Morgunblaðið - 06.06.1987, Blaðsíða 48

Morgunblaðið - 06.06.1987, Blaðsíða 48
48 MORGUNBLAÐIÐ, LAUGARDAGUR 6. JÚNÍ 1987 Sigrún S. Péturs- dóttir - Minning Fædd21.júníl922 Dáin31.mail987 Hún Siddý okkar er farin. Farin á betri stað, þar sem hún er nú aftur hress og kát eins og hún allt- af var. Alveg þar til hinn illi sjúkdómur hafði heltekið hana svo að hún gat ekki lengur hreyft sig, var sami gamli hressileikinn yfir henni. Já, hún var kát og hress hún Siddý, hláturmild og góð. Hún tal- aði enga tæpitungu — sagði meiningu sína afdráttarlaust í hverju máli — sagði manni til synd- anna af fullri einurð, ef henni fannst þörf á, en þú vissir líka alltaf hvar þú hafðir hana og hún var góð. Það er sárt að kveðja kæran vin, og þó stríðið sé tapað, þá er það þó búið og það er huggun að vita að nú líður henni Siddý okkar aftur vel. Með þessum fátæklegu orðum viljum við kveðja Siddý með virð- ingu og innilegu þakklæti fyrir samvinnuna og allar samverustund- irnar og sendum eiginmanni hennar, syni og öðrum ástvinum innilegar samúðarkveðjur. Elsa og Ninna Tendraðu lítið skátaljós láttu það lýsa þér, láttu það efla andans eld og allt sem göfugt er. Þá verður litla ljósið þitt Ijómandi stjarna skær, lýsir lýð, alla tíð nær og fjær. (H.T.) „Eitt sinn skáti, ávallt skáti." Þessi orð eiga vel við þegar rætt er um Sigrúnu Pétursdóttur. Siddý var á unglingsárum í kvenskátafé- laginu Ásynjum á Sauðárkróki og starfaði þar af þrótti. Nú síðustu árin þegar barnabörn- in hennar fóru að taka þátt í skátastarfinu vaknaði gamli skát- inn í henni á ný. Hún fylgdist af áhuga með starfi Eilífsbúa á Sauð- árkróki. Alltaf þegar við hittumst vildi hún fá fréttir af skátunum. Hvernig gengur? Hverju eruð þið að vinna að núna? Og hún hafði gaman af að segja frá sínum skátaárum og hafði mörgu að miðla. Hjólreiðaferð, sem farin var í Melsgil sl. vor var t.d. ákveðin eftir frásögn frá henni. Þá lýsti hún því yfir að mest langaði hana til að hjóla með okkur! í fyrrasumar þegar Eilífsbúar héldu félagsmót í Lambárbúðum kom hún í heimsókn á kvöldvöku þrátt fyrir veikindi sín. Veður var svalt og var því nokkur hreyfing á fólki, en Siddý sat manna lengst 0g fylgdist með skemmtiatriðum skátanna og tók undir söng þeirra. Síðan gekk hún um svæðið og ræddi um starfið framundan. Hvatti hún okkur til þess að reisa skála fyrir félagið og hristi um leið upp í nokkr- um gömium skátum sem þarna voru og sagði: „Er ekki hægt að nota okkur til hjálpar?" Henni fannst eitthvað standa á svarinu svo hún bætti við, hress að vanda: „Auðvitað eigum við að hjálpa til." Nú er Siddý dáin eftir erfiða sjúk- dómslegu. Við skátar þökkum henni fyrir áhugann sem hún sýndi starfi okkar og alla hvatninguna, sem frá henni kom. Innilegar samúðarkveðjur tíl Árna, Bjössa, Dísu og barna þeirra. Sofhar drótt, nálgast nótt, sveipast kvöldroða himinn og sær. Allt er hljótt, hvíldu rótt. Gud er nær. (Kvöldsöngur kvenskáta) F.h. Skátafélagsins Eilífsbúa, Inga H. Andreassen, félagsforingi. Því er svo einkennilega farið með dauðann að maður getur aldrei búið sig undir heimsóknir hans þótt oftast nær geri hann boð á undan sér. Þegar ég frétti lát Siddýar móðursystur minnar að morgni 31. maí sl. fannst mér nánast óhugs- andi að rétt væri hermt, samt var mér eins og öðrum er til þekktu fullkunnugt um að hún hafði um skeið staðið fyrir opnum dauðans dyrum. Persóna frænku minnar og lífsafstaða var líka þess eðlis að dauðbeygurinn átti þar hvergi rúm enda hafði hún staðið af sér mörg áföll í tæplega fjögurra ára baráttu við þann sjúkdóm er tíðast sækir nútímamanninn heim. Nú þegar tími hefur gefist til að átta sig ögn á staðreyndum er ég sáttur við að Siddý fékk að sofna burtu svo skömmu eftir að ljóst varð að bar- áttan var töpuð það var henni ábyggilega lítt að skapi að bíða með það sem ekki varð umflúið. Sigrún frænka mín fæddist á Sauðárkróki 21. júní 1922. Hún var dóttir hjónanna Péturs Hannesson- ar póstmeistara og Sigríðar Sig- tryggsdóttur. Sigrún ólst upp á Króknum ásamt systkinum sínum Hönnu og Hannesi og þar bjó hún öll fullorðinsárin með eftirlifandi eiginmanni sínum, Árna Þorbjörns- syni frá Geitaskarði í Langadal. Siddý frænka og Sauðárkrókur hafa ævinlega mæst í einum punkti í mínum huga — Skagafjörðurinn er bakgrunnur flestra myndanna sem henni eru tengdar. Mér skilst líka að fjörðurinn hafi skartað sinu fegursta, baðaður morgunsól, þegar Siddý kvaddi þennan heim. Sú umgjörð var svo sannarlega við hæfí. Eg kynntist frænku minni fyrst fyrir alvöru þegar farið var að senda mig snáða norður á Krók til dvalar hluta úr sumrum. Minníngarnar frá þessum árum eru margar og ljúfar enda var Siddý ríkulega gædd ást á börnum. Matvandur sunnanstrák- urinn gleymir seint sælustundunum í eldhúsinu á Smáragrundinni og enn síður samræðunum á friðsælum kvöldum þegar frænka gaf sér tíma til að hlýða á ævintýri dagsins, ríku- lega skreytt, vella upp úr mér. Þá var hún yfírleitt sposk á svipinn — eínstaka sinnum þó alvarleg — og virtist njóta bernskunnar með mér. Siddý var ein af þeim manneskjum sem umgangast börn af sömu virð- ingu og fullorðna en leyfa þeim jafnframt að njóta bernskunnar til hins ítrasta. Það er mikilsverður eiginleiki sem allt of fáum er gefinn. Þegar ég fullorðnaðist naut ég samverustundanna ekki siður en sætti mig þá iðulega við að hlusta. Siddý var nefnilega gædd ríkulegri frásagnargáfu og miklu skopskyni og það var unun að hlusta á hana þegar hún náði sér á flug. Ég minnist sextugsafmælisins sem Siddý hélt uppá í Húsafellsskógi af alkunnri rausn og höfðingsskap. Þar var ýmislegt skrafað og skeggr- ætt — allra kátlegust var þó upprifjun systkinanna á ýmsum atburðum frá bernskuárunum. Þar fór stórasystir fyrir og sópaði að henni. Þannig ætla ég líka að minnast hennar, sterkrar, kátrar og sköruglegrar. Þannig var Siddý móðursystir mín. Ég vil flytja þakkir okkar systur- barna á þessari kveðjustund og jafnframt votta Árna, Bjössa, Dísu og barnabörnum okkar dýpstu sam- úð. Systkini Siddýjar, Hanna og Hann- es, hafa líka misst mikils. Eg þekki af eigin raun hvað samband þeirra systra var náið og innilegt — þar bar aldrei skugga á. Hannes Péturs- son yrkir á einum stað: „Sá er eftir lifir deyr þeim sem deyr en hinn dáni lifír í hjarta og minní manna er hans sakna. þeir eru himnarnir honum yfir." Þessar hendingar verða loka- kveðjan mín. Hvíli í friði mín kæra fraenka. Siggi í dag verður borin til grafar á Sauðárkróki, Sigrún Pétursdóttir. Sigrún lést 31. maí sl. eftir langa og hetjulega baráttu við erfíðan sjúkdóm, sem nú hefur lagt hana að velli. Líklega koma bestu kostir hvers einstaklings í ljós þegar á móti blæs. Svo var með Siddý, eins og hún var alltaf kölluð hér á Króknum. í þeim langvinnu veikindum, sem hún átti við að striða undanfarin ár, gafst hún hvorki upp né gaf frá sér von- ina um bata. Hún tók við því æðrulaus sem að höndum bar og kvartaði aldrei um hlutskipti sitt eða líðan. Og hún var ætíð mjög þakklát öllum þeim sem önnuðust hana, hvort heldur á sjúkrahúsum í Reykjavík eða hér á Sauðárkróki. Mér hefur alltaf fundist erfítt að skilja þegar fólk er kallað héðan úr heimi á vorin þegar náttúran er að vakna til lífsins. En þegar barátt- an er orðin vonlaus er hvíldin kærkomin. Við Siddý áttum mikið saman að sælda, þó með hléum væri. Þeg- ar ég fór fyrst til langdvalar utan föðurhúsa, var það á heimili Siddý- ar og Arna, frænda míns Þorbjörns- sonar, en hjá þeim dvaldi ég þá þrjá vetur sem ég var í Gagnfræða- skóla Sauðárkróks. Það þarf ekki að lýsa þvi fyrir neinum, sem til þekkti, hvílfk fyrirmyndar húsmóðir Siddý var. Síðan lágu leiðir okkar aftur saman þegar ég hóf störf hjá Sauðárkrókskaupstað haustið 1978 og fram á haust 1983. Mér er sérstaklega minnisstætt hversu Siddý fagnaði mér innilega er við hittumst sl. sumar þegar af- ráðið var að ég kæmi að nýju til starfa hjá Sauðárkróksbæ. Þá var hún þungt haldin af sjúkdómi sínum og dvaldi á Landspítalanum í Reykjavík. Uppgjafartónn var ekki til hjá henni, heldur rætt um hve- nær hún kæmist aftur norður á Krók. Og það tókst henni raunar. Hresstist meira að segja svo um tíma, að hún hóf starf hluta úr degi. En þar var aðeins um stundar- frið að ræða. Það var gott að vinna með Siddý. Hún var ákveðin og samviskusöm. Lá heldur ekkert á því ef henni mislíkaði og sagði skoðanir sfnar umbúðalaust og það gustaði af henni ef svo bar undir. Hún bar hag Sauðárkróksbæjar mjög fyrir brjósti og vildi veg Króksins f öllu sem mestan. Hún fæddist hér og bjó hér alla sfna ævi. Hún hafði raunar lengstan starfsaldur allra starfmanna Sauð- árkróksbæjar. Nú að leiðarlokum vil ég þakka Siddý samfylgdina. Mér sýndi hún ætíð ástúð og hlýju, allt til hins síðasta. Guð blessi minningu hennar. Snorri Björn Sigurðsson í skini rísandi sólar, þegar Skagafjörðurinn skartaði sínu feg- ursta í vorblíðunni, 31. maí sl., kvaddi Sigrún Sigríður Pétursdóttir þetta líf. Hún fæddist inn í hina nóttlausu veröld 21. júní 1922. Foreldrar hennar voru sæmdarhjónin Sigríður Sigtryggsdóttir og Pétur Hannes- son á Sauðárkróki, sem bæði eru látin. Víst hefur hvíldin verið Sig- rúnu ljúf, eftir baráttuna við sjúkdóminn skæða, en hún þráði heitt að fá að lifa í fleiri ár — með ástvinum, ættingjum og vinum — fleiri vor í fangi hinnar fögru byggðar undir Tindastólnum — þar sem hún fæddist, ólst upp, byggði sitt bú og hefur nú endað sína ævi. Systkini Sigrunar, Hanna og Hannes skáld og þeirra fjölskyldur sakna nú elskulegrar systur, sem bar hag þeirra allra fyrir brjósti af kærleiksrikri umhyggju. Systra- bönd þeirra Sigrúnar og Hönnu voru óvenjusterk og er Hönnu miss- ir mikill. Hanna reyndi á allan hátt að létta systur sinni sjúkdómsgöngu og oft mátti heyra glaða hlátra hljóma frá stofunni hennar Sig- rúnar — eins og í fyrri daga — þótt alvaran biði á næsta leiti. Sár er söknuðu Þorbjarnar, son- arins, sem henni var gefínn, barn í reifum, sem átti einn allan hennar móðurkærleika. Tengdadóttirin, Þórdís Þormóðsdóttir, og barna- börnin þrjú, Árni, Helga og Atli Björn, kveðja elskulega tengdamóð- ur og ömmu, sem af skilningi og kærleika bað þeim blessunar. Hún gladdist yfír hverju því, sem gerðist í lífi þeirra, sem var af hinu góða. Minnisstæður er gleðiglampinn í augum Sigrúnar er hún sagði frá því að barnabarnið, sem fermt var í vor, hefði fengið sérstaka viður- kenningu frá prestinum fyrir góða kunnáttu í þeim fræðum, sem kennd eru fyrir ferminguna. Augljóst var, að henni þótti gæfulegt að leggja rækt við kristindóminn, sem besta veganestið fyrir lífíð. Við fráfall Sigrúnar er að eigin- manni hennar, Arna Þorbjörnssyni, þyngstur harmur kveðinn. Skemmri tími, en rúm fjörutíu ára sambúð, tvinnar saman lífsþræðina í ferli daganna í blíðu og stríðu svo erfítt verður að horfast í augu við aðskiln- að. Hann minnist glaðværðar hennar og gjörvileika. Hversu speg- ilhreint og yndislegt heimili hún bjó honum, af smekkvísi sinni. Hversu hún leitaðist við að slétta úr mis- fellum og gera gott úr öllu, enda var Árni mjög háður sinni konu og reyndar varð það sama um hana sagt. Hún mátti varla af honum sjá f sjúkdómslegunum, meðan hún hafði fulla rænu. Varla verður skilið við sjúkdóms- þáttinn f lífí Sigrúnar sfðustu rúm fjögur árín, án þess að láta í ljós aðdáun á bjartsýni hennar, hug- rekki og baráttuþreki. Henni var ríkt f huga þakklæti til lækna, hjúkrunarfólks og allra þeirra sem studdu hana í baráttunni við sjúk- dóniinn. Megi læknunum auðnast að bera sem fyrst sigur af hólmi í baráttunni við þennan skæða óvin lífsins. Um leið og við biðjum Árna bróð- ur, fjölskyldu hans, Hönnu, systur Sigrunar, öðrum ættingjum og vin- um hennar huggunar í sorginni þökkum við systkinin og fjoiskyldur okkar elskulegri mágkonu sam- fylgdina — og biðjum Guð að blessa minningu hennar. Systkinin frá Geitaskarði í dag verður jarðsett á Sauðár- króki frænka mín, Sigrún Péturs- dóttir, en hún Iést þar á Sjúkrahúsi Skagfírðinga eftir hetjulega bar- áttu, sunnudaginn 31. maí sl. á 65. aldursári. Það er nú, eins og oft endranær, að við hjón hefðum gjarnan viljað vera komin norður til að fylgja vinum og frændum, mínum fyrrverandi sóknarbörnum, sem kvatt hafa þetta líf. Það hefur hefur sjaldnast reynst unnt vegna starfa minna hér syðra, en um það var rætt, að ég mundi nú rita fáeín kveðjuorð og undan því skal ekki vikist. Hún var í raun aldrei kölluð ann- að en Siddý og sagði mér, þegar við hittumst fyrst, að hún vildi ekki heyra annað, nema ég væri henni reiður, þá mætti ég nefna fullt nafn, Sigrún Sigríður. En við hittumst fyrst á aðventu 1959, er ég kom til Sauðárkróks og þá í þeim hug- leiðingum að sækja um prestakallið, sem hafði nýlega verið auglýst. Ég vissi, að ég átti þarna eitthvert skyldfólk í fóðurætt, fólk sr. Hálf- dáns heitins Guðjónssonar prófasts Skagfírðinga og vígslubiskups Hólastiftis, en þeir faðir minn og hann voru systkinasynir. Sigríður Sigtryggsdóttir, móðir Siddýj'ar, ólst upp hjá sr. Hálfdáni móður- bróður sínum. Hún og eiginmaður hennar Pétur Hannesson voru flutt frá Sauðárkróki til Reykjavíkur, er hér var komið sögu. En Sigríður Sigtryggsdóttir, sú mikilhæfa kona, var of frændrækin til að láta af- skiptalausa hagsmuni ungs manns, sem var við hana þremenningur að frændsemi. Hún gerði þá mikið fyr- ir mig og Siddý ekki síður, enda stóð frændgarðurinn á Króknum þétt saman. Siddý söng sópran í kirkjukórn- um árin öll, sem ég var þjónandi á Sauðárkróki, hún lagði ungu æsku- lýðsfélagi ágætt lið og vann af áhuga gott starf til stuðnings Safn- aðarheimilinu þegar það var að hefja störf. Hún og eftirlifandi eig- inmaður hennar, Arni Þorbjörnsson lögfræðingur, áttu einstaklega fal- legt og myndarlegt heimili. Þar var oft komið saman á góðum stundum, og nánast hygg ég að samfélag fjöl- skyldnanna hafí verið árið, sem okkur Árna var falið að leiða Rot- aryklúbb Sauðárkróks, en ég var ritari þar í hans forsetatfð. Einkasonur þeirra Þorbjörn, sem er lögfræðingur að mennt, og fram- kvæmdastjóri Loðskinns hf. á Sauðárkróki, er kvæntur Þórdísi Þormóðsdóttur meinatækni. Eiga þau þrjú mannvænleg börn, sem voru Siddý ósegjanlega mikils virði og gáfu lífi hennar sfðari árin mikla gleði og fyllingu. Þorbjörn varð nemandi minn f 6. bekk barnaskóla strax fyrsta veturinn nyrðra. Hann var einstaklega áhugasamur og skemmtilegur unglingur og við átt- um fágætlega gott samfélag á skólaárum hans á Króknum. Allt varð þetta til að tengja enn frekar. Siddý átti mikla mannkosti aðra en frændrækni og tryggð. Hún var syni sínum mikil móðir, og erfítt mun að finna myndarlegri húsmóð- ur. Svo var hún þrekmanneskja, bæði til Ifkama og sálar. Tæki hún að sér verkefni á félgslegu sviði, þá var vel fyrir þvf séð. Reyndi eitt- hvað á í lífi fjölskyldunnar, þá var hún sá klettur, sem aðrir gátu treyst, að ekki mundi bifast. Þegar Siddý gaf, þá gerði hún það bæði fallega og vel. Mér er það t.d. minnisstætt, að hún gaf blómin á altari Sauðárkrókskirkju nokkrar síðustu páskahátíðirnar, sem ég starfaði á Sauðárkróki. Hún bað þess þá, að nafn hennar yrði ekki nefnt. En ég er viss um það, að sú nafnleynd gildir ekki lengur, því nefni ég þetta hér. Siddý veiktist af krabbameini fyrir tæpum fjórum árum. Hún kom þá hingað til Reykjavíkur og gekkst undir mikla skurðaðgerð, sem tókst svo vel, að nánast mátti líkja við kraftaverk. En þar var líka mikið beðið fyrir árangri. Það vildi svo til, að ég var hjá henni kvöldið fyr- ir þá aðgerð, og það get ég fullyrt, að óvíða hef ég upplifað eins mikla sálarró við slfkar kringumstæður og svo sterka trú á kærleika og handleiðslu skaparans. En sjúkdómurinn tók sig upp aftur, og Siddý þurfti að koma oft hingað suður. Ætfð sýndi hún sama þrekið, sfna sterku trú og aðdáan- legt æðruleysi hetjulundar. Það er langt síðan hún hvarf héðan, norður og heim, til að eiga þar hin síðustu jarðnesku dægur. Það er svo gott að mega fara heim, sagði hún þá við mig. Ég fann, að orðin höfðu tvíþætta merkingu, trúarlega ekki síður, því hún var orðin þreytt. En jciú er hinni erfíðu baráttu lokið. I dag verður jarðsett á hinum yndisfagra stað á Nöfunum heima á Sauðárkróki. Þar verður erfítt að standa með harm í huga mitt f feg- urð vorsins. En við skulum þá muna það vel, að gröfín er ekki blind- gata, heldur þjóðbraut kynslóðanna frá mjrrkri til ljóss, frá skuggum harms og saknaðar inn til þess ljóss sem nærist af kærleika lffgjafans mikla. Hann gefur það nú, að Siddý fær að hverfa frá lífí til lífs, þess lífs sem stefnir öllu mót upprisu sólar í austri, þeirrar sólar sem skín yfír sístæðum páskablómum á altari hins hæsta höfuðsmiðs ver- aldarsviðs. Og þar bíða vinir í varpa. Guð gefí ykkur öllum þá huggun, frændfólk og vinir heima á Sauðár- króki. Öll þökkum við, það sem í hæfíleikum og manngildi góðrar konu var gefið og biðjum henni blessunar Guðs. Þórir Stephensen
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.