Áramót - 01.03.1909, Síða 15

19
Inn þangað berst óðar sú fregn til foringja her
sveitarinnar, að bœrinn allr sé í uppnámi. Og
tafarlaust skundar herforinginn með nokkrum
mönnum sínum út úr virkinu til þess að skakka
leikinn á strætinu. Giyðingarnir þora þá ekki
annað en að hætta við að lemja Pál. Hinn róm
verski herforingi lætr binda hann, en býðr síðan,
að með hann sé farið inn í kastalann. Þannig er
hann hrifinn út úr þvögunni, sem fyrir hvern
mun vildi ná lífi hans. En svo var mikill ofsinn
í fólkinu. að ekki þótti annað fœrt en að her-
mennirnir bæri bandingjann. Áðr en inn væri
komið í virkið fær Páll leyfi herforingja til
að ávarpa mannfjöldann, er þar úti var saman
safnaðr. Á tröppunum, er lágu niðr frá dyrum
kastalans, talar bandinginn á hinni hebresku
feðratungu sinni til fólksins. Og hann byrjar
með þessum orðum: „Góðir menn, brœðr og
feðr! hlustið nú á málsvörn mina fvrir yðr.“
Hann rifjar upp megin-atriðin í æfisögu sinni.
Hann gjörir í mjög stuttu máli grein fvrir upp-
runa sínum og menntan sinni í œsku, hvernig
hann í öndverðu hafi verið innrœttr, í hverja átl
hin upphaflega lífsstefna sín hafi verið. En
líka skýrir hann frá því — og það er aðal-atrið-
ið—, hvernig hann á sínum tíma allt í einu og
allsendis óvænt hafi orðið fyrir því drottinlega
náðarundri, sem leiddi til þess, að trúarsjón hans
varð öll örnur en áðr og lífsstefnan breyttist fvr
ir þá sök svo stórkostlega.
ÞeÞa er málsvörn hans. og með málsvörn
heirri ré+tlætir hann framkomu sína eins og hún
þá var og hafði verið a.Han síðara hluta æfi hans.