Tímarit lögfræðinga - 01.06.1963, Qupperneq 41

urðar Bjarnasonar, Guðmundar Bjarnasonar í Lokinhömr-
um eður hans peninga missi, ei heldur veikleika Þuríðar
Jónsdóttur í Hvestu, og að þessu gjörðu nefnast honiun
12 eiðmenn“.
Á þessum dómi telja þeir nefndarmenn mörg missmíði.
Vitna þeir til dómara sjálfra um það, að prófið, sem fram
fór á Hrafnseyri 2. júní 1680, væri ekki fullkomið eða í
allan máta lögmætt, eins og að framan var ralu'ð. Alþing-
isdómurinn 1679 hefði þó verið á þá lund, að próf skvldu
takast í málinu, áður en Ara væri dæmdur tylftareiður.
Þrátt fyrir þetta dæmi þeir Ara tylftareið fyrir likinda-
lausan áburð og blinda framsögn Þorkötlu Snæbjarnar-
dóttur. Framburður annarra hafi einnig likindalaus verið
með öllu. Eiðstafinn sjálfan gagnrýna þeir, enda megi
fle'st það, sem þar sé talið, teljast meinlítil hjátrú.
Þá gagnrýna þeir lögréttu fyrir það, að hafa lýst því
yfir árið 1680, að hún kynni eigi að mæla málsmeðferðinni
í mót, en dómurinn hafði verið lesinn þar þetta ár.28) Var
algengt, að dómar væru þannig lesnir í lögréttu, enda þótt
ekki væri um áfrýjun að ræða. Töldu þeir nefndardómarar
ámælisvert, að sýslumanni væri ekki sýnd þau smíðalýtí,
sem á dóminum hefðu verið, þannig að Ari Pálsson hefði
mátt „fríast frá órétti og þeirri ólukku, sem síðan yfir
hann saklausan dundi“.
Síðla sumars eða 27. ágúst 1680 fór fram þinghald að
Hvestu. Reyndi Ari að koma fram eiðnum, en honum fulln-
uðust ekki nægilega margir vottar auk þess sem vitnis-
burðir votta urðu ósamhljóða. Urðu dómsmenn ekki á
eitt sáttir um það, hvað gera skyldi, vildu sumir, að hver
vottur særi sína hyggju, en aðrir kölluðu það eið á móti
eið og vildu það ekki samþykkja. Var þinghaldi hætt og
máli þessu skotið til Magnúsar lögmanns Jónssonar, sem
ákvað, að allir vottar skyldu sverja, hver sína hyggju.
Fóru þeir svardagar fram 11. janúar 1681.
28) Alþb. ísl. VII., bls. 501.
Tímarit Iögfræoinga
87