Tímarit lögfræðinga - 01.06.1963, Síða 35

undir stól, kveða þeir nú ekki eins fast að orði og áður,
er þeir sögðu í dómi sínum, að Alþingisbókin vitnaði ber-
lega um samning þennan.
Gera þeir grein fyrir því, að Jón Hreggviðsson hafi liaft
með sér verndarbréf konungs til Islands meðan hann
fylgdi málum sinum eftir, en segja síðan:
„Hér sýnist sem mönnum hafi brugðið í brún og ískyggi-
legt þótt, hvað úr þessu máli verða kynni fyrir hæstarétti,
ef þar skyldi sá gengni dómur forsvarast (þ. e. dauðadóm-
urinn yfir Jóni Hreggviðssyni). Hvaða consultationes hér
hafi verið milli hlutaðeiganda annars vegar í málinu, er
ekki ljóst, en það er kunnugt af alþingisbókinni 1686, að
Jón Hreggviðsson kom í lögréttu, og voru þar upplesin
tvö fyrrsögðu hans verndarbréf. En þeirri Konunglegu
stefnu var undir stól stungið.
Undir eins gjörðust hér sérleg litaskipti: úr Kóngl.Majts.
verndarbréfum, sem til var ætlað, að eigi skyldu lengra
ná, en til þess lyki málinu . . . , varð Jóni frelsisbréf til
stöðugrar landsvistar, með þeirri condition, að engan mann
að fyrra bragði ýfa né áreita skyldi“.
Að öðru leyti er itrekað og áréttað það, sem í dóminum
sagði.
1 frásögur var það fært, hversu hörð rimma hafi orðið
fyrir yfirréttinum milli Páls Vidalíns, sem málið flutti
fyrir þá nefndardómara og Sigurðar Sigurðssonar lands-
þingsskrifara, sem málið flutti fyrir Sigurð lögmann föð-
ur sinn. En auk þess höfðu dómarar (sem voru 24) hinn
mesta hávaða í frammi. „Þvílíkur kliður var þar af öllum,
að ekki heyrðist manns mál og varð ei neitt distincte talað.
Heyrðist glöggt heim að Þingvöllum .... Beyer (land-
fógeti) var svo að kalla engan eftirmiðdag ódrukkinn.
Einu sinni svo, að hann gat varla upp staðið“, segir Árni
um málflutninginn i minnisgreinum, sem hann hefur látið
eftir sig.20)
20) Helgafell II. árg., bls. 292—293.
Tímcirit lögfræðinga
81