Sameiningin

Ukioqatigiit

Sameiningin - 01.09.1920, Qupperneq 34

Sameiningin - 01.09.1920, Qupperneq 34
256 ur þaö, sem ervitt er, verður þú að vita hvers vegna nokkrir erfiðleikar tilheyra mannlegri tilveru hér á jörðinni. Á mannlífið, með þetta fyrir augum, að vera tóm styrjöld? Maðurinn, sem skapaður er í Guðs eigin mynd, — oggjörð- ur “englunum litlu óæðri”—á hann að temja sér hið grimmasta villidýrseðli? Á hann ekki að þekkja neitt æðra lögmál, en lögmál hins sterka ? < Er, ef til vill, vægðarlaus samkepni eina lífsleiðin hér x heimi ? Ef þessum spurningum væri svarað játandi, væri hver ein- asti nxaður á jörðinni i stríði við alla aðra einstaklinga. Það stríð myndi ræna nxanninn dýrnxætum hnossum, svifta hann miklu af því, sem jafnvel hinn eigingjarnasta mann langar til. Með þvi móti gæti eigingirnin ekki annað en kollhlaupið sig. Guð hefir gróðursett i manneðlinu svo mikið af ást, löngun eftir samfélagi við aðra menn, að það er þvínær ómögulegt, hversu lágt sem maðurinn sekkur, hvað spiltur sem hann verður, að þurka út löngunina eftir samfélagi við aðra menn. Fátækur blaðadrengur, algjör einstæðingur, hafði orðið fyrir sly'si og var fluttur á sjúkrahús. Þar lá hann dag eftir dag og var honum ekki sint, nenxa það allra minsta, og hann virtist held- ur ekki sinna neinum. Eitt sinn kom hjúkrunarkona til hans, horfði á hann, tók i handlegginn á honum, sló upp á spaugi við hann og kallaði hann “Nonna.” Drengurinn fór að titra eins og laufblað í vindi, og svitinn streymdi um allan líkama hans; en dýrðleg sælubirta stafaði úr augum hans. Hungrið eftir sam- félagi við aðra var svona sárt.. Maður lá veikur i kofa all-langt frá öðru fólki. Velviljuð kona frétti um hann og vildi hjálpa honum; en þegar hún kom til hans fékk hún ekki annað en blótsyrði og hörku. Hann sagðist ekki vilja neitt samneyti við neina menn. Samt hélt kon- an áfram að liðsinna honum, án þess iþó að milda sál hans hið minsta. Eitt sinn kom hún með litla stúlku, sem hún átti, og skildi hana eftir úti, nxeðan hún var að liðsinna þessum aum- ingja manni. Að lítilli stundu liðinni kallar stúlkan á mömmu sína. Maðurinn sprettur upp við það og spyr, hver þar sé. Stúlkan varð svo að koma til lians. Tilfinningarnar, sem voru stíflaðar í sál hans, brutust nú fram, því hann hafði einu sinni átt litla stúlku líka þessari. Leiðin var fundin aö hjarta hans, og þá reyndist líka leiðin til Guðs opin. Eitthvert samband einstaklingsins við aðra menn, er því þörf nxanneðlisins, sem alls ómögulegt er að þurka út.
Qupperneq 1
Qupperneq 2
Qupperneq 3
Qupperneq 4
Qupperneq 5
Qupperneq 6
Qupperneq 7
Qupperneq 8
Qupperneq 9
Qupperneq 10
Qupperneq 11
Qupperneq 12
Qupperneq 13
Qupperneq 14
Qupperneq 15
Qupperneq 16
Qupperneq 17
Qupperneq 18
Qupperneq 19
Qupperneq 20
Qupperneq 21
Qupperneq 22
Qupperneq 23
Qupperneq 24
Qupperneq 25
Qupperneq 26
Qupperneq 27
Qupperneq 28
Qupperneq 29
Qupperneq 30
Qupperneq 31
Qupperneq 32
Qupperneq 33
Qupperneq 34
Qupperneq 35
Qupperneq 36
Qupperneq 37
Qupperneq 38
Qupperneq 39
Qupperneq 40
Qupperneq 41
Qupperneq 42
Qupperneq 43
Qupperneq 44
Qupperneq 45
Qupperneq 46
Qupperneq 47
Qupperneq 48
Qupperneq 49
Qupperneq 50
Qupperneq 51
Qupperneq 52
Qupperneq 53
Qupperneq 54
Qupperneq 55
Qupperneq 56
Qupperneq 57
Qupperneq 58
Qupperneq 59
Qupperneq 60
Qupperneq 61
Qupperneq 62
Qupperneq 63
Qupperneq 64
Qupperneq 65
Qupperneq 66
Qupperneq 67
Qupperneq 68

x

Sameiningin

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Sameiningin
https://timarit.is/publication/673

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.