Tímarit lögfræðinga - 01.06.1963, Blaðsíða 28

Þó voru 8 bændur, sem neituðu að gefa vitnisburði þessa
og stefndi Gottrúp þeim til að svara til saka fyrir þá hátt-
semi. Báru bændur því við, að þeir hefðu ekki skilið spurn-
ingarnar og auk þess væri þeim ókunnugt um það, af
hvaða ástæðum þessa væri krafizt. 1 héraði dæmdi lög-
sagnarinn málið svo, að hændur hefðu verið skyldugir að
svara spurningunum annað hvort játandi eða neitandi,
og voru þeir dæmdir til að greiða Gottrúp málskostnað.
Málinu var einnig vísað til Alþingis og i lögréttu voru
þeir dæmdir í sekt fyrir óhæfilegan mótþróa við yfirvald
sitt.
Þetta kærðu bændurnir fyrir þeim nefndarmönnum, er
sömdu skýrslu um málið svo sem áður getur. Rekja þeir
málið, en niðurstaða þeirra er sú, að ekki séu til nein ís-
Ienzk lög sem leggi refsingu við því, þótt neitað sé að gefa
slíka vitnisburði.
Við dóm lögréttu gera þeir \Tmsar athugasemdir, svo
sem þá, að Gottrúp lögmaður hafi sjálfur setið í dóminum,
þegar málið var dæmt, og hafi hann þvi annað hvort sjálf-
ur dæmt í eigin máli, eða haft áhrif á dóminn með nær-
veru sinni. Hinir einföldu bændur hafi aftur engan tals-
mann haft. Engin lög séu þvi til stuðnings, að menn séu
dæmdir fyrir slíkan mótþróa.
Dómur yfirréttarins varð og í samræmi við þetta. Var
þeim Gottrúp og lögsagnara hans gert að greiða sektir og
hændum skaðabætur fyrir háttsemi sína. Mun mál þetta
hafa orðið til að draga úr vitnisburðatilmælum þessum
og þau hafi síðan hætt, því að frá þessari stundu minnkar
mjög að slíkir vitnisburðir séu birtir í Alþingsbólcum og
síðar hverfa slíkar birtingar með öllu.11)
Með konungsbréfi 13. mai 1707lla) var þeim nefndar-
mönnum falið að dæma um kæru Ásbjamar Jóakimssonar,
sem hýddur hafði verið fyrir að neita þjóni Gottrúps um
11) Einar Arnórsson, Réttarsaga Alþingis, bls. 375.
lla) Lovs. f. Isl. I., bls. 643.
74
Tímarit lögfræðinga