Heimilisritið - 15.06.1952, Page 32

„Það er ekki þitt að ákveða,
hvað sé sanngjarnt."
„Ég hef sagt þér, hve langt ég
get igengið,“ hrópaði Robinson.
„Ég borga ekki eyri meir!“
Glaðlegi maðurinn hló. „Sá,
sem selur annarra eign,“ sagði
hann, „verður að endurgreiða
eða fara inn! Þú rúðir mig fyrir
fimm árum, Robinson, og ég hef
hugsað mér að jafna sakirnar.
Nú er komið að þér að blæða.“
Rödd Robinsons varð allt í
einu að æðislegu öskri.
„Ég gef þér eina mínútu til
að taka ákvörðun! Eina mín-
útu!“
Stól heyrðist velt um oll, og
rödd glaðlega náungans var
skelfd, er hann hrópaði: „Láttu
frá þér byssuna, Robinson, láttu
hana frá þér!“
Svo heyrðist skammbyssuskot,
og Benni spratt á fætur, skjálf-
andi á beinunum.
SKÁPHURÐIN var opnuð og
rjúkandi byssu var troðið í hönd
hans. Hann leit fram í stofuna.
Hann sá mann liggja endilang-
an á gólfinu og blóðstraum
renna frá honum út í grátt gólf-
teppið.
„Fljótur," skipaði Robinson,
„út með þig!“
Benni gaf sér engan tíma til
umhugsunar. Hann vissi aðeins,
að hann vildi komast sem fyrst
burt frá þessum stað.
Hann tók byssuna. Hann hljóp
niður stigann og út úr húsinu.
Hann var ekki kominn nema
út á gangstéttina, þegar tveir
lögregluþjónar, sem heyrt höfðu
skotið, komu í flasið á honum
og vildu fá að vita, hvað um
væri að vera.
Framburður Robinsons hefði
ekki getað verið meira sann-
færandi.
„Þetta er maðurinn,“ sagði
hann einbeittur. „Ég var að tala
við Holloway, þegar hann rudd-
ist inn með byssuna á lofti.
Hann miðaði á mig, og var rétt
í þann veginn að skjóta, þegar
Holloway réðist á hann.“ Hann
leit á líkið og þurrkaði burt tár.
„Herrar mínir, Holloway var
bezti vinur minn.“
Lögregluforinginn, sem kom-
inn var á vettvang, ygldi sig
framan í fangann. Hann þekkti
hann.
„Hvað hefur þú um þetta að
segja, Benni?“ spurði hann.
„Þessi þarna — hann gerði
það sjálfur!“
Áheyrendurnir fnæstu van-
trúaðir. „Með byssunni þinni?“
„Já, einmitt, það gerði hann!“
Benni sá rafmagnsstólinn fyrir
sér. „Svo hljálpi mér guð, drap
ég engan! Þessi deli greip migr
30
HEIMILISRITIÐ