Heimilisritið - 15.06.1952, Síða 19

laégi til reiðskólans; síðan gengu
þeir í skrifstofuna til að gefa
skýrsln um ferðina.
DAGINN eftir ók Jerry sem
leið liggur til skólans. A leiðinni
mætti hann mörgum ungum
stúlkum, sem voru ríðandi. Þær
brostu við honum og hann
komst í ágætt skap og gerði sér
í hugarlund, að hann væri þarna
á reið með Judith Reynolds og
nyti náttúrufegurðarinnar — og
mjúkra vara hennar.
Hann nam staðar fyrir utan
eitt hesthús skólans. T þeim
svifum kom þaðan út maðúr, hár
og grannur.
„Er þetta kannske Morgan?“
spurði Jerry.
„Já, ég er hann. Gott veður,
ha?“
„Já, stórfínt! Er hægt að fá
tilsögn hjá yður í reiðmennsku?“
,,Já, ekkert ætti að vera því
til fyrirstöðu“.
„Það er prýðilegt“, sagði
Jerry alls hugar feginn, „ég vildi
helz byrja strax“.
„Á stundinni?“ spurði Morg-
an.
Það er ekki eftir neinu að
bíða, hugsaði Jerry, því fyrr sem
hann lærði að fara með hesta,
því fyrr gæti hann hitt. Judith
sem jafnoki hennar.
„Já, mér er ekkert að vanbún-
aði, ef það hentar vður“, sagði
hann.
„Hannegan!“ kallaði Morgan
og leit til hesthússins.
Eftir andartak kom ung
stúlka út. Hún var vel vaxin, og
hár hennar var svart sem viðar-
kol. Sólbrennd var lnin í meira
lagi, hún var í reiðbuxum og
sterklitri treyju, gamlan hatt
hafði hún á höfði.
„Góðan daginn“, sagði lnin.
Rödd hennar var mjög djúp.
Hún er sjálfsagt ein þessara
karlmannlegu kvenna, hugsaði
Jerry. Hún hefur vafalaust stál-
vöðva og sandpappírshúð.
„Góðan daginn“, sagði hann.
Hún brosti og hann veitti því
athvgli, að tennur hennar voru
litlar og hvítar.
„Ég heiti Hannegan“, sagði
hún, „Naricy Hannegan. Get ég
gert eitthvað fyrir yður?“
„Ég heiti MeCullough“, svar-
aði Jerry. „Jerry McCullough.
Mig langar til að læra að sitja
hest“.
Morgan kinkaði kolli til Jerry
og gekk í áttina til aðalbygging-
arinnar.
„Hafið þér nokkurt vit á hest-
um?“ spurði hún.
„Nei“.
„Hafið þér aldrei komið á
hestbak?“
Jerry hristi höfnðið.
SUMARHEFTI, 1952
17