Morgunblaðið - 28.05.1998, Side 46

.46 FIMMTUDAGUR 28. MAÍ 1998
MORGUNBLAÐIÐ
SKOÐUN
SAGA ÚR SVEITINNI
NÚ UM skeið hefur gengið yfir
þjóðina óvenju hörð umræða,
bæði í fjölmiðlum og manna á
milli. Það er í mínum huga algjört
gnandvallaratrið að menn séu
sannorðir og heiðarlegir bæði við
sjálfa sig og aðra. Allir þurfa að
finna fyrir ábyrgðartilfinningu og
skiptir þá ekki máli í hvaða stétt
*■ eða stöðu menn standa. I þessari
blaðagi-ein ætla ég að segja frá
fólki sem ætti að vera orðið
nokkuð þekkt, því að í meira en
einn áratug hefur það stundað þá
iðju að auglýsa sig í flestum þeim
fjölmiðlum sem í boði eru í
þjóðfélaginu.
Þetta fyrirbæri hlýtur að flokk-
ast undir það sem kallað er at-
hyglissýki.
Aður en lengra er haldið vil ég
segja þetta af sjálfum mér. Eg er
fæddur 15. janúar 1919 að
Hvammi í Vatnsdal, þar lifði ég
mín bernsku- og æskuár. Þegar
ég var 12 ára gamall fluttist ég
fct neð foreldrum mínum á aðra jörð
þar í sveitinni. Ekki seldu þau
Hvamm fyrr en haustið 1945 að
ég keypti af þeim og byrjaði svo
búskap minn vorið eftir 1946.
Vorið 1985 varð ég óvænt og
snögglega fyrir því að fá
kransæðastíflu eins og því miður
gerist oft. Afleiðingarnar urðu
þær að ég varð að selja bústofn
minn og jörð eftir tæplega 40 ára
búskap.
Vegna þeirra sem ekki þekkja til
. skal það tekið fram að jörðin
Hvammur hefur verið tvö lögbýli
síðan árið 1926. Sá hiuti jarðarinn-
ar, sem ég átti, kallast Hvammur
II. Eg þurfti ekki að auglýsa jörð
mína, það spurðist fljótt og barst
víða að hún væri til sölu.
Það var nú svo, að á
árum áður þótti það
fréttnæmt þegar
þekktar jarðir í góð-
sveitum voru boðnar
falar. Eg fékk margar
upphringingar þar
sem menn lýstu áhuga
sínum á jörðinni. Einn
þeirra, sem hafði sam-
band, var maður að
nafni Stefán Ingólfs-
son í Reykjavík, hann
sagði að besti vinur
sinn hefði gífurlegan
áhuga á sveitabúskap,
hann væri búinn að Hallgrímur
leita allvíða fyrir sér Guðjónsson
með það í huga að
kaupa jörð til búskapar. Stefán
hældi þessum manni mikið, hann
heitir Gunnar Astvaldsson og titl-
ar sig búfræðing og verktaka.
Kona hans heitir Þufíður Guð-
mundsdóttir.
Ég fór á fund þessara hjóna
ásamt Stefáni. Þar var fastmæl-
um bundið að ég léti þau vita áður
en ég gerði út um sölu á jörðinni.
Þetta leiddi til þess að hinn 8.
september 1985 var undirritaður
heima í Hvammi samningur þar
sem ég seldi þeim Þuríði og Gunn-
ari jörð mína Hvamm II ásamt
bústofni og vélum. Afhendingar-
dagur var ákveðinn 20. október
1985. Samninginn gerði Hjalti
nokkur Steinþórsson, sem Gunnar
sagði að væri vinur sinn og að
hann gerði m.a. skattskýrslu fyrir
þau hjónin. Samningarnir voru
reyndar tveir. Annar er maka-
skiptasamningur, þar sem kaup-
endur láta íbúð sína í Reykjavík
upp í jarðarverðið. Hinn er um
kaup og sölu á búfé og vélum. Að
Vanfar — staðgreiðsla
Hlíðar — Háaleiti — Fossvogur
Traustur kaupandi óskar eftir 4ra-6 herb. íbúð eða hæð
í ofangreindum hverfum á verðbilinu 8,0—12,0 millj.
Nánari upplýsingar veita Bárður sölustjóri eða Bogi
sölumaður. Hafið samband, það kostar ekkert.
Einnig mætti skoða eignir í miðbæ eða vesturbæ,
Teigum eða Lækjum.
Vantar 4ra-6 herb. Selás/Árbær
Verð 8,0—11,0 millj. Fjársterkur kaupandi.
Upplýsingar veita Barður eða Bogi hjá Valhöll.
Valhöll, fasteignasala,
sími 588 4477.
mínu mati og margra
annarra eru þessir
samningar óvenjulegir
vegna þess hve ég
reiknaði eignir mínar
á lágu verði, þegar
tekið er tillit til þess
að ég var að skipta við
óvandabundið fólk.
T.d. reiknaði ég
ekki heyin sem kaup-
endurnir tóku við en
þau munu hafa verið
að verðmæti um 500-
.000 kr. á verðlagi við-
komandi árs, þá má
ekki gleyma fram-
leiðsluréttinum, sem
jörðin hafði, en hann
var mjög mikill.
Ég verð bara að játa hrein-
skilnislega að ég áttaði mig ekki á
að hægt væri að selja þennan rétt
frá jörðinni eins og nú hefur verið
gert fyrir þá gífurlega peninga
sem raun varð á. En í því sam-
bandi hef ég heyrt nefndar töl-
urnar 12-13 milljónir.
Viðskipti mín við þetta fólk
hafa orðið mér og minni fjöl-
skyldu mikil raunasaga. Það er
Hvammur í Vatnsdal
hefur verið fjölmiðla-
matur á liðnum árum.
Hallgrimur Guðjóns-
son fjallar um sölu
jarðarinnar og atburða-
rás henni tengda.
skemmst frá að segja að í
marsmánuði 1988, fóru mér að
berast kvartanir vegna galla sem
þau töldu vera á eigninni. Sú
fyrsta fjallaði um sprungu á haug-
húsi, sem þau sögðu síðar fyrir
dómi að ég hefði sýnt þeim og að
við hefðum rætt um hana þegar
kaupin voru gerð.
Næstu árin rigndi yfir mig því
sem ég get ekki kallað annað en
ofsóknir. Það var stöðugt verið að
koma með kröfur og aðdróttanir
um svik og hvers konar óheilindi,
sem ég hefði sýnt í þessum við-
skiptum.
Þau Þuríður og Gunnar létu
ekki sitja við orðin tóm. Hinn 21.
nóvember 1993, 8 árum eftir að
ég seldi jörðina, höfðuðu þau
dómsmál á hendur mér fyrir
Héraðsdómi Reykjavíkur. Dóm-
urinn var fjölskipaður í þessu
máli. Annar af tveimur meðdóm-
endum er doktor í byggingar-
verkfræði en hinn tæknifræðing-
ur.
Hinn 1. júlí 1994 fóru allir
dómarar, lögmenn og aðilar máls-
ins til vettvangsskoðunar að
Hvammi II. Dómarar tóku mynd-
ir og skoðuðu allar aðstæður.
Hinn 21. október 1994 var ég
sýknaður í Héraðsdómi af öllum
kröfum stefnenda. Einum kröfulið
var vísað frá dómi og stefnendur
dæmdir til að greiða mér óskipt
525.000 kr. í málskostnað.
En þessi góðu og guðhræddu
hjón í Hvammi II voru ekki enn af
baki dottin, þau leituðu til
Hæstaréttar, sem felldi dóm hinn
21. mars 1996. Þar tókst þeim að
fá sér tildæmdar skaðabætur
ásamt dráttarvöxtum og máls-
kostnaði verulegar upphæðir sem
ég ætla ekki að kvarta hér undan.
Hitt er mér umhugsunarefni hvað
þetta fólk sem ég er hér að ræða
um, hefur náð langt með ósvífni
og hræsni. Þetta get ég sagt að
gefnu tilefni. Þegar Gunnar kom
norður með það fyrsta af búslóð
sinni haustið 1985 sagði hann við
mig á hlaðinu í Hvammi II að
ekkert í sinni eigu færi inn í íbúð-
arhúsið nema Biblían yrði borin á
undan. Það þykir nú ef til vill
barnalegt af mér en þetta styrkti
mig í þeirri trú að ég hefði gert
viðskipti við gott og heiðarlegt
fólk. Þáttur Stefáns Ingólfssonar í
þessu máli hefur orðið okkur
hjónunum bæði undrunarefni og
vonbrigði. Sonur hans Ingólfur,
þá drengur á unga aidri, var hjá
okkur tvö eð þrjú sumur við snún-
inga í sveitinni, við töldum þau
góða kunningja okkar. „En lengi
skal manninn reyna.“ Stefán lét
sig hafa það að senda Héraðsdómi
vottorð, dómskjal nr. 76, undir-
ritað í Reykjavík 13. júní 1994,
þar sem hann segist hafa tekið
þátt í að handmoka haughúsið í
Hvammi II haustið 1991 og tekur
fram að vinna sín á dómskjali nr.
49 sé þar síst oftalin. Það er von-
andi að Stefán hafi ekki gleymt að
telja tekjur af þessari vinnu á
viðkomandi framtalsári. En það
sem verra er, Ingólfur, sem áður
er nefndur, er látinn mæta sem
vitni fyrir dómi 10 árum eftir að
hann var hjá okkur í sveitinni og
þar varð honum á að segja ósatt.
Mér finnst að það hefði verið
heiðarlegra fyrir Stefán að mæta
sjáifur, en hann tekur það ráð að
senda vottorð um skítmokstur
sinn í Hvammi 6 árum eftir að ég
fer þaðan. Ég veit ekki betur en
að það hafi verið gripir í fjósinu
allan þann tíma, þessir gripir hafa
bara líklega ekkert lagt frá sér.
Ég veit ekki hvað mér kemur
þessi skítmokstur Stefáns við. En
fram í huga minn koma orðin skít-
legt eðli, sem féllu ómaklega á
hinu háa Alþingi fyrir nokkrum
árum. Kröfurnar sem þau Þuríður
og Gunnar lögðu fram í Héraðs-
dómi voru með ólíkindum. Ein var
um kostnað vegna hurða á útihúsi.
Krafan var sett fram í maí 1994,
þegar tæp 9 ár voru liðin frá því
að þau tóku við jörðinni og
hljóðaði upp á 121.059 kr. Þetta
útihús var þá 30 ára gamalt.
Dæmi um sannleiksást Þuríðar:
Hún sagði fyrir dómi að þau hjón-
in hefðu tekið á sig kostnað fyrir
mig vegna viðgerða sem fram
hefði farið á íbúð sem þau létu
upp í jarðarverðið. Eftir að ég tók
við íbúðinni, fékk ég mánaðarlega
gíróseðil með tilkynningu um
greiðslu á afborgunum af skuld
sem fyrri eigendur höfðu stofnað
til vegna endurbóta. Það skal
tekið fram að þau endurgreiddu
mér. Enda tekið fram í maka-
skiptasamningi: „Ibúðin afhendist
skuldlaus við hússjóð."
Því miður get ég nefnt fleiri
dæmi um ósannindi sem mótaðilar
mínir létu sér sæma að hafa í
frammi, áminnt um sannsögli
frammi fyrir dómara. Það er al-
varlegt mál.
Ég ætla ekki að tína fleira til
núna en af nógu er að taka í dóm-
skjölum en þau voru orðin tæpar
300 blaðsíður að umfangi áður en
yfir lauk. Þessi málaferli hafa
orðið okkur hjónunum mikil lífs-
reynsla og við skiljum ekki hvaða
hvatir liggja að baki þegar fólk
hagar sér á þennan hátt.
I upphafi máls, hér að framan,
nefndi ég ótrúlega áráttu hjón-
anna í Hvammi II, til að komast í
fjölmiðla. Umfjöllun mín hér að
framan hefur að mestu verið á al-
varlegum nótum en það má ekki
heldur láta skoplegu hliðarnar
fram hjá sér fara.
Það var nokkru eftir að málaferl-
in gegn mér hófust að maður, sem
þekkti vel allan málatilbúnaðinn,
sagði við mig að mér fannst í ásök-
unartón „þú hefur selt einhverjum
apaketti jörðina þína“. Þessi um-
mæli rifjuðust heldur betur upp
þegar ég hlustaði á þáttinn „Kvöld-
gestir" í útvarpinu fyrir rúmlega
ári. Þar voru þau Gunnar og Þuríð-
ur í viðtali og hún komst þannig að
orði að hún hefði verið einstæð
móðir og haft áhuga á að fá sér
apa. Stjórnandi þáttarins sagði þá
við Gunnar: „Hvað segir þú um
þetta, Þuríður segist hafa ætlað að
hafa apa en svo tók hún þig?“
Hann var sem vonlegt var
sagnafár. Ummælin sem tilgreind
eru hér að framan um apaköttinn,
voru sögð 6 árum áður en ummæli
Þuríðar í útvarpsþættinum fræga
voru sögð og hafa svo sannarlega
hitt í mark.
Það væri að æra óstöðugan að
telja upp öll þau ósköp sem þetta
Hvaó villu vila
um kafbáta?
800 7575
Skráðu þig í síma
09-1? virka daga og 12-18 laugardaga
Hrait hagsiæli vsró og aldrei ó lali.