Tíbrá - 01.01.1892, Side 71

Tíbrá - 01.01.1892, Side 71
67 því ómögulega. Veturinn getur orðið góður, og þá dugar mér heyið.« Oghann lét öll lömbinsín lifa. Nú kom veturinn, frostin og snjóarnir og hríð- arnar. Aldrei var jörðin auð, en einlægtgekk á heystabbann. Nú var farið að minnka gjöf- ina við þau og veslings lömbin fengu ekki að borða nægju sína. Allir höfðu nóg með sig og enginn gat hjálpað. Jakob litli fékk sjálfur nóg að borða, en litlu vinirnir hans voru hungr- aðir. 0, hvað hann tók sér það nærri! Aldrei vildi náttúran rétta honum hjálparhönd með þiðviðri eða regnskúr. Hún lætur ekki hafa sig fyrir leiksopp. Nú kom vorið. Það var líka hart. Lömbin voru mögur og aumingja- leg. Jakob grét yfir þeim, en hann gat nú ekki annað. Einn morgun gekk hann i lambahúsið að skoða lömbin sín. Það lá eitthvað þungt innan við hurðina. Hann lagðist á hana af öllurn kröptum og komst inn. Hvað var það'? Það var hún Mókolla hans, mesta uppáhaldið. Hún var dauð,— dauð af bjargarleysi. Hann grét fögrum táruin. í heila viku hrundu tár hans nið- ur, eitt á fætur öðru, svo að harm átti ekkert ePtir. Þegar nágrannarnir fóru að rýja kind- urnar sínar um vorið, sat hann niðurlútur af harrni yfir missi sínum. Pabbi hans sagði: »Heldur þú nú ekki, að 5*

x

Tíbrá

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Tíbrá
https://timarit.is/publication/515

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.