Heimilisritið - 15.06.1952, Blaðsíða 10

Heimilisritið - 15.06.1952, Blaðsíða 10
vill hefði hún laumazt í land hér á eynni, og kerlingin var ákveð- in í, að henni skyldi refsað, ef svo væri. Þetta var opinber kæra, svo ég varð að fara af stað og rannsaka málið.“ „Þú getur verið yiss um, að falleg stúlka hefði ekki getað dvalið hér á þessum litla bletti vikum saman, án þess ég yrði þess var. En það er líka satt. Ég hafði næstum gleymt einu, sem ef til vill gæti orðið til skýr- ingar.“ Hann gekk inn í svefnherberg- ið og sótti töskuna. „Þetta rak hér á land. Hún var læst og ég hef geymt hana eins og hún var, þar til ég gæti fengið þér hana. Þú sérð, að það stendur „Orin- oco“ á nafnmiðanum.“ Brownhill hafði mikinn áhuga á töskunni. Hann tók hníf og stakk upp lásinn. Heilmikið af gimsteinum og seðlabunki komu í ljós. Brownhill hrukkaði ennið, og Luke lézt verða mjög hissa. „Kerlingin er heppin,“ sagði Brownhill. „Allt, sem telpan tók, liggur hér og verður komið til skila. Þú hefur ekki séð neitt annað reka á land? Stúlkuna til dæmis?“ „Nei, guði sé lof,“ sagði Luke með hrolli. „Vesalings stúlkan! Jæja, ég verð víst að fara, því ég þarf að komast til Tuka fyrir kvöld- ið. Ég hef á mínum snærum morðingja, sem fær að dingla fyrir minna en það, sem kerl- ingin hefur gert af sér.“ Hann lokaði töskunni og stóð upp. „Nei, þú þarft ekki að fylgja mér, Luke, og nú þarf ég ekki að hafa áhyggjur út af þér í langan tíma.“ „Vertu blessaður, Bill!“ Luke langaði til að losna yið hann sem fyrst. Allt í einu stanzaði Brownhill. „Nei, sei, sei,“ sagði hann. „þið einbúarnir finnið upp á ýmsu skrítnu. Ég vissi ekki, að þú hefðir svona mikinn áhuga á fegrunarsnyrtingu.11 Hann tók upp púðurkvasta og lét hann detta aftur. Hann depl- aði öðru auganu eins og hani. Hægt og virðulega gekk hann síðan niður þrepin og blístraði f jörugt lag fyrir munni sér. * * ÞEIR SÖGÐU UM SKÖLA OG KENNSLU: Fólki skyldi kennt svo sem ckki vxri verið að kenna því! — (Pope). • Frxðsla almennings ætti að vera fyrsta skylda ríkisstjórnarinnar. — (Napoleon) * Enginn getur kennt aðdáanlega nema hann elski atvinnu sína. — (Alcott). 3 HEIMILISRITIÐ
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68

x

Heimilisritið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Heimilisritið
https://timarit.is/publication/976

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.