrir því tölum vér um margs konar tíma og tíma-
mót, svo og tímanna tákn.
Mér kemur til hugar að tala um tímamót í þrenn-
um skilnirigi. Fyrst eru þau tímamót, sem allir sjá, því
að yfirborðsskiptin í elfi tímans þurfa engum að dylj-
ast á þeirri dæmalausu fréttaöld, sem nú er. En hvað
her svo elfur sú ósýnilegt í djúpi sínu? Ég hugsa mér
tvennt: Annað, sem geta má sér til um með sæmilegri
vissu, en er og verður án mannlegs tilverknaðar. Hitt,
sem þar kynni að finnast, en eingöngu verður fyrir á-
kvörðun manna og' átök.