Morgunblaðið - 03.05.2001, Síða 58

 



   !"
#$ 




 


 


 %&'((

    !"
#$ 


 !
✝ Magnús Magnús-son fæddist hinn
24. mars 1927. Hann
lést á sjúkrahúsi í
Rönne á Borgundar-
hólmi hinn 22. apríl
síðastliðinn. Foreldr-
ar hans voru Magnús
Gíslason, f. 12.2.
1889, d. 23.5 1969, og
Guðrún Guðjónsdótt-
ir, f. 21.8. 1898, d.
25.4. 1988. Magnús
var yngstur fjögurra
systkina, tvö þeirra
eru látin, þau Stef-
anía Bára, f. 2.12.
1923, d. 29.9 1962, og Sigurjón, f.
9.10. 1925, d. 30.7. 1979. Eftir lifir
Hulda Pandolfo f. 8.12. 1921, bú-
sett í Bandaríkjunum. Eftirlifandi
eiginkona Magnúsar er Dóra Sína
Jónsdóttir, f. 28.7. 1931, og eiga
þau fjögur börn: 1) Erna, f. 14.7.
1952, eiginmaður hennar er Ivar
Espersen, f. 29.1. 1951, og eiga
þau 2 börn. 2) Þór, f.
6.8. 1953, eiginkona
hans er Svanhvít Ás-
mundsdóttir, f. 1.12.
1958, og eiga þau 3
börn og 1 barnabarn.
3) Rut, f. 7.6. 1956,
eiginmaður hennar
er Smári Magnússon
og eiga þau 3 börn
og 4 barnabörn. 4)
Óðinn, f. 20.2. 1963,
eiginkona hans er
Agnieszka Szejnik.
Óðinn á 5 börn.
Magnús fæddist í
Reykjavík og bjó þar
mestan hluta ævinnar. Hann starf-
aði lengst af við akstur og rekstur
eigin bifreiða, síðast hjá Vörubíla-
stöðinni Þrótti. Síðustu árin bjó
hann á Borgundarhólmi.
Bálför hefur farið fram á Borg-
undarhólmi en kveðjuathöfn verð-
ur í Bústaðakirkju í dag og hefst
hún klukkan 14.
Okkur fannst það ótímabær frétt
þegar okkur var sagt að Magnús væri
látinn. Hann virtist svo hraustlegur,
ánægður og hress þegar hann heim-
sótti okkur í desember síðastliðnum.
Magnús var af þeirri kynslóð sem
þurfti strax á unglingsárum að fara að
vinna fyrir sér, bæði til sjós og lands,
enda var hann mjög handlaginn og út-
sjónarsamur. Þó skólagangan yrði
ekki löng var hann fróðleiksfús og
kunni betur skil á mörgu en þeir sem
höfðu langa skólagöngu að baki.
Heimili hans að Hvammsgerði 7
bar vott um hugvitssemi og handlagni
hans. Þar þurfti sjaldan að leita til
annarra jafnvel þó leysa þyrfti erfið
verkefni. Maggi var einnig mjög
greiðvikinn og fús til að leggja öðrum
lið. Áræði og kjarkur var einn af
mörgum góðum eiginleikum hans.
Engan bilbug var á honum að finna þó
hann væri oft fenginn í þungaflutn-
inga á vörubílnum sínum og hefði ekki
verið á allra færi í hálku og ófærð. Þá
má einnig nefna þann óvenjulega
kjark þegar þau hjónin lögðu upp í
hnattsiglingu á skútunni sinni og
stóðu vakt til skiptis í snarvitlausu
veðri á heimshöfunum án þess að
mæta skipi dögum saman. Við hvött-
um þau oft til að setja saman frásögn
af þessum ferðum en þau eyddu því
tali og þegar þau voru innt eftir þess-
um svaðilförum, vildu þau frekar
ræða það sem þau sáu fróðlegt á þeim
viðkomustöðum sem hinn venjulegi
Íslendingur hefur ekki augum litið.
Magnús hljóp ekki óhugsað eftir
skoðunum annarra og byggði þá
skoðanir sínar á eigin hyggjuviti og
þeim fróðleik sem hann hafði aflað
sér, en virti þó skoðanir annarra.
Hann var jákvæður og sýndi áhuga á
því sem aðrir voru að gera. Dússý og
Maggi tóku svo sannarlega vel á móti
okkur þegar við heimsóttum þau í hús
þeirra Naust á Borgundarhólmi fyrir
þremur árum. Þar hafði hann gert
upp og endurnýjað húsið og byggt
sólpalla og sett kvist norðan á húsið
þar sem hann gat setið og horft út á
sjóinn. Vel hirtur garðurinn bar þess
merki að um hann var vel hugsað og
það var notalegt sitja með þeim úti í
veðurblíðunni. Iðjulaus gat Magnús
ekki verið og fann sér ávallt ný verk-
efni, ræktaði ný tré, felldi þau gömlu
og snyrti blóma- og matjurtagarðinn.
Við heyrðum á honum að hann velti
fyrir sér að fá sér lítinn bát og hug-
urinn var oft við sjóinn. En nú hefur
Magnús lokið siglingu lífsins og lagt
sínu fleyi í því nausti sem allra bíður.
Við kveðjum hér góðan vin og sendum
Dússý, börnum og barnabörnum inni-
legar samúðarkveðjur.
Jón Ingi og Edda.
Þegar Dóra, systir mín, hringdi og
sagði að hann Magnús væri látinn
setti mig hljóða. Þetta kom svo á
óvart. Ég gerði mér grein fyrir því að
ég hafði aldrei svo mikið sem leitt
hugann að því að sá tími kæmi að
hann eins og aðrir gætu veikst og dá-
ið. Magnús var fyrir mér eins og klett-
ur sem stæði að eilífu. Ég var aðeins
örfárra ára þegar Magnús kom inn í
líf systur minnar og þar með okkar
allra í fjölskyldunni og þegar þau fóru
að búa voru ófáar ferðirnar til þeirra á
Langholtsveginn og síðan í Hvamms-
gerðið.
Magnús var mikill dugnaðarforkur
og einstaklega verklaginn og alltaf
þurfti hann að hafa eitthvað fyrir
stafni. Þegar þau keyptu fokhelt húsið
í Hvammsgerðinu var eins og hann
væri iðnmeistari í öllum greinum því
það var sama hvað þurfti að fram-
kvæma, alltaf hafði hann verklag til að
koma því í lag hvort sem það var að
hlaða veggi, smíða eða annað. Sama
var að segja um viðhaldið á vörubíln-
um hans þá breytti hann sér bara í bif-
vélavirkja og gerði við allt sem þurfti.
Hann var mjög stórhuga og þegar
hann fór að aka hjá Vörubílastöðinni
Þrótti var honum ekki nóg að vera
bara með vörubíl. Hann vildi vera með
stærsta bílinn og sterkasta kranann til
þess að geta tekið að sér öll þau verk-
efni sem í boði voru enda var hann
mjög eftirsóttur til hvers konar flutn-
inga og sá t.d. árum saman um flutn-
inga fyrir Jarðboranir ríkisins um allt
land. Það væri e.t.v. ekki tiltökumál í
dag en á þeim tíma var vegakerfið okk-
ar með öðrum hætti, mjóir vegir og
krappar beygjur og ótrúlegt hvað
Magnúsi tókst alltaf að komast með
langan aftanívagninn áfallalaust á
áfangastað. Þau urðu nú fleiri ferða-
lögin sem reyndu á verklagni Magn-
úsar og þrautseigju því haustið 1984
lögðu þau hjónin upp í langþráða æv-
intýraferð. Þau höfðu keypt sér skútu
og nú skyldi siglt í kringum hnöttinn.
Þau undirbjuggu sig af mikilli kost-
gæfni og gengu vel frá öllu sínu hérna
heima og héldu síðan út á heimshöfin á
skútunni sinni „Dóru“ og vitanlega
tókst þeim ætlunarverk sitt með
þrautseigju beggja. Magnús var ekk-
ert að guma af afrekum sínum og það
var ekki fyrr en við lestur skipsdag-
bóka þeirra fyrir fáum árum að maður
komst að raun um allt það sem á daga
þeirra hafði drifið og þær hættur sem
oft á tíðum steðjuðu að þeim. Í þessari
ferð kom sér vel að Magnús kunni vel
til verka því hann hafði t.d. nokkrum
sinnum í ferðinni þurft að smíða sjálfur
þá varahluti sem vantaði í skútuna, oft-
ast við mjög frumstæðar aðstæður,
þegar þau voru stödd á afskekktum
stöðum þar sem enga varahluti var að
fá. Eftir að hnattsiglingunni lauk lá
leiðin til þeirrar rólegu og yndislegu
eyjar Borgundarhólms. Þann stað
þekktu þau vel því elsta dóttir þeirra
Erna hefur búið þar í mörg ár ásamt
manni og börnum. Þau völdu sér að
setjast að í litlu þorpi og bjuggu aðeins
spölkorn frá hafinu. Húsinu gáfu þau
nafnið „Naust“ og í því og í garðinum
er handverk Magnúsar að sjá hvert
sem litið er því hann breyttist ekkert
með árunum, heldur hélt áfram að lag-
færa í kringum sig, bæta og breyta.
Hann gat aldrei verklaus verið. Magn-
ús hafði gaman af að velta hlutunum
fyrir sér og var þá sama hvort um var
að ræða himintunglin eða annað og
hann hafði mjög ákveðnar skoðanir á
því sem til umræðu var hverju sinni.
Það eru margar minningar sem koma
upp í hugann bæði frá árunum áður og
frá góðu heimsóknunum til Borgund-
arhólms. Minningar sem gott er að
eiga og varðveita. Ég kveð þig, kæri
mágur. Megir þú hvíla í friði og Guð
veri með þér.
Elsku Dússý mín, Erna, Þór, Rut,
Óðinn og ykkar fjölskyldur, Guð
blessi ykkur öll og styrki.
Ragna Kristín Jónsdóttir
(Didda).
Enn þá hefur einn úr gamla vina-
hópnum undið upp segl og siglt yfir
móðuna miklu, þessa siglingu sem við
eigum öll fyrir höndum en sumir fara í
að okkar mati sem eftir erum allt of
snemma. Magnús vinur minn Magn-
ússon hefur siglt.
Leiðir okkar Magga lágu fyrst
saman sumarið 1952 við hafnarvinnu í
Þorlákshöfn, þar var Maggi við
stjórnun eins af stærri krönum lands-
ins, í þá daga, þá aðeins um 25 ára
gamall, þetta tæki átti og gerði hann
út með bróður sínum Sigurjóni. Þó
Maggi væri svo ungur að árum, var
hann þá orðinn með færari krana-
mönnum landsins enda lék allt sem
viðkom tækjum og vélum í höndum
hans. Þessi ungi glaðsinna og
skemmtilegi kranastjóri vann brátt
hug og hjarta okkar yngri strákanna í
hafnargerðinni og hefur svo sannar-
lega átt sitt sæti þar síðan. Aftur lent-
um við Maggi á sama vinnustað við
byggingu Írafossvirkjunar rúmu ári
síðar en þar var eins og víðar þörf fyr-
ir Magga og stóra kranann hans. Síð-
ar vann Maggi mikið við akstur á bíl-
um þeirra bræðra, en það voru
aðallega stórir dráttartrukkar sem
ekki var mikið um í þá daga og notaðir
voru til flutninga á stærri tækjum
sem venjulegir vörubílar réðu ekki
við. Við hjá Jarðborunum ríkisins
þurftum talsvert að flytja stór og
þung tæki og þar lá beinast við að
kalla eftir aðstoð þeirra bræðra, þar
lágu leiðir okkar Magga enn á ný
saman því oftast lenti það í hans hlut
að flytja þyngstu og erfiðustu tækin.
Síðar gerðist Maggi um margra ára
skeið vörubílstjóri á eigin bíl og ók þá
frá vörubílastöðinni Þrótti. Á þeim ár-
um var hann annar aðalbílstjóri okkar
hjá Jarðborunum. Hann var orðinn
öllum hnútum kunnugur hjá Jarðbor-
unum og kom sér oft vel að geta
hringt í hann til að biðja hann að færa
sér þetta tæki eða hitt og ekki var
gerður greinarmunur á nótt og degi,
sumri eða vetri, Maggi var ávallt
tilbúinn að leggja af stað hvert á land
sem var. Það hefur líklega verið seint
á áttunda áratugnum sem þau Maggi
og kona hans eignuðust hálfsmíðaðan
hraðbát sem Maggi hélt áfram smíði á
að stórum hluta heima í bílskúrnum
sínum að Hvammsgerði 7. Þetta varð
með tímanum stórglæsileg fleyta og
þar með var kveiktur áhugi þeirra
hjóna fyrir siglingum sem þau stund-
uðu hvenær sem færi gafst. Seinna
létu þau bátinn en fengu sér í staðinn
skútu og þá var teningunum kastað,
þegar búið var að ná góðum tökum á
skútusiglingum var lagt upp í hnatt-
siglingu. Þetta var ævintýraferð sem
tók eitthvað um eða yfir 5 ár, örugg-
lega mjög svo skemmtileg og tókst
með ágætum með samstilltu átaki
þeirra hjóna þótt örugglega hafi nú
einhvern tímann gefið á bátinn. Ekki
vildi Maggi að förinni lokinni viður-
kenna að teljandi erfiðleikar hefðu
komið upp en sagði að enginn sigldi
um höfin í mörg ár án þess að fá á sig
smá skvettu stöku sinnum. Kunningj-
arnir hér heima á Fróni fengu öðru
hvoru fréttir af ferðinni og fylgdust
því spenntir með, ég á til dæmis enn
þá kort frá Magnúsi þar sem segir:
Mér varð hugsað til þín þegar ég
sigldi fram hjá þessari eyju og mundi
að langt var frá síðustu fréttum af
okkur. Myndin á kortinu er af eyjunni
Bora Bora en líklega er hún nú ekki
kennd við jarðbora. Nokkru eftir lok
hnattreisunnar fluttu þau hjón til
Danmerkur og hafa verið búsett þar
síðan. Þar sem svo langt hefur verið á
milli hefur sambandið orðið minna hin
seinni árin – en minningin um góðan
dreng sem nú er lagstur við landfest-
ar á lygnum vogi við sjó eilífðanna eft-
ir siglingar á sjó lífsins lifir.
Ég bið góðan guð að gæta Magn-
úsar og ástvina hans allra og hugga
þá og styrkja í sorg þeirra.
Dagbjartur Sigursteinsson.
MAGNÚS
MAGNÚSSON
MINNINGAR
58 FIMMTUDAGUR 3. MAÍ 2001 MORGUNBLAÐIÐ
!) * 

 
 

"#$%$&#"
'(

) * 
+  ,
 
 ) 

  +, )
   

%&''(
 -.
 "  /)  *
0-)


"12  /)  3
45)



)  /)  .-)


 -)  

  5)
/) 
6
   /)  .-)

112
/ 0 
  %1

 %%
 0  2


  
 * %   %  
  
 * 
   
  
 

%
5!&6(( 678
+68 #9+ '(6



/ 
  8
& %3 


445 % %
6  1
  - 0-, 1 %  !) ,%
  0  *
    ,% 1)
 1%   7  
! 
 
#  5)
- 4
/) 
#  -)  5)

/)  &
6 


# 8
5)

/) 
1121112
"% 
%
 
  ,  
,

 96
96! 36 !::"
 
 ) 

 %  )
 %

 
.
8%&&((
#  / 


 #  /


 #  /
/) 
#  / 70 #  /

  
1 74 /) 
6/0
#  /


4. /& /) 
& #  /


#   #  /
/)  & -) ;

112
7 * 

    
 
%

+6::&96 9 <5=%#$%+$( '(

/2 >
  
) 

 9 
5%%

 

%&8((
: %) 1  ; 

) ),
 5 % 
+0 6  8/) 
-)
 +


 8
 3

/) 
6
 +

/)  3
45)


#  / 8+


   &
/) 
&+



1121112