Tímarit Máls og menningar - 01.09.1963, Síða 38

TÍMARIT MÁLS OG MENNINGAR
vel á með honum og þeim Nikódem-
usi og Jósep af Arimatiá, en þeir
myndu hafa verið kallaðir laumu-
kommúnistar, ef þeir hefðu verið
uppi á vorum dögum.
Þó hér hafi verið tekin dæmi af
guðfræðilegri prédikun, skal það
fram tekið, að það er ekki af því að
sú grein prédikunar sé meir uppá-
þrengjandi eða fyrirferðarmeiri en
prédikanir af veraldlegum toga. Þvert
á móti er hún um margt siðsamlegri,
enda snöggt um fyrirferðarminni og
bilgjarnari en veraldlegar prédikan-
ir, enda þótt hún geti einnig stundum
orðið dálítið þreytandi.
Og þrátt fyrir allt, verður að við-
urkenna, að allar tegundir prédikana,
jafnt andlegra sem veraldlegra, eiga
í sér fólginn einhvern neista heil-
brigðrar skynsemi með einni undan-
tekningu þó.
Jafnvel ræður Hitlers sáluga, sem
þó hafa með réttu verið taldar langt
neðan við það, sem kallað er sið-
menning, geta talizt háleitur fagnað-
arboðskapur og háfleyg heimspeki,
séu þær bornar saman við þá tegund
prédikana, sem nú verður nefnd.
Það eru prédikanir um atóm-
sprengjuna sem frelsara heimsins.
Þetta kann að hljóma sem fjar-
stæða, öfugmæli eða grín, þegar það
er nefnt svona umbúðalaust. Eigi að
síður er það staðreynd, að slík trú er
okkur boðuð eins og brátt skal sýnt.
Að vísu er þetta sjaldan sagt um-
búðalaust og það er yfirleitt ekki
komið framan að okkur með slíkan
boðskap. Það er komið að okkur frá
hlið, eða aftanfrá. Við fáum heldur
ekki mjög stóra skammta af honum í
einu. Þessu er lætt að okkur smátt og
smátt og undir allskonar yfirskini, og
það seytlar inn í okkur svona smátt
og smátt, eftir næstum því óskiljan-
legum leiðum ástundum.
Við þurfum að varðveita frelsi
okkar og öryggi. Auðvitað eru allir
sammála um það. Það gerum við bezt
með því að leita okkur halds og
trausts hjá þeim þjóðum, sem eru
okkur andlega skyldastar, búa við
samskonar þjóðskipulag og við og
aðhyllast sömu hugsjónir um lýðræði
og frelsi.
Nú vill svo til, að atómsprengjan er
friðartákn þeirra þjóða, sem við leit-
um halds og trausts hjá og teljum
okkur andlega skyldasta.
Þær segja þessar ágætu þjóðir:
Atómsprengj an er bezta tryggingin
fyrir því að friðurinn haldist. Og
þessar þjóðir leggja allt sitt hugvit og
alla sína snilli í það að hagræða at-
ómsprengjunni og fullkomna hana,
þannig að hún geti orðið hlutverki
sínu vaxin, því, að varðveita friðinn.
En færi hins vegar svo, að þessi
friðarins vörður yrði þrátt fyrir allt
ekki fær um að halda óvininum, al-
þjóðakommúnismanum í hæfilegri
fjarlægð, þá þarf ekki annað en
kveikja í og þá er hægt í einu vet-
228