Tímarit Þjóðræknisfélags Íslendinga - 01.01.1962, Page 41

hagalagðar
23
Eftir flóðið
Ef Guð skyldi vera að gægjast
um gluggann sinn niður á jörð,
þá myndi hann sjá, að alt er eins
og áður var fyrir Flóðið.
Og honum mundi ekki hægjast
að horfa á blóðstokkinn svörð.
En úr því að flóðið varð ekki til neins,
og enn er eins spillt í oss blóðið —
til hvers er þá Guð að gægjast?
Sjónhverfing
Við segjum að sólin gangi
til sængur, er dimmir af nótt,
og þessvegna þurfi að vera
alt þögult á jarðríki og hljótt.
En sólin er sífelt á verði,
hvort svartnætti er eða hregg.
Það er jörðin, sem yptir öxlum
og andlit snýr upp að vegg.
Jó, hversvegna?
1 æsku söng ég sorgaróð,
þótt sólin skini að morgni dags.
En nú er æviharpan hljóð,
og hvorki glatt né dapurt ljóð
í huga leitar lags.
Hví söng ég ekki um ást og vor
og öll vor blómum stráðu spor,
en geymdi elliárum það,
sem endur fyrr um sorg ég kvað?
— Ég vissi ei hvað var hvað.