Morgunblaðið - 12.05.2022, Blaðsíða 51

MINNINGAR 51
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. MAÍ 2022
✝
Magnús var
fæddur 19. júní
1938 í Stað-
arhúsum í Borg-
arhreppi. For-
eldrar: Sigurlína
Hjálmarsdóttir frá
Fljótavík á Horn-
ströndum og Guð-
bjarni Helgason frá
Hreimsstöðum í
Norðurárdal. Syst-
ir Sigrún Guð-
bjarnadóttir, fædd 27.9. 1936,
hennar maki er Steinar Ingi-
mundarson, fæddur 28.10. 1930.
Magnús fæddist í Stað-
arhúsum, fluttist síðan 1939 í
Straumfjörð í Álftaneshrepp
með foreldrum sínum og systur.
Tæpu ári eftir að þau fluttu í
Straumfjörð féll móðir hans frá
og ólst hann þá upp hjá föður
sínum og föðurömmu, einnig
voru vinnukonur á bænum. 1980
féll faðir hans frá
og tók hann þá
ákvörðun um að
hætta með allar
skepnur og fór að
vinna í auknum
mæli utan heimilis
þó hann ætti ennþá
heimili í Straum-
firði. Seinna flutti
hann svo í Borg-
arnes. Hann vann
t.d. í Sláturhúsinu
Borgarnesi og fór á nokkrar
vertíðir. Síðustu starfsárin vann
hann í Loftorku í Borgarnesi.
Hann var mikill áhugamaður
um ferðalög og fór með Litla
ferðaklúbbnum í margar ferðir
um Ísland. Hann var ötull í sjálf-
boðavinnu hjá Rauða krossinum
í Borgarnesi.
Útför hans fer fram frá Borg-
arneskirkju í dag, 12. maí 2022,
klukkan 14.
Elsku Maggi bróðir.
Nú ertu kominn í sumarlandið
til mömmu, pabba og Bjarna
frænda þíns.
Við munum minnast þín um
ókomna tíð. Blessuð sé minning
þín elsku bróðir.
Margs er að minnast
margt er að þakka
Guði sé lof fyrir liðna tíð.
Margs er að minnast
margs er að sakna
Guð þerri tregatárin stríð.
(Vald. Briem)
Sigrún systir.
Elsku Maggi frændi. Fljótt
skipast veður í lofti. Þú alsæll í
þessari flottu umönnun á Brák-
arhlíð þar sem þú naust þín í
vinnu og föndri. Þú lendir í því
að meiða þig og eitt leiðir af
öðru, þú kveður, allt of snemma.
Viljum við þakka öllu því frá-
bæra fólki sem annaðist þig á
Brákarhlíð kærlega fyrir. Ýmis-
legt höfum við brallað saman í
gegnum árin og margt hef ég
lært af þér elsku frændi. Þú
varst mjög fróður um allt, sögu
Mýranna, verslun í Straumfirði,
sjóslysasögu Mýraskerjagarðs-
ins, eins og t.d. Pourqui-Pas og
fleiri skipa. Örnefni í skerjagarð-
inum og í landi, siglingaleiðir á
fiskimið og á milli eyja. Oft fór-
um við til fiskjar og notuðum við
þá gömlu fiskimiðin sem þú
kunnir. Þannig lærði ég af þér
örnefni, fiskimið og siglingaleið-
ir. Þú kenndir mér að fletja fisk
og salta, þú kenndir mér margt
um fuglalífið og dúntekjuna og
verkun hans. Ég var 10 ára þeg-
ar þú leyfðir mér að keyra trakt-
or, það var mjög spennandi. Þú
varst mikill bókamaður enda
mjög fróður og vel gefinn. Það
var t.d. gaman að spyrja þig
hvað klukkan væri og þú svar-
aðir kannski hana vantar 324
mínútur í tvö og við sátum eftir
og reiknuðum, alltaf var það rétt
hjá þér. Þú varst oft hjá okkur í
skötuveislu á Þorláksmessu og
möndlugraut í hádeginu á að-
fangadag, svo þegar þú varst
orðinn síðhærður þá komstu í
mat til okkar og fékkst klippingu
í desert. Allt voru þetta góðar
samverustundir. Nú ert þú kom-
inn í Sumarlandið, til foreldra
þinna og Bjarna bróður. Ykkar
munum við oft minnast. Guð
blessi þig elsku frændi.
Svanur og Elfa.
Bjarni Magnús
Guðbjarnason
✝
Hjörleifur
Magnússon
fæddist í Vest-
mannaeyjum 13.
júní 1938. Hann
lést 30. apríl 2022 á
Heilbrigðisstofnun
Suðurnesja.
Foreldrar hans
voru Eyjólfur
Magnús Ísleifsson
og Gróa Hjörleifs-
dóttir.
Systkini hans eru Jóhanna
Ragna, Soffí Þóra og Magnús
Ægir.
Árið 1962 kvæntist Hjörleifur
Guðbjörgu Guðmundsdóttur, f.
12. júní 1942. Þau eignuðust
þrjár dætur. Þær eru: 1) Mar-
grét, f. 14. febrúar 1961, maki
Guðmundur Axelsson. 2) Gróa
Björk, f. 12. desember 1966,
maki Brynjar Huldu Harðarson.
3) Brynja, f. 6. júní 1968, maki
Svavar Marteinn Kjartansson.
Fyrir átti Hjörleifur: 1) Unn-
stein Ómar, f. 18. maí 1956,
maki Larisa Viktorsdóttir. 2)
Sigrúnu Ölmu, f.
24. júlí 1958, maki
Ólafur Árnason.
Hjörleifur varð
bæði afi og langafi.
Hjörleifur ólst
upp í Vestmanna-
eyjum til sjö ára
aldurs þegar hann
flytur búferlum
með foreldrum og
systkinum til Kefla-
víkur. Þar bjó hann
alla sína tíð síðan.
Hjörleifur gekk í barnaskóla
en fór ungur að vinna. Hann
kláraði síðar meistarapróf í vél-
virkjun.
Hjörleifur stundaði ýmis
störf um ævina, í Dráttarbraut
Keflavíkur, sjómennsku, m.a. í
Norðursjó og á tímabili í
Bandaríkjunum. Síðustu starfs-
árin var hann starfsmaður
Varnarliðsins á Keflavík-
urflugvelli.
Útför Hjörleifs fer fram frá
Keflavíkurkirkju í dag, 12. maí
2022, og hefst klukkan 13.
Í dag kveðjum við pabba okkar.
Hann var fámáll maður, sjálfum
sér nógur, mjög þver og sagði
með stolti að hann væri nú einu
sinni kominn af mestu þver-
móðskuætt landsins.
Pabbi var myndarlegur maður
dökkur á brún og mjög handlag-
inn. Hann þoldi ekki mismunun og
stóð með minnimáttar. Hann var
heiðarlegur, hlédrægur og með
mikið skap.
Það var ekki auðvelt að alast
upp með pabba enda sá mamma
aðallega um uppeldið. En fljótur
var hann að kaupa malt ef við vor-
um veikar sem kætti okkur mikið.
Einnig var sunnudagsrúnturinn
alltaf sá sami og endaði nær oftast
á því að hann keypti 10 stk. af
lakkrísrörum.
Þegar pabbi var á Norðursjón-
um og var 2-3 mánuði í burtu í
einu þá kom hann oft með fallegt
dót handa okkur. Hann kom líka
stundum alskeggjaður til baka og
vorum við hálfhræddar við þenn-
an ókunnuga mann.
Pabbi og mamma byggðu sér
heimili á Heiðarbrún 7 og bjuggu
þar í 53 ár. Hann var afar stoltur
af húsinu sínu og hafði mjög gam-
an af garðinum á meðan heilsan
leyfði. Hann gróðursetti rósir sem
hann fékk frá móður sinni sem og
önnur litskrúðug blóm og tré.
Hann vissi hvað allar plönturnar
hétu. Pabbi sagðist ætla deyja í
húsinu sínu en heilsubrestur gerði
það að verkum að þau tóku
ákvörðun um að selja húsið og
fluttu á Víkurbraut 15 þar sem
þau bjuggu sér fallegt heimili.
Það var einstaklega gaman að
gefa honum vöfflur með rjóma og
úr varð rjómafjall. Við hvern bita
stækkaði rjómafjallið því hann
bætti alltaf við meira af rjóma.
Það var eins með íslenskt smjör,
hann smurði því ekki á rúgbrauðið
heldur skar hann væna ræmu sem
varð stundum þykkari en brauðið
sjálft.
Þau hjónin ferðuðust mikið og
sólarferð til Benidorm var fastur
liður. Eftir eina slíka sólarlanda-
ferð kom pabbi heim með eyrna-
lokk í eyranu og var montinn af.
Lokkurinn vakti athygli hvar sem
hann fór og var hann m.a. þekktur
sem karlinn með eyrnalokkinn á
deildinni á sjúkrahúsinu.
Pabbi hafði mikinn áhuga á
íþróttum. Hann fór á knatt-
spyrnuleiki með Keflavík á þeirra
gullaldarárum og horfði á alla
leiki með Liverpool. Hann horfði á
Ólympíuleika og hafði áhuga á
hnefaleikum og lét sér að góðu að
horfa á þá í ruglaðri útsendingu á
Sýn.
Í fyrrasumar gafst okkur tæki-
færi á að kynnast annarri hlið á
pabba og hann sagði okkar sögur
úr æsku sinni. Ein saga gerðist
þegar hann er sendur í sveit að
Raufarfelli undir Eyjafjöllum það-
an sem móðir hans var. Honum
leið alls ekki illa í sveitinni nema
að á næsta bæ bjó drengur sem
var mjög vondur við pabba. Þegar
pabbi var búinn að fá nóg af hon-
um ákvað hann að strjúka. Hann
faldi sig í mjólkurbílnum alla leið
til Reykjavíkur, hljóp niður
Laugaveginn og faldi sig í rútunni
sem var á leið til Keflavíkur. Hjón-
unum á Raufarfelli fannst þetta
afar sárt og sendu fjölskyldunni
heilan lambaskrokk í sárabætur.
Pabbi og mamma áttu 60 ára
brúðkaupsafmæli þann 23. apríl
sl.
Við dáðumst alltaf að kraftin-
um, „skítt með hvað öðrum
finnst“-hugsunum og hegðuninni
hjá honum enda algjör nagli og
töffari í gegn.
Við höldum uppi minningum
um pabba okkar í hjörtum okkar
og kveðjum hann að sinni.
Gréta, Gróa Björk og Brynja.
Ég á bara góðar minningar af
honum afa mínum, ég man að þeg-
ar ég var yngri þá var ég mikil afa-
stelpa. Mér fannst gaman að vera
í kringum hann og hann lék við
mig og systur mína. Ég og María
Rose vorum oft í pössun hjá ömmu
og afa þegar við vorum yngri, og
ég mun aldrei gleyma þessum
tíma. Afi var að vinna uppi á flug-
velli og kom nánast daglega með
einhvern mat frá vellinum og
stundum eitthvert nammi, okkur
systrum fannst það geggjað. Afi
var ekki mikið að tjá tilfinningar
sínar en við vitum vel að hann
elskaði okkur mikið. Hann er
kominn á betri stað og ég hlakka
til að sjá hann þegar minn tími
kemur.
Þegar María Björk dóttir mín
fæddist þá fór ég að klára stúdent-
inn og amma og afi voru að passa
fyrir mig, afi var alltaf að leika við
hana og þau voru með teboð og
skóleiki. Hún hélt mikið upp á
langafa sinn. Ég var líka mjög
dugleg að fara í heimsókn til
þeirra eftir að ég kláraði skólann.
Ég fór alltaf einu sinni í viku og afi
var alltaf svo glaður að sjá hana og
okkur. Svo þegar afi var orðinn
mjög veikur þá fæddist Ísar sonur
minn, við reyndum að fara reglu-
lega í heimsókn og þegar afi sá
hann þá var hann alltaf svo tilfinn-
inganæmur og hann var oft nærri
því að gráta, hann var svo glaður
að sjá okkur.
Svo yndislegt að sjá hann með
börnunum mínum.
Nína Carol Bustos.
Það var alltaf nóg að gera í
pössun hjá ömmu og afa. Annað-
hvort var það teboðin, út í skúr
með afa að tálga og saga spýtur
eða spilandi ólsen ólsen. Bílskúr-
inn á Heiðarbrúninni var alltaf
heilagur staður fyrir afa og mátti
ekki hver sem er fara þangað inn
og fikta í dótinu en við barnabörn-
in höfðum alltaf leyfi til að fara út í
skúr að leika. Alltaf var líka gam-
an að heyra endalausu sögurnar
um utanlandsferðirnar hjá ömmu
og afa þar sem þau söfnuðu skeið-
um úr hverju landi sem þau fóru
til. Það var líka alltaf gaman að
leika líka við allskonar hatta sem
hann safnaði.
Afi var alltaf svo fyndinn með
frasana sína, sumir voru „lag-
anja“ í staðinn fyrir „lasagna“,
„spakk og hagetti“, og alltaf segja
„bless“ ekki „bæ“.
Hjörleifur Sindri, Anton
Freyr og Marteinn Frans
Svavarssynir.
Afi Hjölli var góður maður þótt
hann hafi verið þeirri kynslóð sem
talaði aldrei um tilfinningar og
virkaði eflaust svolítið lokaður.
Mér og fleirum í fjölskyldunni
þótti þó gaman að sjá hvernig afi
mildaðist með árunum og varð
léttari í fasi.
Afi Hjölli var í eðli sínu töffari.
Á sínum yngri árum bar hann
eina svaðalegustu rockabilly-
greiðslu sem sést hefur. Hann
þurfti líka að vera með lúkkið í
lagi til að ná í ömmu Gógó sem var
eins og ung Jackie Kennedy á
þeim tíma sem þau kynntust.
Flottara stjörnupar hef ég aldrei
séð.
Ég var langfyrsta barnabarnið
og fékk blessunarlega mikla at-
hygli frá ömmum og öfum báðum
megin í fjölskyldunni og eyddi
miklum og dýrmætum tíma með
þeim. Ég man að afi Hjölli gaf
mér alltaf Smarties þegar ég kom
í heimsókn, sem var svo oft að ég
fékk á endanum leið á því, ótrú-
legt en satt.
Ég á eina mjög dýrmæta minn-
ingu frá því þegar afi fór með mig
að veiða á Þingvöllum en bestu
minningarnar sem ég á eru úr
barnæsku minni þegar afi var að
leyfa mér brasa í bílskúrnum. Það
er alveg merkilegt hvað hann var
þolinmóður við að kenna mér að
nota verkfæri og smíða. Afi gaf
mér spónaplötur og spýtur og hóf
smíði á litlu geimskipi. Í fyrstu
var þetta bara lítil plata með
áföstum vængjum sem hann
hjálpaði mér að saga en á geim-
farinu sat ég og í huganum flaug
ég um heima og geima. Í hverri
heimsókn stækkaði og lengdist
geimflaugin uns hún var farin að
taka hálfan skúrinn. Flaugin var
svo skreytt með tússpenna og á
hana teiknaði ég mælaborð með
óteljandi tökkum. Afi tók yfirtök-
unni á skúrnum með stakri ró og
hjálpaði mér alltaf að bæta nýjum
fermetrum við geimflaugina, sem
varð að endingu svo stór að það
þurfti að reisa hana upp á hlið við
vegginn þegar geimflaugasmiður-
inn var ekki á svæðinu.
Það er kannski engin furða að
ég hafi alltaf fengið 10 í smíði í
barnaskóla og að í seinni tíð hafi
ég verið handlaginn. Það er án efa
afa að þakka. Hann kveikti áhuga
hjá mér og gaf mér sjálfstraust og
verkvit til að prófa mig áfram í
smíðamennskunni og fyrir það er
ég ævinlega þakklátur.
Elsku afi Hjölli, takk fyrir
kennsluna og hjálpina við að setja
hugvitið í hamarinn.
Arnar Fells Gunnarsson.
Afi og amma áttu fallegan garð
á Heiðarbrúninni sem við lékum
okkur mikið í. Við elstu barna-
börnin gerðum mikið að því að
klifra í fallegu, stóru trjánum sem
þar voru, enda voru þetta „okkar
tré“. Öðru hverju mátti sjá afa
kíkja til okkar þar sem við sátum í
trjánum okkar eða lágum á grúfu
inni í „skóginum“ þeirra að bar-
dúsa eitthvað, hvort honum þótti
bara svona gaman að sjá okkur
leika eða var að passa að við
skæruliðarnir myndu ekki
skemma blómabeðin veit ég ekki,
en hvort sem er þá er það sæl
minning.
Við stelpurnar vorum ekki mik-
ið í skúrnum með afa en okkur
þótti gaman að hjálpa honum við
garðyrkjuna. Eitt af því sem ég
man sérstaklega vel eftir var þeg-
ar ég og frænka mín vorum fengn-
ar til að reyta arfann í garðinum,
fyrir það fengum við hundraðkall
hvor. Okkur þótti þetta þó fremur
erfið vinna og erfitt var að fylla
þennan risastóra ruslapoka af
arfa, við ákváðum því að bæta smá
mold og sandi í pokann til að fylla
hann örlítið hraðar. Afi vissi pott-
þétt af þessu prakkarastriki en
fengum þó hundraðkallinn fyrir
vinnuna.
Afi var alltaf til staðar ef eitt-
hvað þurfti að laga, hvort sem það
þurfti að laga brotið leikfang eða
pumpa þurfti lofti í dekkin á reið-
hjólinu. Okkur þótti öllum vænt
um hann og varðveitum vel þær
minningar sem við höfum af afa
Hjölla á Heiðarbrúninni.
Barnabörnin komu saman og
völdu þetta ljóð fyrir afa Hjölla:
Minning þín er mér ei gleymd;
mína sál þú gladdir;
innst í hjarta hún er geymd,
þú heilsaðir mér og kvaddir.
(Káinn)
Sofðu rótt, elsku afi.
Guðbjörg Guðmundsdóttir.
Hjörleifur
Magnússon
Harpa Heimisdóttir
s. 842 0204
Brynja Gunnarsdóttir
s. 821 2045
Kirkjulundur 19 | 210 Garðabær
s. 842 0204 | www.harpautfor.is
Sálm. 86.5
biblian.is
Þú, Drottinn,
ert góður og fús
til að fyrirgefa,
gæskuríkur öllum
sem ákalla þig.
Okkar ástkæri,
EIÐUR PÁLL SVEINN
KRISTMANNSSON,
Skógarvegi 6,
sem andaðist miðvikudaginn 27. apríl,
verður jarðsunginn frá Háteigskirkju
föstudaginn 13. maí klukkan 15.
Þeim sem vildu minnast hans er bent á Styrktar- og líknarsjóð
Oddfellowa.
Ólöf Gísladóttir
Ástkær eiginmaður minn, faðir, tengdafaðir,
afi og langafi,
GÍSLI GUÐMUNDSSON
yfirlögregluþjónn,
lést á hjúkrunarheimilinu Eir
sunnudaginn 1. maí.
Útför hans fer fram frá Fríkirkjunni í Reykjavík
þriðjudaginn 17. maí klukkan 13.
Margrét Árnadóttir
Guðmundur Kr. Gíslason Svanhildur Steingrímsdóttir
Soffía M. Gísladóttir Ragnar Magnússon
barnabörn og barnabarnabörn