Eimreiðin - 01.04.1934, Síða 142

238
RITSJA
EIMREíðiN
Hulda: ÞÚ HLUSTAR, VÖR — Ljóðaflokkur — Ak. 1933 (Þ. M- P;
Skáldkonan hefði fremur ált aö velja ásynjuna Vár en Vör að votti þesS
ara ljóðfórna sinna, því Vár hafði það hlutverk að hlýða á „eiða mann
ok einkamál, er veita sín á milli konur ok kar!ar“. En mikið er
hei'
uli
munarljóð og mansöngva í þessum flokki. Þar eru ljóð um IeynileS
og trygðir. En um Vör segir í Gylfaginningu: „hon er vitr ok spnr
svá at engi hlut má hana leyna; þat er orðtak, at kona verði vör Þes5’
hon verðr vís“. Og að vísu er skáldkonan hér að Iýsa því, er
býðuf
erii
er
hefur orðið vör á leyndustu og dýrmætustu stundum lífs sfns og
lesendunum inn í helgidóm þeirra hugsana og minninga, sem henni
kærstar. I fallegu inngangsljóði er komist svo að orði:
Þú hlustar, Vör, á öll þau bljúgu orð
sem eins og grösin vaxa og falla á storð;
hvort augnablik eða æfi lit þau bera
þú ein mátt hlusta — dómur sannur vera.
Það sem einkennir þessi ljóö mest, er hin þýða angan orðanna, sen1,
falla og hníga í stuðla og stef eins létt og mjúkt eins og álfameyja^aI'f
tunglsljósi, eins og vér hljótum að hugsa oss hann, eða danz skógar
og vatna, eins og forn-Grikkir mundu hafa séð hann í draumum
sínu"1;
Ég tek sem dæmi þessi erindi, svo sem tilvalið efni í mjúkan faldafe'^.
þjóðsögulegra listdanzsýninga, sem einhverntíma fara fram á leiks11
þjóðleikhússins nýja, undir tónum æfðrar hljómsveitar:
Svanir fljúga — sálir fljúga Hvertþeir fljúga —hvert þeir stefn
sífelt burt af okkar strönd.
Og þær hverfa og þær hverfa
inn í dauðans miklu lönd.
Svanir fljúga — söngvar óma
síðast yzt í bláum geim.
Angan þúsund sorgarsveiga
svífur upp af jarðarheim.
hvar þeir aftur nema land
enginn veit — nei, enginn þekk>r
ómælisins hvita sand.
Svanir fljúga — sorgir rekja
sinna tára perlubönd.
Vinir kveðjast — vinir þakka
vor og sól á okkar strönd.
Og svo kvæðið: í skóginum er danzað við daggir og ljós. Lít*u el
baka, Liljurós o. s. frv. Hér eru tónar í orðum og orð í tónum
til
Ljóð þessi eru einn óslitinn og einhæfur óður tilfinninganna,
8kv®in",
ur og klökkur, en aldrei einlægari og hreinni en þegar hann snýst uPP
lofsöng og bæn fyrir hamingju barna og heimilis.
Víðir eru himnar fyrir vængi smá,
lokkandi stjörnur yfir Ieiðum blá.
Guð verndi litil börn, sem lífið þrá.
Og þó að veröldin sé fögur og margt að sjá og margs að njóta 11
hinum víðáttumikla heimi, þá er þó heimilið bezta hælið:
Þú himneski helgi lundur,
heimilis blessuðu vé!