Morgunblaðið - 22.12.2022, Blaðsíða 52

52 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 22. DESEMBER 2022
„Farðu fyrir mig til Siggu og
athugaðu hvað hún vilji í kvöld-
mat“ biður Bagga. Litla „stýr-
ið“ trítlar upp í herbergi til
Siggu sem liggur þar lasin, ber
upp erindið og flytur svarið aft-
ur niður. Nógu stór til að flytja
skilaboð, enn of lítil til að vera
treyst til að flytja bakkann með
kvöldmatnum upp til frænku.
Á þessum tíma dvaldi ég
löngum stundum í vesturbæn-
um í Steinsholti, hjá föður-
systkinum mínum fjórum og
ömmu sem orðin var háöldruð.
Ég naut þeirra gæða að geta
flakkað á milli tveggja heimila.
Foreldrar mínir reistu aust-
urbæinn fyrir sig og sinn fjör-
uga barnahóp og bjuggu fé-
lagsbúi með systkinum pabba.
Ég man ekki hvenær ég fór að
venja komur mínar í vesturbæ-
inn. Held ég hafi verið mjög
ung þegar ég fór að leita í ró-
legheitin þar og athyglina sem
ég naut óspart. Þar hafði hver
sitt hlutverk, bræðurnir Nonni
og Svenni voru í bústörfunum
en Bagga sá um heimilið. Sigga
tók þátt í heimilisstörfunum
þegar heilsa leyfði en oft var
hún lasin og þá þurftu bæði
hún og amma á umönnun
Böggu að halda. Báðar kvöddu
þær sama ár, Sigga langt fyrir
aldur fram. Það var erfitt.
Bagga sat sjaldan auðum
höndum. Það þurfti að þrífa
húsið, þvo þvotta, elda mat og
baka. Ef hún settist niður tók
hún upp handavinnu. Ég man
Böggu syngjandi við verkin,
glaðværa og kvika á fæti. Hún
vildi hafa liti í kringum sig,
klæddist ekki svörtu. Gult,
rautt, bleikt, það var hennar
stíll. Í gula eldhúsinu fram-
reiddi hún margar máltíðir og
oft barst þaðan bökunarilmur.
Þá var snjallt að lauma sér inn
og sjá hvort ekki væri þörf á
hjálparhönd, maður fengi þá
eitthvað nýbakað að launum.
Best var þegar hún steikti
kleinur, ég lærði fljótt að snúa
upp á þær og maður minn hvað
þær smökkuðust vel.
Mörgum árum síðar þegar
Bagga var orðin ein í húsinu
sem reist var fyrir hana og
Nonna eftir fráfall Svenna, átti
ég mér aftur athvarf hjá henni.
Foreldrar mínir þá látnir og
heimili þeirra komið með nýtt
hlutverk. Þá var gott að geta
gengið að vísum náttstað í
Guðbjörg
Eiríksdóttir
✝
Guðbjörg Ei-
ríksdóttir
fæddist 22. apríl
1919. Hún lést 7.
desember 2022.
Útför Guð-
bjargar fer fram
frá Stóra-
Núpskirkju í dag,
22. desember 2022,
og hefst athöfnin
klukkan 13.
sveitinni, hvort
sem var til einnar
nætur eða til lengri
tíma. Ávallt vel-
komin og vinir
mínir aufúsugestir.
Þá ræddum við
frænkur ýmislegt.
Stundum rann upp
úr henni gamall
kveðskapur og hún
spurði hvort ég
kannaðist ekki við
hann. Þegar ég neitaði sagði
hún iðulega „æ, þú ert svo
ung,“ þetta hafði hún þá lært
sem barn eða unglingur 30-40
árum áður en ég fæddist. Oftar
en ekki var það Bagga sem
sagði mér fréttir af kunningjum
og vinum. Hún var áhugasöm
um velferð samferðafólks síns
og gladdist þegar vel gekk.
Sjálf fann ég vel fyrir þessum
áhuga og umhyggju. Allt fram
undir það síðasta fylgdist hún
með velferð minni og fjölskyldu
minnar.
Bagga lifði langa ævi. Fram
yfir 103 ára afmælisdag sinn
gat hún búið á heimili sínu í
sveitinni sem henni þótti svo
vænt um. Fylgst með gangi
tímans eftir því hvar sólin sett-
ist handan við gamla bæinn
hennar og árstíðabundnum
verkefnum bændanna. Hún mat
það mikils að geta verið heima
og var þeim þakklát sem gerðu
henni það kleift.
Ég kveð nú mína kæru
Böggu frænku, síðasta úr hópi
þess góða fólks sem ól mig upp,
þakklát fyrir veganestið. Takk
fyrir allt, elsku Bagga, ég bið
fyrir kveðjur í draumalandið.
Þín
Sigþrúður Loftsdóttir
(Sissú).
Það eru ekki allir það lán-
samir að fæðast inn í öruggar
aðstæður og alast upp við ást,
umhyggju og allsnægtir.
Ég er einn af þeim lánsömu
hvað þetta varðar, fæddur og
uppalinn í Steinsholti hjá móð-
ur minni, systkinum hennar og
afa og ömmu.
Lífið er nú einu sinni þannig
að fólk eldist og deyr og nú síð-
ust af þessum stólpum úr lífi
mínu kvaddi hún Bagga, mið-
vikudaginn 7. desember.
Heimilið í Steinsholti var að
mörgu leyti merkilegt menn-
ingarheimili þar sem var lagt
upp úr því að tala góða ís-
lensku, þar voru lesnar bækur
og iðkuð tónlist. Þau systkinin
sungu um árabil í kirkjukórn-
um og fleiri kórum, voru þátt-
takendur í leiklistarstarfi og
fleira mætti upp telja.
Það er til marks um heimilis-
andann að krakkar sem komu
til sumardvalar urðu gjarnan
heimilisvinir ævilagt. Ég hef átt
því láni að fagna að vera alltaf í
góðu sambandi við þetta fólk,
og nú síðustu árin við Böggu.
Þegar við Björg tókum sam-
an var henni tekið opnum örm-
um sem og börnunum okkar.
Þegar við vorum að fara austur
í heimsókn hringdi Hjalti sonur
okkar gjarnan í Böggu, og
spurði „er til brúnka og hefur
ísbíllinn komið?“. En Bagga
passaði alltaf að eiga brúntertu
og Böggubrauð sem var upp-
skrift úr hennar kolli og þetta
brauð var sérlega gott.
Það er margs að minnast úr
samskiptum okkar Böggu sem
aldrei bar skugga á.
Í nokkur ár fór ég með þeim
systkinum í ferðir á sumrin og
eru þær ferðir mjög dýrmætar
perlur í minningasjóðnum.
Síðustu árin sem hún bjó ein
voru Sigurður og Sigríður
hennar stoð og styttur. Þegar
þau brugðu sér að heiman var
hóað í mig til að vera hjá
Böggu. Var þá gjarnan ein-
hverja daga. Þær samveru-
stundir eru mjög dýrmætar.
Mig langar með þessum fáu
orðum að þakka henni Böggu
fyrir allt sem hún var mér og
mínu fólki.
Þórir Haraldsson
og fjölskylda.
Við bræður viljum með
nokkrum orðum minnast Böggu
í Steinsholti. Við tveir sem eldri
erum fengum að dvelja nokkur
sumur hjá Böggu og bræðrum
hennar Nonna og Svenna og
síðar hjá Lofti og Björgu konu
hans. Gísli var svo vinnumaður
í mörg sumur hjá Silla og mikið
á sumrum með foreldrum okkar
hjá þeim systkinum um lengri
og skemmri tíma. Bagga var
einstök húsmóðir og hamhleypa
til allra verka innanhúss. Þá
hljóp hún í störf utandyra þeg-
ar á þurfti að halda en þó
minna eftir því sem árin liðu.
Við eigum einstakar minningar
frá árum okkar í Steinsholti og
hefur vinskapur fjölskyldu okk-
ar við Steinshyltinga haldist
ekki síst fyrir þær sakir að
Steinsholtsbæirnir hafa alltaf
staðið okkur opnir hvernig sem
staðið hefur á. Bagga var ein-
staklega ljúf og gekk okkur í
raun í móðurstað á sumrin. Við
áttum okkur á því nú að það er
ekki sjálfsagður hlutur.
Skammir fyrir strákapör okkar
voru aldrei leið þeirra systkina
í að leiðbeina okkur borgar-
börnunum við mistök okkar.
Okkur var treyst fyrir ýmsum
verkefnum og fengum að ganga
lausir innan um slæga hesta,
mannýgar kýr og vélar á
hlaðinu. Við minnumst þess þó
að hafa einu sinni brugðist
þessu trausti og höfum líklega
sært og hrætt Böggu og þá
bræður. Þá áttum við að vera
að raka dreif frá girðingum inni
á nýrækt á sólríkum og heitum
sumardegi en stukkum út að
Kálfá til að stökkva í hyli okkur
til skemmtunar. Þegar við kom-
um svo heim blautir og sneypu-
legir seint í kvöldmat og ekki
búnir að skila okkar skyldu-
störfum var lítið sagt. Við feng-
um góðan kvöldverð en vorum
svo sendir í háttinn snemma.
Þetta var aldrei rætt aftur og
lífið hélt áfram sinn vanagang.
Við skildum heldur aldrei af
hverju Bagga kom svo seint í
réttirnar og fór snemma heim,
fyrr en við seinna áttuðum okk-
ur á þeim fjölda fólks sem gisti
í Steinsholti næturnar í kring-
um réttir í uppbúnum rúmum
og kræsingunum sem á boð-
stólum voru í öll mál. Hún vann
störf sín í hljóði og settist sjald-
an og stutt til borðs með öðrum
en skaut viskulegum athuga-
semdum inn í samæður við
borðhaldið og tók þátt í um-
ræðunni. Við minnumst þess
líka að hún söng iðulega við
eldhússtörfin enda söngelsk og
söng lengi í kirkjukórnum. Við
fáum enn vatn í munninn þegar
við hugsum um Böggubrauð og
Böggukleinur sem hún bakar
nú hinum megin fyrir þá sem á
undan fóru.
Innilegar samúðarkveðjur
kæru Steinshyltingar nær og
fjær.
Jón Bragi,
Óttar Már og
Gísli Björn.
Frá fyrstu stundu man ég
eftir mér með henni Böggu.
Ein af mínum fyrstu minning-
um er úr eldhúsinu í gamla
bænum. Ég sit á stólnum við
endann á borðinu og narta í
eitthvert góðgæti sem Bagga
hafði gaukað að mér. Ég er lík-
lega líka að drekka úr einu af
litlu glösunum hennar. Það er
verið að leita að mér úti, greini-
lega enginn séð á eftir mér yfir
hlaðið. Okkur frænkum þótti
fátið þó óþarft enda fátt eðli-
legra en að ég sæti þarna hjá
henni og spjallaði um daginn og
veginn. Það eru margar minn-
ingarnar sem ég á af henni frá
mínum uppvaxtarárum enda
var ég alltaf eitthvað að stússa
og snúast í kringum hana. Það
var alla tíð gott að vera hjá
henni.
Það rennur margt um huga
manns á þessum tímamótum.
Fyrst og fremst er það þó þak-
kæti fyrir hartnær þrjátíu ára
vináttu. Vináttu sem óx og
dafnaði með árunum. Bagga er
og verður mér mikil fyrirmynd
í lífinu. Jákvæðni hennar og
æðruleysi reyni ég að temja
mér eftir fremsta megni. Hún
var hjartahlý og umhyggjusöm
og eru það einstök forréttindi
að hafa fengið að kynnast
henni. Þegar ég halla aftur aug-
unum og kalla fram mynd af
Böggu birtist hún ljóslifandi í
græna stólnum sínum í stof-
unni. Hún raular eitthvað með
sjálfri sér og slær fingrunum
létt á stólarminn, böðuð sól-
skini. Ég verð henni ævinlega
þakklát fyrir hlut sinn í uppeldi
mínu og vináttu alla tíð. Ég
mun ávallt minnast hennar en
sérstaklega þegar sólin skín og
fíflarnir springa út. Ég veit að
hún nýtur nú samveru í sum-
arlandinu með fólkinu sínu sem
farið var að lengja eftir henni.
Ég leyfi broti úr Vikivaka Jó-
hannesar úr Kötlum að fylgja
því allir dagar með Böggu voru
dagar sólarinnar.
Allt hið liðna er ljúft að geyma,
láta sig í vöku dreyma.
Sólskinsdögum síst má gleyma,
segðu engum manni hitt!
Vorið kemur heimur hlýnar,
hjartað mitt!
Hafðu það gott elsku Bagga
mín!
Gígja Sigurðardóttir.
Þakklæti er mér efst í huga
þegar við kveðjum Böggu í
Steinsholti, Guðbjörgu Eiríks-
dóttur. Hennar langa lífshlaupi
er nú lokið.
Guðrún ömmusystir mín var
vinnukona í Steinsholti og tók
hún með sér systurdóttur sína,
Margréti Aðalheiði mömmu
mína. Þar upphófust ævilöng
vináttubönd við Steinsholtsfólk-
ið og ég var þeirra forréttinda
aðnjótandi seinna meir að
dvelja þar í níu sumur hjá því
góða fólki. Margar góðar minn-
ingar koma fram í hugann sem
of langt væri upp að telja.
Ég sé ég Böggu fyrir mér,
alltaf að sýsla eitthvað heima
við með sitt glaðværa viðmót,
stutt í hláturinn og sönginn
meðan á húsverkum stóð.
Bagga var einstök manneskja í
alla staði.
Í seinni tíð kom ég oft í
heimsóknir í Steinsholt og allt-
af var tekið á móti manni með
hlýju og glaðværð.
Ég minnist Steinsholts, ætt-
mennanna og Böggu með hlýju
í hjarta. Takk fyrir allt og allt.
Guðrún Brynja
Vilhjálmsdóttir.
Harpa Heimisdóttir
s. 842 0204
Brynja Gunnarsdóttir
s. 821 2045
Kirkjulundur 19 | 210 Garðabær
s. 842 0204 | www.harpautfor.is
Innilegar þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna fráfalls elskulegrar móður
okkar, tengdamóður, ömmu, langömmu
og langalangömmu,
KRISTÍNAR INGUNNAR
HARALDSDÓTTUR,
Kiddýjar í Haga.
Starfsfólki Heilbrigðisstofnunar Vestfjarða á Patreksfirði eru
færðar sérstakar þakkir fyrir einstaka umönnun og hlýtt viðmót.
Björg G. Bjarnadóttir Eiríkur Jónsson
Margrét Á. Bjarnadóttir Kristján Finnsson
Jóhanna B. Bjarnadóttir Árni V. Þórðarson
Hákon Bjarnason Birna J. Jónasdóttir
J. Kristín Bjarnadóttir
Haraldur Bjarnason María Úlfarsdóttir
Gunnar I. Bjarnason Regína Haraldsdóttir
og ömmubörn
Kæru ættingjar og vinir.
Við þökkum innilega hluttekningu við andlát
okkar ástkæra
RICHARDS GUÐMUNDAR
JÓNASSONAR
framreiðslumeistara,
Sléttuvegi 17, Reykjavík.
Sérstakar þakkir fá englarnir á L5 á Landakoti og 11 EG á
Landspítalanum við Hringbraut, ásamt Örvari Gunnarssyni
krabbameinslækni, fyrir einstaka umönnun og umhyggju á
erfiðum stundum.
Gleðilega hátíð ljóss og friðar.
Guðrún Egilsdóttir
Hjördís Kristinsdóttir Ingvi Kristinn Skjaldarson
Ingibjörg Kristinsdóttir Þórarinn Halldór Kristinsson
Úrsúla Guðmundsson
barnabörn og barnabarnabörn
Okkar ástkæri
BJARNI FREYR BJARNASON
lést laugardaginn 10. desember.
Útförin fer fram frá Seljakirkju
miðvikudaginn 28. desember klukkan 13.
Fyrir hönd aðstandenda,
Þórunn Adda Eggertsdóttir
Ástkær faðir okkar, tengdafaðir og afi,
JÓN REYNIR EYJÓLFSSON
skipstjóri,
lést á Landspítalanum mánudaginn
5. desember. Hann var kvaddur í kyrrþey
með ástvinum sínum.
Jóna Ingibjörg Jónsdóttir Þórir Jóhannsson
Elfa Björk Jónsdóttir
Eydís Þuríður Jónsdóttir Gylfi Kristinn Sigurgeirsson
Guðrún Halldóra Jónsdóttir Julian Mark Williams
og afabörn
Elskulegur faðir okkar, tengdafaðir,
afi og langafi,
KRISTINN BJÖRGVIN SIGURÐSSON
prentari,
Skólabraut 5, Seltjarnarnesi,
lést á Landakotsspítala mánudaginn
19. desember. Útför hans fer fram frá Seltjarnarneskirkju
miðvikudaginn 28. desember klukkan 13.
Gylfi Kristinsson Jónína Vala Kristinsdóttir
Hilmar Kristinsson Margrét Hauksdóttir
Snorri Kristinsson Kristjana J. Kristjánsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn