Úrval - 01.04.1946, Blaðsíða 105

Úrval - 01.04.1946, Blaðsíða 105
BÖRN GUÐS 103 liöfðu ætlað sér aö flýja. Ef ekki faefði notiö við hinnar röggsamlegu og viturlegu stjðrnar Brighams, mundi leiðangurinn hafa entíað með skelf- ingu þegar fyrstu vikumar. En andir hinni festulegu og aðgætnu for- sjá hans miðaði stöðugt áfram. Sendiboðar fóru sííellt á mill Iest- ana, svo ao Brigham vissi um líðan allra i leiðangrinum. Þetta var hræðileg ferð fyrir þá, sem sjúkir voru eða aldurhnignir og sömuleiðis fyrir þær konur, sem þungaðar voru. Við hristing vagn- anna og unnan hrakning hneig margt 'af gamla fóllúnu að velli og mörg börn dóu. Sumar mæðurnar misstu næstum taumhald á sjálfum sér, þegar þær urðu að skilja við hinar litlu, einmana grafir, sem engir nema úlfamir mtmdu fiima. Eitt kvöld, þegar kona noltkur kast- aði sér á moldarbing og sagðist aldrei skyldi fara frá barni sinu, ltallaði Brigham á tvo menn og lét bera fcana burtu með valdi. Þetta var ekki tími til sorgar. Þetta var tími til hugrekkis. Og hvað hræðilegt sem það var, sem Brigham var sjónar- vottur að, þá sást hið stranga andlit hans aldrei klökkna. Takmark hans var Utah-hásléttan og hann skyldi komast þangað með eins marga lif- andi og honum var unnt. Gegnum allar þessar hörmungar var Brigham knúinn af mikilli hug- sjón. Hann fann að þessi ferð var meira en örvæntingarfullur flótti frá óvinunum: Þetta var pílagríms- ganga alls mannskynsins í áttina til frelsis og fyllra og auougra lífs. Þetta var hin ævafoma barátta fyrir þjóðfélagi, sem var í senn kærleiks- ríkt, réttlátt og frjálst. Það var annríki í tjaldbúðunum á kvöldin, eftir að kveldverði var lokið. Járnsmiðir settu upp snúðjur sínar, og hamrar og tangir simgu við á rneðan haltir uxar voru járnaðir, eða skröltandi hjólhringir festir. Þetta voru ekki sömu hugdjörfu mennimir og höfðu verið í för með Brigham árið áður; en þrátt fyrir kvíðann var þó hlátur og glaðværð við tjaldeld- ana. Er hinir brúnu tindar Klettafjall- anna komu í augsýn, varð miki’d fögnuður meðal leiðangm'smanna. Nú urðu dagamir svalari hver af öðrum, árnar tærari og útsýnið stór- brotnara. Þegar áfangastaðurinn tók að nálgast, tóku menn að geta sér til um örlög nýlendunnar á Utah- hásléttunni. Flestir voru sannfærðir um, að þeir mundu aðeins finna sautián hundruð beinagrindur. Menn báðu Brigliam daglega leyfis að mega ríða á undan til þess að fregna það sanna, en hann neitaði því ávallt. Ef þau vora dáin, þá voru þau það og ekkert meir. „En, Brigham bróðir, ef þau eru dáin þá getum við ekki sezt þar að. Við mundum öll verða brjáluö," sagði kona nokkur. „Auðvitað setjumst við þar að. Ef guð hefir burtkallað þau, munum við grafa beinagrindumar." „Við gætum það ekki! Við mund- um ekki þola að horfa upp á það.“ „Þetta er okkar lieimkynni," sagði Brigham. „1 guðs bænum verið þið róleg! Við þurfum á hugrekki að haida, en ekki harmtölum." Hann var rólegastur af þeim; er? eftir því sem þau nálguðust háslétt- una því fölari varð hann og teknari í andliti, og þvi ver dreymdi hann á næturnar. En hann trúði því ekki, að guð yfirgæfi hann nú. Samt gat hann ekki um annað hugsað en vetrarhörkuna í dalnum og um ný- lendubúana næstum matfangalausa. Þau áttu enn ófama tíu daga leið, þegar hann kallaði Porter fyrir sig. „Porter, taktu í fyrramálið bezta hestinn og farðu á undan. Sjáðu hvað hefir gerzt.“ „Já, Brigham bróðir.“ „Láttu engan vita um ferð þína, Og ef þau eru öll dáin, segðu mér einum frá því.“ Þegar Porter var farinn, baðst hann fyrir oft og ínnilega, en alltaf
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132

x

Úrval

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.