Tímarit lögfræðinga - 01.06.1961, Blaðsíða 48

ljóst vera, að lagadeildin getur því aðeins levst þann
vanda, sem á henni hvílir, að bætt verði um aðstöðu
hennar. Hér má og bæta við, að launakjör margra aka-
demískt menntaðra manna eru slík, eins og alkunnugt
er, að fjárhagslega séð mun það einna heimskulegast
af þvi, sem menn geta tekið sér fyrir hendur, að stunda
langskólanám. Þakkarvert má þvi telja, að ýmir leggja
þó á þessa braut, hvað sem nú kann að valda því.
Reynslan bendir þó til þess, að vaxandi fjöldi manna
er leggur stund á háskólanám, hverfi brátt að störfum
óskvldum námi sinu og undirbúningsmenntun. Er það
illa farið.
Þess ber þó að geta, að skilningur löggjafa og stjórn-
valda á hlutverki háskólans og þörfum hefur farið vax-
andi.
Til háskólans var stofnað af mikilli hjartsýni og stofn-
un hans var fylling drauma og vona margra ágætra
manna, sem þá voru sumir lífs en aðrir liðnir. Deila má
um hversu þær vonir og þeir draumar hafa rætzt, en
víst er þó, að nokkuð hefur áunnizt. Fvrstu sporin hafa
verið tekin stórslysalítið.
Hér að framan var vitnað til þess, er hinn fyrsti rekt-
or skólans sagði í setningarræðu sinni, en þar komst
hann að orði m. a. á þá leið, að háskóli sé vísindaleg
kennslustofnun og vísindaleg rannsóknarstofnun, þar sem
kennslufrelsi ríkir annars vegar, en valfrelsi nemenda
hins vegar, allt með þeirri ábyrgð á báðar hliðar, sem
slíkri aðstöðu fylgir.
Á fimmtíu ára afmæli háskólans kom þetta markmið
fram, m. a. í hátíðarræðu núverandi rektors. Og ég er
þess fullviss að til þessa markmiðs er horft af öðrum
ráðamönnum háskólans.
Theodór B. Líndal.
HEIMILDIR:
Nokkur rit, sem stuðzt hefur verið við, auk þeirra, sem sér-
staklega er vitnað til:
94
Tímcirit löqfræðinqa