Jón á Bægisá - 01.11.1994, Blaðsíða 103

Jón á Bægisá - 01.11.1994, Blaðsíða 103
Óhljóðin í hausunum sjö tóku óskaplega á taugarnar og í stað milda ilmsins af kölnarvatni fríða mannsins var kominn svo mikill brennisteinsfnykur að ég tók andköf. Ég tók stökk afturábak, hrasaði um stól og skall kylliflatur á gólílð. „O, andskotinn!“ hrópaði ég upp yfir mig og á svipstundu var drekinn horfinn, en fríði maðurinn stóð yfir mér. „Jæja, það er þá loksins runnið upp fyrir þér,“ sagði hann og hjálpaði mér á fætur. Ég stóð ekki uppréttur eitt andartak. Ég kann að játa mig sigraðan og féll samstundis á kné. „Göfugi herra,“ sagði ég og vegna þess að röddin virtist ekki skjálfa nógu eðlilega bætti ég svolitlum titringstón við með brögðum, „göfugi herra, hvað þóknast yður?“ „Mér þóknast að þú standir upp og hættir þessum forneskjulegu látalátum,“ sagði andskotinn — því nú var orðið deginum ljósara hver gesturinn var. „Þið vesælir dauðlegir menn haldið ykkur við það heygarðshorn að láta eins og mér hafi ekkert farið fram síðan á sextándu öld. En ég lifi utan við tímann og þess vegna er ég alltaf fyllilega í takt við hann.“ „Allt í lagi,“ sagði ég og reis á fætur, „hvað get ég gert fyrir þig? Það er fyrirtaks kvöldverður til reiðu á efri hæðinni í bókasafninu, en ef þú hefur meiri hug á einni fordæmdri sál eða svo, þá er útlátalítið að útvega þér nafnaskrá háskólans með gagnleguin athugasemdum úti á spássíu.“ „Æ, æ, æ,“ sagði hann, „mikið hlýturðu að halda að ég sé ómerkilegur andskoti. Ég kæri mig ekki um neinn af styrkþegunum þínum, og engan af starfsbræðrum þínum heldur. Svoleiðis handverk læt ég starfsfólki mínu eftir.“ Afskaplega yfirþyrmandi hugsun — uppfullri af hégómaskap — laust niður í huga minn. Ég reyndi að bæla ofdrambið í röddinni og hvíslaði: „Ertu þá kominn að sækja mig?“ Andskotinn hló — það var silfurskært hæðnisfliss, ef þið getið gert ykkur slíkt í hugarlund — og gaf mér glettnislegt olnbogaskot í bringuna. „Æ, láttu ekki svona og hættu að fiska eftir gullhömrum,“ sagði hann. Það var olnbogaskotið sem kom mér aftur á réttan kjöl. Mér hafði alltaf verið sagt að andskotinn væri rusti inn við beinið og nú var hann búinn að sýna það og sanna, svo ég varð óhræddari. „Jæja,“ sagði ég, „ég er viss um að þú ert ekki kominn hingað að ástæðulausu og ef þú vilt ekki sálir — ekki einu sinni svo ákjósanlega andlega eign sem mína eigin sál — hvað mætti þá bjóða þér?“ „Ekkert annað en að fá að skoða vel þessa snotru altarisbrík,“ svaraði hann. „Þér finnst það vafalaust undarlegt, en á þessum árstíma, þegar allir eru að halda jólin hátíðleg, þá verð ég svolítið angurvær. Ég heyri svo marga segjast ætla heim um jólin. Veistu það, rektor minn, að mig langar svo mikið heim um jólin.“ Ég var of háttvís til að svara. „En mér verður auðvitað ekki boðið,“ sagði hann og varð svo viðkvæmnis- legur og dapur á svipinn að fallega þóttafulla andlitið á honum ummyndaðist í einhverja mestu hryggðarmynd sem ég hef nokkurn tíma augum litið. Þegar ég var barn naut saga eftir Marie Corelli sem hét Sorgir Satans enn mikillar hylli, en jafnvel henni hafði ekki fiogið í hug að eitt sorgarefnið væri að vera ekki boðið heim um jólin. á Jffiœp/'iá ~ LESIÐ MlLLl LÍNA 103
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116

x

Jón á Bægisá

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Jón á Bægisá
https://timarit.is/publication/1166

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.