Heimilisritið - 15.06.1952, Qupperneq 49

Ég vildi bara, að þú hefðir sagt
mér þetta fyrr.“
SKÖMMU síðar fór hún.
Hann stóð við gluggann og
horfði á eftir henni. Maður gekk
framhjá, lesandi í blaði, þar
sem stóð með stórri fyrirsögn,
að þjófurinn og morðinginn
Burghess hefði verið hengdur
í sólarupprás um morguninn.
Svipur Henrys stirðnaði, er
hann sá það. Undarleg tilviljun,
að hann skyldi sjá þessa fyrir-
sögn, þegar hann stóð og horfði
á eftir Joyce, sem var að fara
frá honum fyrir fullt og allt.
Það var samhengi á milli þessa
tvenns, sem hann einn vissi um,
en vildi ekki, að Joyce fengi
nokkurn tíma að yita. Honum
hafði sjálfum fundizt Millinger
vera góð uppfinning, og honum
var óskiljanlegt, hvernig Joyce
hefði komizt að því, að hann
væri ekki til.
Önnur kona ...!
Hann hristi höfuðið. Það var
engin kona til í heiminum fyrir
honum önnur en Joyce, og nú
hafði hann látið hana fara, af
því hann vildi ekki segja henni
leyndarmál sitt — að hann var
böðull Pentonville-fangelsisins
og var boðaður þangað, þegar
aftökur fóru fram. Það var hann,
sem í dögun hafði hengt Artur
Burghess!
Dvergar og menn
„Eftir Völuspá aS dœma hafa dverg-
aruir ekki verið ósýnilegir. Þvert á móti
virðast menn þá hafa haft glöggt anga
fyrir fieirn. Menn sán pá vel muninn,
á þcim og mönnnm, er var sá einn, að
efniviðnrinn var annar í dvergunum.
Mennirnir vorit gerðir úr lifandi viði
(ask), en dvergarnir úr fúnum jurta-
rótum (bláum leggjum); blóðið (hug-
urinn, sálin) í mönnum var lifandi blóð,
en i dvergunum blóðlitað saltvatn. . . .
Dvcrgarnir voru því aðeins „mannlík-
nn“. Þeir voru hagir og mælskir, cn
allt er þeir smíðuðu varð til óláns og
bölvunar. Að þeir hafi verið smávaxnir
er ekki nefnt; sú skoðun mun ckki hafa
komið fram fyrr, en flestir voru orðnir
ómenni cins og þcir . . . Sanni nær vari
að aumkva oss, sem erum hœttir að sjá
dvergana, og greina þá frá seemilegum
mónnum, því að dvergaœttin virðist
hafa orðið kynseel hér á landi. . .
(„Völuspá fornritanna" cftir E. Kjcrulf).
SUMARHEFTI, 1952
47