Áramót - 01.03.1909, Qupperneq 52

á andlitinu framan í fjallinu. En er komið var
upp í kleyfina eða vikið á milli augnabrúnanna,
varj gangan miklu torsóktari; og áðr en við
liöfðum klifrazt eins liátt upp og í ennið mitt —
því þar er snarbratti, nálega þverhnípi — lá mér
við að gefast upp og hníga niðr. Þó unnust mér
kraftar til að yfirstíga alla örðugleika fjallfarar
þessarrar, og komast alla leið upp á Múla-koll.
Þá létti mér um hjarta. Og fagnandi og sigri-
lirósandi nam eg um hríð staðar við vörðuna á
fjallbrúninni — þar er nón frá bœnum fyrir neð-
an — og naut hins víðtœka útsýnis yfir héraðið
og til fjallanna misháu og margbreytilegu allt í
kring. — Viðlíka fjallför hefir öll æfi mín verið,
frá því fyrst er eg í œsku lagði á stað út í heim-
inn frá bœnum þarna undir Múlanum. Oft hefir
mér legið við að gefast upp, því torgeng liefir
leiðin verið jafnaðarlega — máttrinn lítill,
margt, sem þreytu hefir valdið, einna helzt nú í
seinni tíð, er sumir hrugðust á svo hörmulegan
hátt, sem lengi höfðu svo vel og rösklega verið
með. En hvað um það — samfara þeirri reynslu
kom vaxandi hvöt til að trevsta guði meir en áðr.
Upn á Múlann tel eg mig nú kominn, og hér stend
eg kyrr fyrir náð drottins. Á þessarri fjallstöð
vora eg að mér auðnist að berast fyrir það sem
eftir er æfinnar, þakklátr fyrir útsýnið þaðan
og stuðninginn meir en mannlega á hinni erviðu
för þangað upp. Og eg vil segja eins og Njáll,
er liann allra seinast hafði bfiið um sig í hvílu
sinni að Bergþórshvoli undir uxahúðinni: „Ek
ætla héðan hvergi at hrœrast, hvort sem mér
angrar reykr eða bruni.“