Tímarit Máls og menningar - 01.09.1967, Side 43

Steinar Sigurjónsson
í dropatali
Leifar úr sögu
ÞaS væri nú ekki ónýtt að færa út-
vegsmanninn inní historíuna á meS-
an matráskarinn er aS gánga heim til
kvinnu sinnar, sýna manninn eins og
hann er klæddur og kemur til dyra í
þessum svifum, eSa niSur um hlera,
því í þessu er hann aS gánga niSur
í kjallarann sinn, og skal nú svo
gert.
Hann Eiríkur útvegsmaSur hugs-
aSi sitt af hverju þessa stund, og
aldrei gat hann á heilum sér tekiS ef
hann hafSi ekki eitthvaS á milli
handanna. Hann vor orSinn kaffi- og
skonroksfullur og gekk niSur stigann.
Frú Jónmunda var aS drekka kaffi
og tala viS GuSmundu Jóns, og aldrei
var hann meS sjálfum sér þegar hann
var ekki eitthvaS aS framkvæma, í
svörtum lakkskóm núna aS gánga
niSur, þybbinn maSur vel látinn af
Skagamönnum og sjaldan var hann
fúll. Hann heyrSi málróf til kven-
þjóSarinnar og ekki átti hann skap
þángaS. Hann stóS nú í báSa fætur á
kjallaragólfinu, fullur af kræsíng-
um. Skórnir hans voru svartir og
hann var í prjónavesti frá USU. ÞaS
var saklaust og hlýtt. Hann var ör-
uggur maSur og strángur og flýtti
sér ekki. Hann gekk út aS glugga sem
vissi aS götunni. ÞaS var eini glugg-
inn sem ekki var dregiS fyrir. Dró nú
fyrir hann. Þá dimmdi heldur betur
í kjallaranum.
Ég hefSi átt aS kveikja Ijós fyrst,
hugsaSi hann og svam myrkan geim-
inn rólegur til slökkvarans. Hann var
meS báSar hendur á lofti og fálmaSi.
En sú di-dimma, stamaSi hann ó-
hræddur og blindur og sló til slökkv-
arans meS harki og ljós varS. StóS
kyrr í dýrS ljóssins, í vesti, meS tvo
lindarpenna, hnellinn, vel sæll, og
ekki reykti hann. Nema þá einn og
einn drjóla á jólum. Hann hafSi ann-
aS aS gera viS tímann en tala viS
kerlíngar uppi enda var hann búinn
aS tala viS þær yfir kaffi og kökum í
þrjá tíma. Hann varS alltaf aS hafa
eitthvaS aS ráSstafa, og hann hugs-
aSi oft andaktugur: Þeir segja aS ég
sé ríkur, en ég ætti aS eiga meir en
ég á, og gekk aS borSinu upp viS
gluggann og dró betur fyrir gluggann
og settist viS borSiS og hendur hans
voru fínar. Hann krækti þumalfíngri
í vestisvasann þar sem pennamir
137