Úrval - 01.02.1979, Blaðsíða 119

Úrval - 01.02.1979, Blaðsíða 119
SPORREKJA NDINN 117 og ég held að það hafi verið rétt. Við vorum í langri útilegu, þar sem markmiðið var að vera sjálfum sér nægur; við höfðum sumarið fyrir okkur til að nota kjötið. Það sem við gætum ekki notað, mátti nota heima. Eg hafði ekkert samviskubit af því að drepa mér til matar. Það var hluti af því lífríki sem við mér blasti hvar- vetna. Samt var ég að vissu marki efins. Eg var svangur, en ekki beinlínis hungraður. Ég gat alltaf gengið nægilega langt til að biðja mér matar, ef aðeins var mat um að ræða. En ég vissi að þetta var nokkuð meira en bara það. Skógurinn átti að kenna mér fleira. Ég beið þolinmóður allan daginn. Ég hafði þægilega grein, sem ég gat hvílt vangann við, pg arínað, hvort vandist skjórinn mér eða fór af vakt. Svo kom rökkrið, og ég heyrði dádýrið mitt nálgast hægt og hægt. Það litaðist um, eins og það vissi að ég væri þarna einhvers staðar. En loks kom það undir tréð mitt, og ég lét fallast. Búkurinn riðaði við, þegar ég lenti á bakinu á honum og bjóst til að hendast af stað, en ég greip um annað hornið og rykkti hausnum afturábak, en keyrði hnífinn í bringuna með hinni. Ég rak hnífinn í hann aftur og honum tók að förlast kraftur. Hann var heila eilífð að deyja, og hann vildi ekki gefast upp. Ég dró hnífinn úr sárinu og rykkti hausnum aftur og skar hann á háls. En ennþá vildi hann ekki fallast til jarðar og það rann upp fyrir mér, að þetta var ekkert venjulegt dádýr. Hann sprakaði og vatt sér og vatt til hausnum, reyndi að ná til mín með hornunum. Ég tók að renna af bakinu á honum og hann ómaðist um fæturna á mér eins og hann væri að reyna að stíga ofan á þá. Honum tókst að spraka í mig tvisvar áður en ég felldi hann endanlega og hnífs- stungan náði nógu djúpt. Ég fann rándýrsfunann stjórna höndum mínum, og ég fann hvað það þýddi að vera þátttakandi í dansi þess sem étur eða verður étinn, þessum dansi sem er svo ríkur þáttur í lífi skógarins. Ég þakkaði anda skógarins fyrir að senda mér svo sterkan og göfugan andstæðing til að kenna mér mína lexíu. Dádýrsbukkurinn var fyrirheit þess, að ef mér lægi einhvern tíma vemlega á, myndi náttúran sjá mér fyrir því sem ég þarfnaðist, eins og allt annað fær fæðu og tilgang. Við Rick fláðum dýrið, og ég sútaði skinnið og gerði mér úr því skikkju eins og forfeður Úlfs Sem Læðist myndur hafa gert. Við átum kjötið nýtt og saltað, og fórum með sumt af því heim. Við héldum fótunum til að búa til spor með, og ég gerði hnífa úr hornunum, utan einni grein, sem ég gerði vendarhálsband úr. Sérhver hluti bukksins var notaður, og allt sem við bjuggum til mótaðist af þeirri lotningu, sem við bárum fyrir
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100
Blaðsíða 101
Blaðsíða 102
Blaðsíða 103
Blaðsíða 104
Blaðsíða 105
Blaðsíða 106
Blaðsíða 107
Blaðsíða 108
Blaðsíða 109
Blaðsíða 110
Blaðsíða 111
Blaðsíða 112
Blaðsíða 113
Blaðsíða 114
Blaðsíða 115
Blaðsíða 116
Blaðsíða 117
Blaðsíða 118
Blaðsíða 119
Blaðsíða 120
Blaðsíða 121
Blaðsíða 122
Blaðsíða 123
Blaðsíða 124
Blaðsíða 125
Blaðsíða 126
Blaðsíða 127
Blaðsíða 128
Blaðsíða 129
Blaðsíða 130
Blaðsíða 131
Blaðsíða 132

x

Úrval

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Úrval
https://timarit.is/publication/1841

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.