Morgunblaðið - 12.05.2022, Blaðsíða 55

MINNINGAR 55
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 12. MAÍ 2022
✝
Helga Vallý
Björgvins-
dóttir, fæddist 20.
september 1945 á
Þingeyri við Dýra-
fjörð. Hún lést á
líknardeild Land-
spítalans í Kópa-
vogi, 30. apríl 2022.
Foreldrar henn-
ar voru Sigurlaug
Kristín Guðmunds-
dóttir húsfreyja, f.
17.6. 1926 á Ísafirði, d. 9.10.
1956, og Björgvin Ólafsson
stýrimaður, f. 4.8. 1924 á Borð-
eyri við Hrútafjörð, d. 3.3. 2017.
Móðurforeldrar hennar voru
þau Guðlaug Runólfsdóttir hús-
freyja frá Sjöundaá á Rauða-
sandi, f. 5.12. 1889, d. 19.9. 1984,
og Jón Guðmundur Jónsson vél-
stjóri frá Tungu í Skutulsfirði, f.
14.9. 1891, d. 1.12. 1946. Föð-
urforeldrar hennar voru Ólafur
Jónsson húsasmíðameistari, f.
12.5. 1892, d. 30.12. 1967, og El-
Helga bjó með foreldrum sín-
um á Reynimel þar til móðir
hennar lést. Við fráfall hennar
fluttist hún með föður sínum í
Granaskjól 6, til móðurömmu
sinnar Guðlaugar Runólfsdótt-
ur.
Þau Helga og Sverrir gengu í
hjónaband 14. desember 1968.
Þau höfðu átt samleið í 55 ár
þegar Helga lést. Þau hófu bú-
skap í íbúð Helgu, á Kaplaskjóls-
vegi 31, en frá árinu 1972 áttu
þau heimili á Seltjarnarnesi,
fyrst í Tjarnarbóli 10 en síðan á
Miðbraut 27 þar sem þau bjuggu
lengst af. Árið 2019 fluttu þau í
Eiðismýri 30 á Seltjarnarnesi.
Helga gekk í Melaskóla og
Hagaskóla og varð gagnfræð-
ingur frá Gagnfræðaskóla verk-
náms í Brautarholti. Eftir það
fór hún að starfa á endurskoð-
unarskrifstofu N. Mancher &
Co.
Helga hóf störf á bæjarskrif-
stofunni á Seltjarnarnesi árið
1979, þar vann hún í 35 ár sem
ritari bæjarstjóra og við önnur
störf. Hún lauk störfum þegar
hún varð 70 ára.
Jarðsett verður frá Seltjarn-
arneskirkju í dag, 12. maí 2022,
klukkan 13.
ínborg Katrín
Sveinsdóttir, sím-
stöðvarstjóri á
Þingeyri, f. 12.10.
1897, d. 11.5. 1955.
Helga var eina
barn foreldra
sinna. Seinni kona
föður hennar er
Þórdís Berta Lúð-
víksdóttir, f. 25.9.
1940.
Hálfsystkini
Helgu eru Lúðvík, f. 4.7. 1960,
Íris Sigurlaug, f. 14.2. 1963, og
Björgvin Þór, f. 27.6. 1972.
Helga giftist Sverri Jóhann-
esi Hannessyni, skipstjóra, f.
13.8. 1944. Börn þeirra eru: 1)
Hannes vélaverkfræðingur, f.
10.6. 1969. Hann er giftur Alex-
ander Illarionov lækni. 2) Sig-
urlaug viðskiptafræðingur, f.
1.3. 1973, gift Halldóri Haf-
steinssyni viðskiptafræðingi, f.
20.4. 1970. Þau eiga eina dóttur,
Alexíu Helgu, f. 21.8. 2010.
Mig langar að kveðja þig elsku
Helga mín.
Við Helga höfum verið saman
alla tíð. Við erum systkinabörn.
Við ólumst nánast upp saman og
vorum eins og systur. Við bjugg-
um í Granaskjólinu hjá ömmu
okkar.
Samgangur okkar var alltaf
mikill og ferðuðumst við mikið.
Minnisstæðar eru allar sumarbú-
staðarferðir okkar hjóna saman.
Allar langar helgar voru teknar
frá og farið saman í sumarbústað
og veiði. Við hlógum oft að því að
potturinn var aldrei nógu heitur
fyrir þig né kaffið nógu sterkt fyr-
ir Sverri. Mér er minnisstæð ferð-
in sem við fórum saman til Sviss
og nutum vel.
Síðasta árið var erfitt hjá þér
en það stoppaði þig þó aldrei í að
fara í bústaðinn þinn, sem þér leið
svo vel í. Og ekki má gleyma
prjónunum þínum sem fylgdu þér
hvert sem þú fórst og eru ófáir
sem eiga ekki flík eftir þig.
Elsku Helga, takk fyrir sam-
fylgdina í gegn um tíðina og kveð
ég þig að sinni.
Ég vil votta Sverri, Hannesi,
Sigurlaugu og fjölskyldu mína
dýpstu samúð.
Sofðu nú blundinum væra,
blessuð sé sálin þín hrein.
Minningin, milda og tæra,
merluð, í minningar stein.
Man ég þig ástkæra meyja,
meðan að lifi ég hér.
Minning sem aldrei skal deyja
samverustundin með þér.
(Bryndís Halldóra Jónsdóttir)
Þín frænka,
Erla Linda.
Látin er mín kæra vinkona,
Helga Vallý Björgvinsdóttir. Hún
var glæsileg og mikill höfðingi
heim að sækja. Það var gleði hjá
þeim hjónum þegar barnabarn
þeirra Alexía Helga fæddist.
Listakona var Helga, hef ekki
séð fallegri peysur en hún hann-
aði og prjónaði.
Helga og Sverrir áttu sumar-
hús í Brekkuskógi og nutu þess
að dvelja þar. Að leiðarlokum
kveð ég kæra vinkonu og þakka
fyrir allar þær góðu stundir sem
við áttum saman með ljóði eftir
ömmu mína.
Ég kem bæði fagnandi frjáls,
ég er ferðbúin indæla vor.
Ég vil fljúga yfir fjöll yfir háls,
ég vil finna mín æskunnar spor.
(Sigríður Björnsdóttir frá Miklabæ)
Innilegar samúðarkveðjur
kæri Sverrir, Hannes, Sigurlaug,
Halldór og elsku Alexía Helga.
Minningin lifir.
María Guðmundsdóttir og
Guðmundur G. Vigfússon.
Helga Vallý, fv. ritari minn,
hefur nú skyndilega kvatt þenn-
an heim og farið á vit nýrra heim-
kynna.
Ég kynntist Helgu Vallý þegar
ég tók við starfi bæjarstjóra 2009
en þá bað ég hana að aðstoða mig
með ýmis mál, þá sérstaklega
skipulagsmálin sem hún þekkti
svo vel en hún var með þrjátíu
ára reynslu í skipulagsdeild bæj-
arins.
Helga Vallý og eiginmaður
hennar, Sverrir, bjuggu sér
glæsilegt heimili á Miðbraut en
2018 fluttu þau að Eiðismýri 30.
Helga Vallý var gegnheill Sel-
tirningur og lagði sitt af mörkum
til að gera góðan bæ enn betri.
Helga Vallý reyndist mér góður
vinur og ráðgjafi – persónuein-
kenni hennar voru góðmennska
og ekki síst umhyggja.
Helga Vallý var glæsileg kona,
svo eftir var tekið. Hún hafði list-
ræna hæfileika; hún var mikill
hönnuður hún hannaði m.a. mjög
falleg mynstur á lopapeysurnar
sem hún prjónaði. Ég var svo
heppin að hún prjónaði á mig fjór-
ar peysur hverja annarri fallegri.
Helga Vallý varð fyrir því áfalli
fyrir rúmum tveimur árum að
veikjast en lét það ekki aftra sér
að fara í fallega sumarbústaðinn
þeirra hjóna í Brekkuskógi þar
sem þau dvöldu eins oft og þau
gátu. Helga Vallý útbjó sumar-
húsið þeirra að algjörum sælureit
þar sem rómuð smekkvísi hennar
nánast skein af öllu.
Hún hafði yndi af að spjalla og
ræða málin: hún var ákaflega
stolt af börnum sínum og barna-
barninu, Alexíu Helgu, sem fór
svo oft í sund með ömmu sinni og
afa þegar hún var yngri. Ég hitti
þau stundum í sundi og það fór
ekki á milli mála hvað hvern hug
hún bar til ömmu sinnar og afa.
Það er ekki langt síðan hún leit
við á skrifstofunni kát og hress
eins og alltaf. Þá nefndi ég við
hana að nú myndum við hjónin
heimsækja þau í sumarbústaðinn
í sumar og bauð hún mig hjart-
anlega velkomna. Starfshópurinn
á bæjarskrifstofunni er ekki stór
og Helga Vallý var ávallt tilbúin
að aðstoða okkur öll. Ósjaldan
kom hún okkur félögum sínum á
óvart með ljúffengum vöflum með
kaffinu. Hún var útsjónarsöm og
kímin, og skemmtilegt er að
minnast þess hvernig hún taldi
hágæða vöfflujárn vera mikil-
vægt verkfæri á skrifstofunni en
það gerði henni kleift að baka
margar vöfflur á skömmum tíma.
Elsku Helga Vallý, nú er komið
að leiðarlokum ég vil þakka þér
fyrir allar okkar samverustundir
og bið Guð að styrkja Sverri og
börnin ykkar á þessari erfiðu
stundu.
Nú þegar Helga Vallý er kom-
in að leiðarlokum þökkum við
henni fyrir allt sem hún lagði af
mörkum og hugsum til hennar
með hlýju og þeirri gæsku sem
hún hafði svo gott lag á að deila
með öðrum. Eiginmanni hennar,
Sverri, og afkomendum sendum
við hugheilar óskir um varðveislu
Guðs ykkur til handa á þessum
erfiðu tímum.
Ég sendi þér kæra kveðju,
nú komin er lífsins nótt,
þig umvefji blessun og bænir,
ég bið að þú sofir rótt.
Þó svíði sorg mitt hjarta
þá sælt er að vita af því,
þú laus ert úr veikinda viðjum,
þín veröld er björt á ný.
(Þórunn Sigurðardóttir)
Ásgerður Halldórsdóttir
bæjarstjóri.
Elsku mamma mín.
Það er með tárum og trega sem
ég reyni að koma þessum orðum á
blað. Allt virðist svo óraunveru-
legt og fjarlægt. Eins og tíminn
standi í stað en samt þýtur hann
áfram.
Minningarnar streyma um
hugann og ég fyllist gleði og sorg
á sama augnabliki.
Mig langar að segja svo margt
en ég finn engin orð.
Endar nú dagur, en nótt er nær,
náð þinni lof ég segi,
að þú hefur mér, Herra kær,
hjálp veitt á þessum degi.
Verkin mín öll og vinnulag
velþóknan hjá þér finni,
en vonskan sú, sem vann ég í dag,
veri gleymd miskunn þinni.
Þó augun sofni aftur hér
í þér mín sálin vaki.
Guðs son, Jesús, haf gát á mér,
geym mín svo ekkert saki.
Vertu yfir og allt um kring
með eilífri blessun þinni,
sitji Guðs englar saman í hring
sænginni yfir minni.
(Sigurður Jónsson)
Í bernsku okkar systkina
fórstu ávallt með bænir á hverju
kvöldi. Seinasta erindið í þessu
ljóði er mér sérstaklega minnis-
stætt. Í minni barnatrú sá ég
englana fyrir mér ljóslifandi sitj-
andi við rúmið mitt þegar ég fór
að sofa. Þetta var einstaklega
ljúft og róandi fyrir myrkfælið
barnið.
Þú hafðir lag á að láta mér líða
vel.
Það var festa og einfaldleiki á
heimilinu. Hrefnukjöt á mánu-
dögum, gellur á miðvikudögum,
kjúklingur, sem þá var hátíðar-
matur, á föstudögum og lamba-
læri kl. 18 á sunnudögum. Við sát-
um alla sunnudaga og hekluðum
eða prjónuðum þegar Húsið á
Sléttunni var í sjónvarpinu. Á
Evróvision-kvöldum var heim-
ilinu snúið á hvolf, sjónvarpið
fært inn í stofu þar sem hátalara-
kerfið var tengt við. Snakk og
ídýfa ásamt sykruðu gosi eins og
maður gat í sig látið.
Þú starfaðir á sama vinnustað í
35 ár, fluttum einu sinni þegar ég
var barn og þá aðeins innan Sel-
tjarnarness.
Þegar ég hugsa til þín finnst
mér standa uppúr hversu innilega
þú samgladdist og sýndir öðrum
áhuga. Hvort sem það var fim-
leikakeppni eða skólapróf varstu
alltaf svo stolt og glöð með árang-
urinn. Í seinni tíð hreinlega lifð-
irðu upplifanir og áfanga okkar
systkina og ekki síður vina okkar.
Þú fylgdist alltaf vel með öllum og
varst mjög frændrækin og áhuga-
söm um annað fólk.
Þetta speglar óeigingirni þína
og gæsku.
Þessi óeigingirni kom ekki síð-
ur fram í lok lífsbaráttu þinnar.
Eftir langa dvöl á Landspítalan-
um var orðið ljóst að barátta lífs-
ins var töpuð. Nú skyldi svokölluð
lífslokameðferð hefjast á líknar-
deild Landspítalans. Það dundi
yfir okkur sorg og sársauki en þú
tókst þessu með yfirvegun og
æðruleysi. Þú kenndir okkur að
njóta seinustu daganna saman en
þar urðu til margar fallegar
minningar og samræður við rúm-
stokkinn þinn. Ég mun ávallt eiga
þessar stundir og muna hversu
fallegt það var að eiga þennan
tíma saman. Við grétum og hlóg-
um og þú fylgdist með öllu. Loks
kom værð yfir þig og þú kvaddir í
faðmi fjölskyldunnar.
Með klökkum huga þig ég kveð,
ég þakka allt sem liðið er,
Guð okkur verndi og blessi.
Það er sárt að kveðjast við dauðans
dyr.
En svona er lífið og dauðinn ei spyr,
hvort finnist oss rétti tíminn til,
dauðinn hann engum sleppir.
(Ingimar Guðmundsson.)
Sigurlaug Sverrisdóttir.
Helga Vallý
Björgvinsdóttir
HINSTA KVEÐJA
Svo segir bros þitt, besta systir
mín.
Nú beinist aftur kveðja mín til
þín,
og brennheitt höfuð hneigi ég í
tárum,
mín hjartans vina frá svo
mörgum árum.
(Hannes Hafstein)
Þín systir,
Íris Sigurlaug.
Ég varð þeirrar
gæfu aðnjótandi að
kynnast Ernu Mar-
gréti þegar ég hóf
störf í Þorraseli,
dagvist aldraðra, á haustdögum
2016. Við urðum strax góðar vin-
konur. Hún var einstaklega góð-
ur hlustandi, fylgin sér og ráða-
góð; nokkurs konar sálfræðingur
vinnustaðarins. Erna hafði tengsl
innan tónlistargeirans sem varð
til þess að margt frábært tónlist-
arfólk kom í Þorrasel til þess að
skemmta gestum. Þar voru
haldnar glæsilegar veislur, t.d.
litlu jólin, þorrablót og góugleði
sem hún var öflug að skipuleggja
og lagði sitt af mörkum í eldhús-
inu. Einnig voru skemmtilegar
vor- og haustferðir hjá okkur í
Þorraseli. Hún hafði unnið mörg
ár á Vesturgötunni þegar hús-
næðið var nýtt undir félagsheim-
✝
Erna Margrét
Laugdal Ott-
ósdóttir fæddist 1.
apríl 1954. Hún lést
20. apríl 2022. Út-
för hennar fór fram
11. maí 2022.
ili fyrir aldraða, og
var mikill reynslu-
bolti. Erna var mjög
lífsreynd kona sem
hafði komið víða við
á ferli sínum. Unnið
t.d. við landbúnað, á
Sólheimum í Gríms-
nesi, á Vogi, Útvarpi
Sögu og með heim-
ilislausum, svo fátt
eitt sé nefnt. Ég
held m.a.s. að hún
hafi þekkt alla róna bæjarins með
nafni! Þekkti ótrúlega margt fólk
og úr öllum stigum þjóðfélagsins.
Hjá henni voru allir jafnir og eng-
inn öðrum fremri. Erna var al-
gjör töffari og laus við alla tilfinn-
ingasemi. Bjó samt yfir mikilli
manngæsku og djúpri visku um
mannlegt eðli. Á þessum tíma
hafði sambýlismaður Ernu,
Gunnar Þorsteinsson, greinst
með hinn skelfilega sjúkdóm Alz-
heimer og ég horfði á hann vesl-
ast upp fyrir augunum á mér. Það
var gríðarlegt álag á Ernu en
aldrei kvartaði hún. Sagðist vera
þakklát fyrir áratuginn sem þau
áttu saman áður en hann veiktist.
Hann hafði unnið á togara og ver-
ið með góðar tekjur og gátu þau
því ferðast mikið erlendis. Þetta
hafði verið skemmtilegur tími.
Gunnar fór á hjúkrunarheimili
langt fyrir aldur fram en lést í
desember í fyrra. Ég náði aðeins
að kynnast einum öðrum fjöl-
skyldumeðlim, en það var hún
Natalía, barnabarn Ernu. Þær
voru ótrúlega líkir persónuleikar.
Sálufélaga kallaði Erna þær. Ég
sendi innilega samúðarkveðju til
fjölskyldunnar. Það er mikill
sjónarsviptir að henni Ernu Mar-
gréti. Ég mun geyma minn-
inguna í hjarta mér.
Svava Gunnarsdóttir.
Einhvern tíma þegar á móti
blés í lífinu, eins og stundum
gerðist, sagði Erna Margrét Ott-
ósdóttir Laugdal: „Þá er bara að
gefa í og greiða aftur.“
Og þetta gerði hún, aftur og
aftur. Okkar kæra vinkona, sem
nú er fallin frá allt of snemma,
fékk sinn skammt af mótvindi, en
aldrei lét hún deigan síga. Hún
reis upp, gaf í og greiddi aftur.
Erna var sérstakur persónuleiki
á svo margvíslegan hátt, en það
sem einkenndi hana umfram allt
var hversu mjög hún lagði á sig
að hjálpa þeim sem áttu undir
högg að sækja, þeim sem fengu
mótvindinn í fangið. Þeir voru
margir, en Erna taldi aldrei eftir
sér að rétta þeim hjálparhönd.
Lengst af, meðan við þekktum
hana, vann hún við umönnunar-
störf, ekki vegna þess að launin
væru há eða umbunin opinber.
Erna leit einfaldlega svo á að
hlutverk sitt í lífinu væri að gera
fólki gott. Það gerði hún hávaða-
laust.
Vinátta okkar mótaðist ekki
síst á nokkrum sumrum sem við
áttum saman í Barcelona, þar
sem Erna Margrét var eins og
guðmóðir okkar, sífelldur gleði-
gjafi, hnyttin og hittin, með
sterka réttlætiskennd og sér-
stakan húmor, lét sér oft annt um
fólk sem var henni alls óviðkom-
andi og mátti í rauninni ekkert
aumt sjá. Ernu Margréti var ein-
staklega lagið að gera gott úr
öllu.
Þegar hún kynntist manni sín-
um, Gunnari Þorsteinssyni, hófst
gleðitímabil í lífi vinkonu okkar.
Þau Gunnar gerðu svo margt
skemmtilegt saman, skipulögðu
m.a. hópferðir til útlanda, þar
sem Erna Margrét naut fé-
lagsfærni sinnar til hins ýtrasta.
Og það var ævinlega glatt á hjalla
þegar þau buðu vinum sínum
heim, enda var Erna sérlega
gestrisin og bjó þeim notaleg
heimili. Það var henni mikill
missir þegar Gunnar veiktist og
féll frá, ekki mörgum mánuðum
áður en kona hans fylgdi.
Ernu Margréti Ottósdóttur
Laugdal var margt til lista lagt.
Það var yfir henni myndugleiki.
Hún gaf jafnan í og greiddi aftur.
Við söknum hennar óendanlega.
Árni Þórarinsson
Valgerður Þ. Jónsdóttir
Þórunn Stefánsdóttir.
Erna Margrét
Laugdal
Ottósdóttir
Sólskinsdögum
síst má gleyma.
Elsku Heimir,
þakklæti er mér efst
í huga.
Þakklæti fyrir að þú gekkst
mér í föðurstað, ég þá aðeins
tveggja ára.
Þakklæti fyrir hlýjuna, góðvild-
ina og þolinmæðina.
Þakklæti fyrir umhyggjusem-
ina.
Þakklæti fyrir allt sem þú
kenndir mér.
Þakklæti fyrir að þú varst alltaf
til staðar fyrir mig og fjölskyld-
una, þú varst svo traustur.
Þakklæti fyrir góðar góðar
samverustundir og gönguferðir í
náttúrunni. Ljúfar minningar
munu ylja og kalla fram bros á sól-
skinsdögum.
Þakklæti fyrir að hlusta.
Þér tókst með æðruleysi að lifa
með kjarki, dugnaði og aðlagast
veikindum þínum og skertri færni.
Mikið sem ég var stolt af að
mæta þér á vespunni með bakpok-
ann á leið í sund eða búðaferð. Út-
sjónarsemin, sjálfstæðið, þolin-
Heimir Sveinsson
✝
Heimir Sveins-
son fæddist 15.
apríl 1947. Hann
lést á 30. apríl
2022.
Útför Heimis fór
fram 7. maí 2022.
mæðin og húmorinn
fylgdi þér fram á síð-
asta dag. Þú gafst
aldrei upp, fannst
þínar leiðir og lausn-
ir.
Þú varst alltaf svo
geðgóður, þakklát-
ur, hafðir svo góða
nærveru.
Svo góðhjartaður,
vildir öllum vel.
Dýravinur og nátt-
úruunnandi.
Þú gafst svo mikið af þér.
Þú varst alltaf til staðar fyrir
mig og fjölskylduna. Það var gott
að geta verið til staðar fyrir þig
þegar þú þurftir á mér og okkur
að halda.
Þú ert okkur mikill missir, það
er sár söknuður og mikill tómleiki.
Ég mun ávallt sakna daglegra
símtala okkar og að sjá þig koma
röltandi með stafina, banka í
gluggann, þiggja kaffibolla og
kíkja á drengina.
Hafðu þökk fyrir allt elsku
pabbi.
Minning þín er ljós í lífi okkar.
Þar sem englarnir syngja sefur þú
sefur í djúpinu væra.
Við hin sem lifum, lifum í trú
að ljósið bjarta skæra
veki þig með sól að morgni.
(Bubbi Morthens)
Linda E. Heimisdóttir.