Morgunblaðið - 15.10.1994, Síða 33

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
FROÐIFINNSSON
+ Fróði Finns-
son fæddist í
Reykjavík 12. júní
1975. Hann lést í
Landspítalanum 30.
september síðastlið-
inn og fór útför hans
fram frá Dómkirkj-
unni 11. október.
FYRST heyrði ég getið
Fróða Finnssonar þeg-
ar Gísli bassaleikari
dauðarokksveitarinnar
Sororicide sagði mér að
nýr gítarleikari hefði
gengið til liðs við sveit-
ina og hann ekki af
verri endanum. Það var því með
nokkurri forvitni sem ég fór á tón-
leika á Hótel Borg til að sjá og heyra
þennan nýja gítarleikara, sem skar
sig ekki síst úr fyrir það að vera
ekki eins fextur og félagamir, þó
sviðsframkoman væri ekki síður
þungarokksleg. Hann lagði sitt af
mörkum í að gera hljómsveitina enn
betri og þyngri en hún var fyrir,
enda fyrirtaks gítarleikari þrátt fyr-
ir ungan aldur. Oft átti ég eftir að
sjá Fróða síðar og kynntist honum
prýðilega, tók við hann viðtöl og sá
hann margsinnis á tónleikum með
ýmsum sveitum.
Það var alltaf gaman að sjá Fróða
á sviði, enda var hann hæfileika- og
hugmyndaríkur gítarleikari, hvort
sem var í kraftmiklu dauðarokki
með Sororicide eða í sérkennilegri
poppsuðu Texas Jesú. Mest gaman
var þó að hitta hann á tónleikum
þar sem hann var meðal áheyrenda;
því samræður okkar urðu oft ansi
líflegar og þá um tónlist og íslenskt
rokk. Fróði hafði ákveðnar skoðanir
á tónlist sem hann lá ekki á og rök-
studdi af krafti. Hann var fastur
fyrir, en þó alltaf reiðubúinn að taka
tillit til skoðana viðmælandans og
oft vorum við sammála um að vera
ósammála, sérstaklega í kröfunni
um að íslenskt rokk ætti að vera á
íslensku; í því var hann umburðar-
lyndari en ég.
Það er eftirsjá að þessum geð-
þekka pilti og sár harmur kveðinn
að foreldrum hans sem hafa stutt
hann dyggilega í gegnum erfið veik-
indi. Eftir Fróða Finnsson gítarleik-
ara liggur sitthvað á plasti, en per-
sónan mun ekki gleymast þeim er
þekktu.
Árni Matthíasson
Nú leggur þú á hinn ljósa vog,
sem liggur á milli stranda.
Þér verður fagnað af vinum, þar
sem verðir himnanna standa,
sem aikomnum bróður, úr útlegð, heim
af eyðimörk reginsanda.
En þín við minnumst með þökk í hug
sem þess sem við líkjast viljum.
Og fetum veginn í fótspor þín,
hve fátt og smátt, sem við skiljum.
Það léttir þá raun að rata heim
í reynslunnar hörkubyljum.
(Kristján frá Djúpalæk)
Góður drengur, Fróði Finnsson,
hefur nú lotið í lægra haldi fyrir
sjúkdómnum vonda eftir harða bar-
áttu í fjögur og hálft ár.
Hversu erfitt er ekki að skilja
örlög okkar mannanna, sumir verða
hjá Fróða. Þar var síðan
skeggrætt um tónlist og
hljómsveitir, spilað á
gítar, sungið og spjallað.
Við trúum því að Óli
hafi ekki verið langt
undan þegar Fróði lagði
upp í seinustu ferð sína
yfir landamerki lífs og
dauða. Hann hefur tek-
ið á móti vini sínum og
félaga og umvafíð hann
kærleika. Þeir taka nú
upp þráðinn þar sem frá
var borfið þegar Óli
kvaddi, halda áfram
spjalli sínu um tónlist
og hljómsveitir og leika
ef til vill saman í landi eilífðarinnar.
Þó svo að við fjölskyldan höfum
aðeins þekkt Fróða á meðan hann
háði veikindastríð sitt, þar sem skipt-
ast á skin og skúrir geymum við
mynd af honum í hjarta okkar þar
sem hann er heilbrigður og hraustur.
Elsku Edda, Finnur og aðrir ást-
vinir Fróða, við vitum að missir ykk-
ar er mikill og sorgin djúp. Við biðj-
um algóðan Guð að gefa ykkur allan
þann kraft sem fyrirfinnst til að
axla þá ábyrgð sem lögð hefur verið
á hug ykkar og herðar.
Við biðjum góðan Guð að gæta
Fróða og varðveita. Minningin um
góðan dreng mun lifa í hjörtum okkar.
Jóhanna, Stefán, Eyjólfur,
Guðbjörg og Sandra Sif.
Ég var nýfluttur í hverfi þar sem
ég var með öllu ókunnugur. Ég átti
erfitt með að fóta mig í nýju um-
hverfi, þekkti engan og viðurkenni
að ég hafði ekki í hyggu að kynnast
neinum. Einn góðan dag gerðist það
svo að ég hitti fýrir hann Fróða
Finnsson. Við gáfum okkur á tal
saman og urðum samstundis óað-
skiljanlegir. Við áttum saman
ógleymanlegar stundir, prófuðum
lífið samstiga og störfuðum seinna
saman í tónlist. Ég var tíður gestur
á heimili hans á Bókhlöðustígnum,
og þangað var alltaf gaman að
koma.
Seinustu ár ævi sinnar var Fróði
á stöðugu flakki inn og út af sjúkra-
húsum, en ekki heyrði ég hann
kvarta svo mikið sem einu sinni.
Mér féllust margsinnis hendur yfir
þeim krafti og því hugrekki sem í
þessum unga manni bjó. Öllu sínu
mótlæti tók hann með einstökum
styrk og að því er virtist óendanlegu
úthaldi. Veikindi sín lét hann ekki
hindra sig í því að njóta lífsins sem
mest hann mátti, þó svo að þær
stundir sem hann var nógu frískur
hafi verið allt of fáar. Hann hélt
áfram að stunda tónlistina þrátt fyr-
ir að veikindi hans hafi gert honum
erfitt fyrir, og sannaði að þar eins
og annars staðar var hann langt
yfir meðallagi.
En örlögin láta ekki að sér hæða.
Sú kom að endingu tíð að Fróði var
ofurliði borinn. Sá miskunnarlausi
sjúkdómur sem hafði læst klóm sín-
um í hann bar að endingu sigur úr
býtum. Með sárum söknuði kveð ég
þig, kæri vinur, og öllum aðstand-
endum votta ég mína dýpstu samúð.
Ég er sannfærður um að sál eins
og hans Fróða deyr aldrei, heldur
lifir að eilífu í hjörtum okkar allra.
Bogi Reynisson.
Mig langar til að minnast ungs
vinar, sem fallinn er frá í blóma lífs-
ins, eftir mjög harða baráttu við
sjúkdóm sem læknavísindin kunna
ekki ráð við. Fróði var einstakur.
Það var ekki hans að gefast upp.
Eftir hvert áfallið í meðferðum kom
sami drengurinn aftur með nýja von
um bata. Ég veit að hvaðeina sem
hnn tók sér fyrir hendur gerði hann
vel. Hann var vaxandi námsmaður
og mikill tónlistarmaður. Við hér á
Öldugötunni eigum margar góðar
minningar um þig, kæri vinur, sem
eiga eftir að ylja okkur um ókomin
ár.
Kæru foreldrar, Edda og Finnur.
Innilegar samúðarkveðjur sendum
við ykkur og öðrum aðstandendum.
Jóna L. Sigursteinsdóttir.
Kynni mín af Fróða hófust fyrir
hartnær 19 árum er frændi dvaldist
á heimili foreldra minna og annaðist
móðir mín hann í nokkra mánuði í
veikindum Eddu. Fyrir mig og bræð-
ur mína var þetta mikil upplifun.
Við tvíburamir litum á Fróða frænda
eins og litla bróður, þótt við værum
í_ reynd af öðmm og þriðja ættlegg.
Ýmsir aðrir heimilismeðlimir voru í
fýrstu ekki á eitt sáttir við þessa
ráðagerð móður minnar og sáu fyrir
sér andvökunætur, en annað kom í
ljós. Ekki heyrðist tíst eða stuna frá
litla frænda og varð hann augasteinn
allra í fjölskyldunni. Er árin færðust
yfir átti Fróði ekki einungis tvær
ömmur eins og flest börn eiga held-
ur átti líka Ninnu ömmu á Rauða-
læknum og tók amma hann oft á
tíðum með í sumarbústaðinn, þar
sem m.a. voru farnar fjöruferðir.
Er ég var unglingur passaði ég hann
stundum, hvort heldur var að ná í
hann í leikskólann að Tjarnarborg
eða að gæta hans heima á síðkvöld-
um. Eitt kvöld er mér minnisstæðast
er Fróði átti að fara að sofa. Ég
beitti öllum mínum ráðum til að láta
hann þvo á sér fæturna og bursta
tennurnar og eftir það las ég fyrir
hann bók. Ekki þótti mér bókin
skemmtileg og eftir dágóðan lestur
og í þeirri trú að frændi væri nú
örugglega sofnaður fletti ég viljandi
yfir síðustu blaðsíðurnar og viti
menn, hið sofandi barn reis upp og
sagði mér að það vantaði inn í sög-
una og ekki stóð á honum að endur-
segja hana. Þetta var mér mikill
lærdómur, því þarna komst ég að
því að þótt börn látist vera sofandi
þá getum við aldrei verið viss um
að þau séu það og auðvitað kunni
hann uppáhaldssöguna sína utanaf.
Árin færast yfir og Fróði fer í
skóla. Þótt samskipti okkar hafa
minnkað með árunum þá fylgdumst
við alltaf með honum bæði í leik og
námi. Fróði var mikilhæfur tónlistar-
maður, eins og hann á ættir til.
Hann leitaði oft í tónlistina á erfiðum
stundum, hvort heldur til að hlusta
á hana, spila eða semja tónverkverk
með hljómsveit sinni.
Á kveðjustund er ekki annað
hægt en að þakka fyrir trausta og
eftirminnilega samfylgd með góðum
frænda, sem umfram allt var hann
sjálfur. Foreldrum hans, ættingum
og ástvinum votta ég mína dýpstu
samúð.
Sigurveig Grímsdóttir.
Ég kynntist Fróða fyrir rúmum
fimm árum. Við urðum strax bestu
vinir, enda átti tónlistin stóran þátt
háaldraðir við hestaheilsu, en aðrir
deyja ungir eftir að hafa gengið í
gegnum meiri erfiðleika og kvalir
en við sem heilbrigð erum getum
nokkurn tíma skilið. Finnst manni
stundum réttlætinu illa brugðið.
Við íjölskyldan kynntumst Fróða
og foreldrum hans árið 1990 þegar
Fróði og Óli voru báðir í lyfjameð-
ferð á Landspítalanum, Fróði lá á
fullorðinsdeildinni, en Oli á barna-
deildinni þótt eldri væri. Þeir áttu
margt sameiginlegt, drengirnir okk-
ar, auk þess að vera báðir með
krabbamein. Þeir spiluðu báðir í
hljómsveit á þessum tíma og var
tónlistin þeirra hjartans mál. Það var
því mikið lán fyrir þá báða að hitta
hvor annan á þessum erfiðu tímum.
Þeir létu hvorki erfiðar lyfjagjafir
né vanlíðan trufla sig í því að hitt-
ast annaðhvort uppi hjá Óla eða niðri
l'
t
Ástkær sambýlismaður minn, faðir okk-
ar, tengdafaöir, afi og langafi,
STEFÁN VALBERG
HALLDÓRSSON,
lést í Borgarspítalanum 4. október.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk
hins látna.
SigríðurTómasdóttir,
Ólöf Stefánsdóttir, Jóhannes Jónsson,
Sigtryggur Stefánsson, Guðborg Hákonardóttir,
Sævar Stefánsson, Margrét Gunnarsdóttir,
Valborg Stefánsdóttir, Þórólfur Kristjánsson,
Kolbrún Stefánsdóttir, Jóhannes Reynisson,
Sigurður Stefánsson, Svava Guðmannsdóttir,
barnabörn og barnabarnabörn.
LAUGARDAGUR 15. OKTÓBER 1994 33
" T—
í lífi okkar beggja. Fróði spilaði mik-
ið með hljómsveitum og var alltaf
ein aðal driffjöðrin í hljómsveitum
sínum. Við vorum ákveðnir í að
stofna hljómsveit saman, þegar ég
flytti til Reykjavíkur.
Maður sá Fróða nær aldrei án
gítarsins. Hann var alltaf að spila
eða semja tónlist. Hann hlustaði
mikið á tónlist og sá hana í allt öðru
ljósi en ég. Hann pældi mikið í henni
og var alltaf að fínna eitthvað nýtt.
Hann _er án efa hugmyndaríkasti
tónlistarmaður, sem ég hef kynnst.
Síðustu mánuðina hlakkaði hann
mikið til að eignast tölvu, svo hann
gæti samið nútímatónlist.
Það var alltaf gaman að hitta
Fróða. Við fórum ávallt á hljóm-
sveitaræfingar eða í hljóðver til að
fylgjast með öðrum hljómsveitum,
þegar ég var í heimsókn hjá honum
í Reykjavík, og það var aldrei að
finna, að hann væri haldinn hættu-
legum sjúkdómi.
Fróði veiktist fyrir u.þ.b. þremur
árum. Hann sýndi aldrei nein veik-
leikamerki í mínum augum. Hann
var ávallt fullur af krafti og lét veik-
indi sín lítið á sig fá. Hann leit allt-
af björtum augum fram á við og
talaði sjaldan um veikindi sín.
Fróði heimsótti mig einu sinni
heim í Stykkishólm. Þá var spilað,
tekið upp, spjallað og hlegið. Það
var alltaf stutt í grínið hjá honum.
Við sátum langt fram á nótt með
hljóðfærin í höndunum og skiptumst
á hugmyndum. I fyrra fórum við til
Kaúpmannahafnar á tónleika og
nutum þess að vera saman í tónlist-
inni. Ekki datt mér í hug þá, að
hann ætti ekki nema rúmt ár eftir.
Ég sá Fróða síðast í byijun sept-
ember, rétt áður en ég hélt til Eng-
lands til náms. Hann virtist eld-
hress. Hann var alltaf heilbrigður í
mínum augum. Hann talaði um að
fara í hljóðver og taka upp, þegar
ég kæmi heim um jólin. En úr því
verður ekki. Fróði hafði háð langa
og hetjulega baráttu við sjúkdóm
sinn, en nú er henni lokið og sannur
vinur er farinn burt.
Elsku Edda og Finnur, Guð styrki
ykkur í sorginni. Lifi minningin um
ljúfan dreng.
Smári Jósepsson.
Kæri Fróði.
Við þekktumst ekki lengi, en þú
náðir að kenna mér ýmislegt á þess-
um stutta tíma. Framar öliu lærði
ég af þér að það er hægt að brosa
í gegnum tárin. Það var sama hversu
úrvinda þú varst af veikindum, alltaf
gastu kreist fram bros og gefið
manni von um að allt myndi bjarg-
ast. Ég trúi því að þú hafir uppskor-
ið eitthvað af öllu þínu erfiði, að þér
líði vel núna og getir spilað á gítar-
inn í himnaríki. Eflaust hefur þú nvj^-
þegar stofnað hljómsveit með Kurt
Cobain og Jimi Hendrix.
Skyldi ég einhverntímann lenda í
því sama og þú þá hef ég þig að
fyrirmynd. Minningin um glaðværð
þína gefur okkur hinum þrek til að
láta ekki bugast nema brosandi. Ég
kveð þig að sinni og vonast til að
hitta þig aftur.
Magnús Hákon.
Kæri Fróði.
Með þessum fátæklegu orðum
langar mig til að þakka þér fyrir
þær ánægjulegu stundir sem við
höfum átt saman. Þær hafa víst
ekki verið margar í seinni tíð, en
sérstaklega eru þær mér kærar sem
við áttum saman á Hagaskólaárun-
um heima hjá Vidda, þar sem við
sátum heilu kvöldin og spjölluðum
og hlustuðum á tónlist. Þeim mun
~ég aldrei gleyma.
Þú varst góður drengur og er ég
afar þakklát fyrir að hafa fengið
tækifæri til að kynnast þér og ég
veit að við munum hittast síðar.
Aðstandendum þínum votta ég
mína dýpstu samúð.
Saknaðarkveðjur,
Fríða Maria Harðardóttir.
+
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengda-
faðir og afi,
JÓHANN ÓSKAR ERLENDSSON,
Seljabraut 38,
Reykjavík,
andaðist í Borgarspítalanum 13. október.
Pálína Ragnheiður Guðlaugsdóttir,
Edda Jóhannsdóttir, Jón Ingvar Haraldsson,
Jóhann Óskar, Páll Ragnar,
Anna Lilja og Halla Vilborg.
Hjartans þakkir til allra, sem sýndu okkur hlýhug og vináttu við
andlát og útför sambýlismanns míns, föður okkar og bróður,
GYLFA SIGURÐSSONAR,
Tungu,
Fróðárhreppi.
Þorgerður Jónsdóttir,
Sigurður Kjartan Gylfason,
Jón Ingi Gylfason
og systur hins látna.
+
Innilegar þakkir færum við öllum þeim,
er sýndu okkur samúð og hlýhug við
andlát og útför
MARGRÉTAR
GUÐFINNSDÓTTUR,
Völusteinsstræti 8,
Boiungarvík.
Sigurgeir Sigurðsson,
Heiðrún Sigurgeirsdóttir,
Svenna R. Sigurgeirsdóttir,
Guðmundur B. Sigurgeirsson,
Jón E. Sigurgeirsson,
Halldóra Sigurgeirsdóttir,
Erla Sigurgeirsdóttir,
Sigurborg Sigurgeirsdóttir,
Evlalia Sigurgeirsdóttir,
Ásgeir Guðmundsson,
Jörgen Blangsted,
Halldór Pálsson,
Hólmfríður Gunnarsdóttir,
Jónina Kjartansdóttir,
Erling Sigurlaugsson,
Gestur Pálmason,
Jóhann Kristjánsson,
Kristrún Benediktsdóttir.