Heimilisritið - 15.06.1952, Síða 54

heim, fór hann ekki eftir ásetn-
ingi sínum. Hann var veikur
fyrir og varð brátt fastur mað-
ur í bridgesveit, sem í eyru
Ednu var kölluð „billiardspil“,
og hún gat ekkert. haft á móti
því.
Billy virtist stöðugt jafn spila-
heppinn, og áður en ár var liðið,
hafði hann brennt fjórum inni-
legum þakkarbréfum, sem Edna
hafði falið honum að' senda til
hins mjög gjöfula Tommy, sem
ennfremur hafði sent mágkonu
sinni armband og hálskeðju.
Edna hafði verið afar hrifin
af gjöfunum, sem Billy hafði
fundið sig knúðan til að káupa
og sefa samvizkuna með því að
verja spilagróðanum í sátta-
fórnir handa Ednu — og svo
hafði hún skrifað löng og hjart-
næm bréf til Tommy, sem hvergi
var til nema sem hugarfóstur
Billy.
„En hvað það er fallegt af
Tommy!“ hafði hún sagt, þegar
hún hafði afhent Billy síðasta
bréfið, svo hann gæti skrifað
heimilisfangið utan á það. „Og
ég er hrifin af gjöfunum ... en
.. . já, hvað segir þú um það,
Billy . . . það er víst ekki við-
eigandi að skrifa honum, að hann
— ef hann skyldi ætla að senda
mér fleiri gjafir — skuli ekki
senda mér fleiri skartgripi!“
„En úr því hann hefur gam-
an af því!“
„Já, en þá vil ég heldur fá loð-
kápu“.
„Loðkápu!!“
„Já . . . og það . . . það get ég
ekki skrifað honum!“
„Ne . . . það geturðu ef til vill
ekki — ne . .. það geturðu ekki
. .. en mér dettur nokkuð í hug!
Ég get skrifað honum það!“
„Nei, það geturðu ómögu-
lega . ..“
„Jú, auðvitað get ég það —
svona já, ég meina . . . svona gef-
ið það í skyn. Tommy hefur allt-
af verið afar glöggur — hann
skilur strax hálfkveðna vísu . ..“
„Já, en . . . ekki of áberandi
— það verður að gerast gætilega,
Billy“.
„Já, já! Treystu mér!“
ÞAÐ leit þó ekki svo út sem
sá góði Tornrny skildi hálfkveðna
vísu . . . eða til að segja það bein-
um orðum: heppni Billys í spil-
um brátt svo, að ekki einasta
gróði var úr sögunni, heldur tap-
aði liann í þokkabót. En það var
nú bara lítið og olli honum eng-
um áhyggjum. Það merkilega
var, að einungis gróði olli hon-
um samvizkubiti, og liann fékk
því enga ástæðu til að láta hinn
gjöfula Tommy heyra frá sér á
ný. Auk þess var vandinn nú sá,
52
HEIMILISRITIÐ