19. júní - 19.06.1982, Page 54

Viðtal:
Guðrún
Egilson.
Steinunn ásamt dóttur sinnl, Veru Einarsdóttur.
Við getum breytt
svo mörgu ööru
Rætt við Steinunni Jóhannesdóttur leikara og leikritahöiund
„Pú spyrð, hvað verði um Ástu. Því
verður hver og einn að svara fyrir sig,
en ég ga'ti hest trúað því, að hún eigi
eftir að rísa upp úr niðurlægingunni
— sterkari og meiri manneskja en
fyrr. Ég er mjög metnaðarfull kona,
bæði fyrir mína hönd og annarra
kvenna. En forsendan fyrir því, að
fólk geti sýnt styrk og risið undir
eigin inetnaði, er oft sú, að það geri
sér grein fyrir eigin veikleika. Ásta
hefur í rauninni alltaf verið á flótta
undan veikleika sínurn, þar til hon-
um er þröngvað upp á hana með
þeim afleiðingum, að hún brotnar
niður— í bili skulurn við segja.“
Það er Steinunn Jóhannesdóttir
leikari og leikritahöfundur, sem hef-
ur orðið. Við sitjum inni í stofu lijá
henni og spjölluin um leikrit hennar
Dans á rósum, sem var frumsýnt í
Þjóðleikhúsinu sl. haust og fékk góð-
54
ar viðtökur. Við látum það liggja
rnilli hluta, hvort lífið Irafi þröngvað
veikleikum Steinunnar upp á liana
nreð jafn óþyrmilegurn ha'tti og hún
gerði sjálf við Ástu. Á hinn bóginn
leynir það sér ekki að hér fer kona,
sem ber höfuðið liátt, og er ánægð
með hlutskipti sitt í líl'inu. llún segir
að það sé gaman að skrifa. Það veiti
meiri fullnægju en að leika. — Það er
eins og að koma með fullan bát að
landi. — Leggja til hráefni sem aðrir
vinna úr. Ég spyr hana hvort hún
hefði byrjað að skrifa leikritið í
algerrri hugljómun.
„Nei, alls ekki,“ — svarar hún. „Það
var einmitt í algerri örvæntingu. Mér
fannst stundum svo glatað að vera
kona, eins og það vairi fötlun í sjálfu
sér, alls staðar til trafala — að konan
væri dæmd til að verða undir í lífinu,
hvernig sem lrún hamaðist. Við þetta
bættist, að mér fannst ég persónulega
vera að troðast undir í starfi mínu,
þegar ég tók frarn úr skúffu hálfskrif-
að leikrit, ákvað að haítta öllu víli yl'ir
hlutskipti rriínu og reyna að kanna,
hvort ég gæti breytt því. Það má
kannski segja, að mér hafi tekist að
skrifa mig upp úr Iægðinni.
Þó gerðist annað merkilegra á því
tímabili, sem ég var að skrifa leikrit-
ið. Ég fór nefnilega að trúa því, sem
góður rnaður hafði haldið frarn við
mig löngu áður, að það vatri mjög
merkilegt að vera kona, ekkert tæki
fram Jteim sköpunarmætti, sem kon-
an byggi yfir, og ég fylltist ómótstæði-
legri löngun til að eignast annað
barn. En þá kom einmitt í Ijós, að
mér þótti ekki svo bölvað að vera
kona, þegar öllu var á botninn hvolft.
Eiginlega gat ég ekki hugsað ntér
neitt annað hlutskipti, og var þó búin
að vera kona býsna lengi,“ — bætir
hún við og hlær.