Skessuhorn - 16.12.2015, Blaðsíða 72

MIÐVIKUDAGUR 16. DESEMBER 201572
Kveðjur úr héraði
Jólin eru oft sá tími þar sem maður
lítur yfir farinn veg, hugsar um at-
burði ársins og jafnvel síðustu ára.
Maður hugsar um hverju maður hafi
áorkað og hverju maður getur breytt
og gert betur. Ég held að það sé gott
fyrir mann, því það er alltaf eitthvað
sem má betur fara. En það er líka
gott að minnast og þakka fyrir all-
ar góðu stundirnar, þær sem mað-
ur átti með þeim sem skipta mann
mestu máli. Því í kringum jólin er
þakklæti manni oft ofarlega í huga.
Þakklæti fyrir fjölskylduna, heilsuna,
húsaskjólið og svo mætti lengi telja.
Ég er til dæmis þakklát fyrir mann-
inn minn, börnin og stórfjölskyld-
una, vinina og heilsuna. Og eftir að
hafa rennt í huganum gegnum árin
í þessum jólahugvekjuskrifum er ég
sérstaklega þakklát fyrir foreldra
mína sem hafa gefið mér ótrúlega
margar góðar minningar og þar á
meðal um jólin.
Ég er alin upp við að í desemb-
er reyndi maður að haga sér vel, svo
maður fengi nú ekki kartöflu í skó-
inn. Systur minni finnst jólasveinn-
inn nú ansi oft hafa horft í gegn-
um fingur sér þegar kom að óþekkt
minni. En mánuðurinn var oft erf-
iður enda mikil tilhlökkun og eft-
irvænting ríkjandi. Foreldrar mínir
Hlakkar til að móta jólahefðir
Jólakveðja úr Grundarfirði
gerðu margt til þess að stytta okkur
systrum biðina. Að kvöldi Þorláks-
messu var jólatréð skreytt og pappa-
jólasveinum komið kyrfilega fyr-
ir á öllum hurðum hússins, kossa-
parið alltaf á hurðinni hjá mömmu
og pabba. Að morgni aðfangadags
var horft á barnaefni og möndlu-
grauturinn síðan borðaður í hádeg-
inu. Ég var oft fremur lystarlítil en
lét mig hafa það til þess að reyna að
hneppa möndluna, sem ég man einu
sinni eftir að hafi gerst. Sá sem fékk
möndluna fékk lítinn konfektkassa
sem hann deildi með fjölskyldunni
eftir mat. Eftir hádegismat klædd-
um við systur okkur vel og pabbi ók
okkur um bæinn með pakka og jóla-
kort. Þessi hefð er afar skemmtileg í
minningunni, allir sem maður hitti
voru glaðir og óskuðu manni gleði-
legra jóla sem yljaði manni gegn-
um daginn. Þegar heim var komið
var slappað af og svo farið að baða
sig og punta. Allir voru klárir fyr-
ir messu klukkan sex. Í messunni
sat ég og taldi ljósin í loftinu sem
eru sem betur fer mörg í kirkjunni
í Stykkishólmi, þar sem ég er alin
upp. Þegar heim var komið var mat-
urinn snæddur, hamborgarhrygg-
ur og meðlæti, óbrúnaðar kartöflur
fyrir mig og svo heimagerður ís í
eftirmat. Síðan var tekið af borð-
inu og á meðan mamma og pabbi
vöskuðu upp fengum við systur að
setja pakkana undir jólatréð. Það
kom okkur alltaf jafn mikið á óvart
hversu margir pakkar leyndust inni í
skáp hjá mömmu. Enda passaði hún
vel upp á að við yrðum aldrei var-
ar við neinar sendingar af pósthús-
inu. Það var stranglega bannað að
lesa á pakkana þegar þeir voru settir
undir tréð, alveg sama hversu stór-
ir og freistandi þeir voru. Þegar all-
ir pakkarnir voru komnir undir tréð
og mamma og pabbi búin að ganga
frá kom loksins að stóru stundinni,
pakkaopnuninni. Upp úr pökkun-
um komu alltaf helstu jólaóskirnar,
minnistæðast eru annars vegar jól-
in sem ég fékk fjólublátt fjallahjól
og hins vegar jólin þegar ég fékk
splunkunýjan Nokia 5110 síma! Í
lok kvölds voru jólakortin opnuð og
lesin upp og eftir því sem við systur
urðum eldri og færari í lestri fórum
við að taka við lestri kortanna.
Eftir að ég flutti að heiman hafa
hefðirnar breyst og sumar jafnvel
horfið. Í gegnum árin höfum við
fjölskyldan skreytt jólatréð á öll-
um tímum í desember, stundum
snemma, stundum seinna. Við höf-
um líka verið til skiptis hjá foreldr-
um mínum og tengdaforeldrum en í
ár hefur mér loksins tekist að sann-
færa manninn minn um að við fjöl-
skyldan ætlum að vera heima hjá
okkur í Fagurhólstúninu í Grundar-
firði. Ég hlakka til þess að eiga nota-
lega stund með manninum mínum,
börnunum okkar tveimur og auð-
vitað hundinum. Ég hlakka líka til
þess að fara að móta jólahefðir sem
börnin okkar munu jafnvel taka upp
á sínum heimilum síðar. Hver veit
nema að við berum út nokkur jóla-
kort eftir hádegi á aðfangadag og
ég bjóði börnunum mínum að bera
pakkana undir tréð eftir kvöldmat.
Að lokum óska ég mér og öll-
um öðrum sérsaklega gleðilegra og
notalegra jóla. Vonandi njótið þið
þessara síðustu daga ársins 2015
og skapið ykkur góðar og fallegar
minningar. Það ætla ég að gera og
taka síðan vel á móti árinu 2016.
Berghildur Pálmadóttir,
Grundarfirði.
Frá Grundarfirði. Ljósm. Tómas Freyr Kristjánsson.
Ég hef aldrei verið mikið jólabarn,
ekki sem slíkt. Í minningunni, þeg-
ar ég var að alast upp á Þórshöfn
á Langanesi, var það besta við jól-
in að fá frí í skólanum og að geta
verið úti að leika í snjónum all-
an liðlangan daginn. Skemmtileg-
ast var að hoppa fram af húsþökum
í þykka skafla eða hefja stórskota-
hríð á strákana í snjókasti. Í snjó-
þotubrekkunni bjuggum við krakk-
arnir til stærðarinnar stökkbretti
og kepptumst við að komast sem
lengst í hverri ferð. Núna fer ég
út að renna með krökkunum mín-
um hér í Reykholti og þó ég sé ekki
að keppast við þau eða senda á sér-
útbúið áhættu-stökkbretti, hef ég
jafn gaman og þau. Eftir útiveruna
sitja svo allir með kakóbolla und-
ir teppi uppi í sófa og maður reyn-
ir að hlýja litlum tásum og fingr-
um. Vonandi verða jólin hvít í ár.
Það verður allt svo friðsælt og fal-
legt þegar snjórinn hylur gráma
náttúrunnar á veturna. Nágrannar
mínir í Reykholti hafa verið dug-
legir að skreyta sem vissulega létt-
ir lundina, ásamt daglegum gúlsopa
af lýsi. Á mínu heimili eru jólaljós-
in uppi fram á Þorra, kyrfilega fest
með þúsundum sogskála. (Hvað er
annars eðlilegur fjöldi sogskála sem
ætti að vera til á einu heimili?) Jóla-
tréð, sem sótt er í Reykholtsskóg
og sérvalið í samvinnu við Skóg-
ræktarfélag Borgfirðinga stendur í
stofunni eins lengi og það ber barr-
ið sómasamlega en þegar nálarnar
fara að finnast upp í rúmi er kom-
inn tími til að fara út með tréð.
Samvera fjölskyldunnar er mikil-
vægur hluti af jólunum og eru hinir
ýmsu aðilar í Borgarfirði sem sjá til
þess að ég upplifi góða jólastemn-
ingu með henni. Samverustund
barna og foreldra var á leikskólan-
um Hnoðrabóli þar sem piparkökur
voru bakaðar. Mömmur og pabbar
fengu sér kaffi og kruðerí og börn-
in sungu jólalög, hátt og snjallt,
með áherslu á bæði orðin. Börnin
fengu nokkrar kökur í poka með sér
heim en ekki entust þær betur en
svo hjá okkur mæðginum að pok-
inn var tómur þegar við renndum
heim í hlað.
Framfarafélag Borgarfirðinga
stóð fyrir glæsilegum jólamarkaði í
gömlu hlöðunni í Nesi í Reykholts-
dal á öðrum degi aðventu. Þar var
að finna úrval matvöru og gjafavöru
auk þess sem hægt var að kaupa sér
veitingar. Glæsileg umgjörð félags-
ins var til sóma og þó frostið hafi
farið niður fyrir 13 gráður var fjöldi
fólks saman kominn í Nesi. Ég
náði að kaupa nokkrar jólagjafir og
við mæðgin fylltum á piparköku-
birgðirnar. Um kvöldið bauð Reyk-
holtskórinn til aðventutónleika í
Reykholtskirkju. Það er alltaf jafn
hátíðleg stund að hlusta á kórinn
syngja jólalög.
Ég er það heppin að vera með
skóg í bakgarðinum, þar sem við
náum okkur í jólatré og verð-
ur það helst að ná upp í loft, skítt
með toppinn. Síðustu jól hefur tréð
bara verið skreytt til hálfs þar sem
tveggja ára drengurinn minn hefur
haft, eðlilega, mikinn áhuga á glitr-
andi jólaskrautinu. Sjáum til hvað
við hættum á í ár.
Þetta er þriðju jólin sem ég held
hátíðleg í Borgarfirði, jafnframt eru
þetta þriðju jólin sem ég held sjálf,
heima hjá mér. Fram að flutningi í
Reykholtsdalinn hafði ég reitt mig
á aðra að „búa til“ jólin fyrir mig.
Ég vil því meina að það sé ákveð-
ið þroskastig að halda sín eigin jól.
Það má með sanni segja að fyrstu
jólin mín í Reykholti hafi verið
kostuleg. Bæði ég og sambýling-
urinn vorum að vinna langt fram í
desember og það litla jólaskraut sem
til var á heimilinu fór upp seint og
um síðir. Jólasteikina ákváðum við
þremur dögum fyrir jól. Íslenskri
nautalund var snarlega reddað með
góðri dýfu ofan í frystikistu „Beint
frá býli-bónda“. Þar næst var dreg-
ið um hvort ég eða sambýlingurinn
ættum að bera ábyrgð á bérnaise-
inum, hann tapaði fyrir mér og
hann tapaði fyrir bérnaise því sósan
varð þykk sem smjör. Jólin voru fín,
já, þetta gekk stórslyslaust fyrir sig
þó að ekkert hafi verið eins og hjá
mömmu. Maður býr til sínar hefð-
ir og nú, á mínum fjórðu heima-
jólum, reikna ég ekki með að vera
búin að „öllu“ sem samfélagið seg-
ir mér að tilheyri jólunum. Þetta
verða alla vega jól eins og við fjöl-
skyldan viljum hafa þau.
Nú gengur í garð einn fallegasti
tími ársins, jólamánuðurinn með
öllum sínum kærleika, samveru-
stundum, gjöfum og góðum mat.
En líka sínu stressi, tímaleysi, versl-
unarferðum og svolitlum pirringi.
Hvort það skrifist á framtaksleysi
eða leti mína að vera ekki „búin
að öllu“, þá er ég óskaplega þakk-
lát nágrönnum mínum og vinum
í Borgarfirði fyrir að koma mér í
glimrandi jólaskap.
Ég óska ykkur öllum
gleðilegrar hátíðar!
Bára Sif Sigurjónsdóttir, Reykholti
Jólastemning í
Borgarfirði
Jólatrén sótt í Reykholtsskóg. Ljósm. úr safni: Guðlaugur Óskarsson.