Búnaðarrit - 01.08.1922, Qupperneq 24

20
BÚNAÐARIUT
valda að mestu leyti hinni dijpri eggjahvítulausn eða
rotnun.
Sje gerlagróður athugaður undir „sponsinu" á salt-
kjötstunnunum, þar sem saltlögurinn heflr ekki náð
upp að trjenu, verður aðallega vart við ýmiskonar hnatt-
laga gerla, ger- og myglusveppi. Þessi smáverugróður
gerir lútarkent í kringum sig og kemur alioft af stað
ýldu í saltkjötinu. Eftir viku eða hálfan mánuð fer að
bera á þessum gróðri, sje tunnan ekki full af saltlegi,
og má af þessu ráða, hve nauðsynlegt er að hafa kjöt-
tunnurnar vel heldar og fullar af saltlegi.
Niðurstaða þeirra gerlarannsókna, sem hjer hafa verið
gerðar á súrum eða úldnum saltkjötslegi, sýnir greini-
lega, að skaðlegustu skemda-gerlarnir í íslenska salt-
lcjötinu eru stryklaga gerlarnir kviku og ókviku, sem
áður er getið um. Nú má athuga, hvaðan gerjarnir stafa
og hver ráð eru til þess að verjast þeim.
Hvaðan gerlaruir staf'a.
Þær tvær tegundir stryklaga gerla, sem aðallega virð-
ast valda saltkjötsskemdunum, teljast til þeirra gerlaætta,
sem hafast jafnan við í jarðvegi. Var því sennilegt, að
gerlarnir mundu vera á kindafótunum og kjötið smitað-
ist af þeim við slátrunina.
Þvi var reynt að leita að gerlunum á kindafótum,
og árangurinn varð sá, að hinir kviku stryklaga gerlar
fundust á 29 kindum af 50 sem kannaðar voru. í sömu
leitinni vaið aðeins vart við hina ókviku stryklagagerla
á 4 kindum.
Nú var hafin nánari gerlaleit, og kom þá í ljós, að
hinir ókviku stryklagagerlar, sem getið er um að valdi
sú'gerjun í kjötinu, eru oftast nær í kindaristlunum og
spöiðunum. Rannsóknin leiddi í Ijós, að gerlar þessir eru
í 85 kindum af hverju hundraði. í spörðunum varð einn-
ig vart við fleui tegundir ókvikra stryklaga gerla, sem
eru af sama bergi brotnir og súrskemdagerlarnir, en eru