Skagfirðingabók - 01.01.1977, Page 59

HALAVEBRIÐ Á MALLÖNDUNUM
synir Jóns Sveinssonar, bónda og fræðimanns, sem lengi bjó á
Þangskála. Karl varð að vonum feginn að sjá vetrarmann sinn
lifandi, og var nú farið að leita fjárins. Síðar um daginn komu svo
menn frá Neðra-Nesi og Hrauni. Megnið af fénu fundu þeir í
Gullkinnabrekkum, norðan við Nesvatnið. Höfðu þær spennt yfir
Nesána og lent í brekkunum og fennt þar. Nokkrar kindur voru
dauðar, höfðu frosið í hel um nóttina. Nú var féð dregið úr fönn-
inni og rekið heim, það sem gangfært var, hitt var flutt á sleða.
Leitað var næstu daga að því sem vantaði, og það síðasta fannst
fram í Dauðsengi, hafði það spennt yfir Nesvatnið og fennt
síðan í enginu. Sumar ærnar var tófan búin að drepa, en hinar,
sem lifðu, voru svo kaldar, að þeim varð að slátra. Karl varð því
fyrir tilfinnanlegu tjóni í þessu veðri. Um vorið flutti hann að
Háagerði á Skagaströnd.
Veður þetta gekk yfir allt vestanvert landið og hefur síðan ver-
ið kallað Halaveðrið, af því að þá fórust á Halamiðum, út af
Vestfjörðum, tveir togarar með allri áhöfn. Fleiri sjóslys urðu þá
og mannskaðar, svo og eignatjón, en það er önnur saga.
57