Morgunblaðið - 29.03.1988, Síða 13

88ei SHAM .eg HUOAaUlGIHíJ .GlGAJflVIUOflOM
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 29. MARZ 1988
Sí
13
Þessi frímerki þóttu fallegust
þeirra sem út komu á árinu 1987.
Fallegasta frí-
merkið 1987
NÝLEGA var efnt til skoðana-
könnunar um fallegasta
frímerkið 1987. Atkvæðaseðlar
voru sendir þeim sem fá til-
kynningar um nýjar útgáfur frá
Frímerkjasölu Póst- og síma-
málastofnunar, einnig lágu
seðlar frammi i ölium póstaf-
greiðslum landsins. Dreift var
rúmlega 30 þúsund seðlum.
Velja skyldi þrjú fallegustu
frímerkin. Innkomnir seðlar
voru 4.700 og þar af var 4.661
gildur.
Fallegasta frímerkið var valið
smáörk útgefin 9. október með
mynd frá Djúpavogi eftir Auguste
Mayer, verðgildi 30 krónur +15
krónur og hlaut það 2.173 at-
kvæði. I öðru sæti var frímerki
með mynd af stokkönd, útgefið
16. september, verðgildi 90 krón-
ur. Þriðja fallegasta merkið var
Ólafsvík, verslunarstaður í 300 ár,
útgefíð 26. mars, verðgildi 50
krónur. Þröstur Magnússon teikn-
aði merkin.
Alls bárust seðlar frá 58 lönd-
um. Flest voru atkvæðin frá Dan-
mörku, 951, næstflest frá Vestur-
Þýskalandi, 764, 620 frá Svíþjóð,
524 frá Noregi, 370 frá íslandi
og frá Bandaríkjunum 343 at-
kvæði.
Dregið var úr öllum innsendum
seðlum. Verðlaun eru 1 fyrsta-
dagsumslag og 4 óstimpluð merki
af öllum útgefnum frímerkjum
1988. 25 nöfn voru dregin út og
skiptust þau milli 13 landa.
Akveðið hefur verið að hafa
skoðanakönnun um frímerki út-
gefín 1988 með sama sniði.
(Fréttatilkynning)
XJöföar til
Xl fólks í öllum
starfsgreinum!
Morgunblaðið/Sverrir
í Háskólakórnum eru menn allt í senn; söngvarar, leikarar og leiktjöld.
Tónlistin við Disney-rímur
að geta orðið skemmtilegt yið-
fangsefni því unga og ágæta
söngfólki sem „syngur" í Há-
skólakórnum.
ORGELTONLEIKAR
Tónlist
Jón Ásgeirsson
Það verður að segjast eins og
er, að fyrir svo umfangsmikið
ljóðverk sem Disney-rímur eru,
þarf meiri fjölbreytni í tónskipan
til að komast hjá því að tónlistin
verði einhliða og jafnvel þreyt-
andi. Þetta er í raun sá ókostur
er fylgir því að uppfæra verkið
sem kórverk og það án undir-
leiks.
Eitt atriði mætti ræða í þessu
sambandi og vegna uppfærslu-
aðferðarinnar. Ef það hefur ráð-
ið einhverju að höfundur hafi
talið hljóðfæraleik trufla kveð-
andina, er það skoðun undirrit-
aðs að svo hefði ekki þurft að
vera, því söngfólkið (Háskóla-
kórinn) kvað ekki, heldur blátt
áfram söng verkið. Það er nefni-
lega grundvallarmunur á því að
kveða og syngja og nú til dags
kunna fáir annað en að syngja
„slétt". Það hefði gjörbreytt tón-
rænum blæ verksins og líklegt
að verkið hefði „slegið í gegn“
ef það hefði verið „kveðið", jafn-
vel að hluta og söngurinn þannig
notaður sem blæbrigðaleg and-
stæða.
Um lögin sjálf er það að segja
að einstaka hending er vel hljóm-
andi og hefði vel mátt kveða en
í heild vantar nokkuð mikið á
að höfundur hafi tóntiltektir
rímnalagsins á valdi sínu og býr
í þessu tilfelli til það sem al-
mennt er kallað lög. Það er ekki
aðeins að kvæðalistin byggist á
sérstöku tóntaki í „söng“, sem
nútímafólk kann ekki, nema þá
helst til að afkárast með, heldur
er þar að finna ýmis tónskipunar-
fyrirbæri sem mjög voru íjarri í
lögum Áma Harðarsonar.
Hvað sem þessu líður var ekki
ógaman að þessu tiltæki Áma
og Háskólakórsins en í heild er
rétt að skoða það sem tilraun.
Vel mætti gera hér úr meira
verk og margslungnara og jafn-
vel blanda saman gömlu, nýju
tónmáli og þar til hefur Ámi
góða tónlistarkunnáttu. Kveð-
andin, sem andstæða söngs, ætti
Á vegum Listvinafélags Hall-
grímskirkju hefur verið stofnað til
fjögurra tónleika, þar sem kynna
á nokkra af hinum svo nefndu
„Norður-þýsku“ orgelleikurum.
Einir tónleikar voru haldnir í
síðasta mánuði og þá lék Þröstur
Eiríksson verk eftir Dietrich Buxte-
hude. Undirritaður gat ekki verið
viðstaddur þá tónleika sem áreiðan-
lega hafa verið hinir fróðlegustu.
Aðrir tónleikar í þessari tónleika-
röð voru haldnir sl. sunnudag og
þá lék Ann Toril Lindstad verk
eftir Böhm og Lubeck. Ann Toril
Lindstad er góður orgelleikari og
lék hún öll verkin af vandvirkni og
festu en einnig af tilfinningu fyrir
tónvefnaði og blæbrigðum, svo sem
litla orgelið í Hallgrímskirkju
leyfði.
Á fyrri hluta efnisskrár voru
þijú verk eftir Georg Böhm, en
eftir því sem haft er eftir Philip
Emmanuel Bach, mun Böhm hafa
verið kennt af föður hans og bók-
fest er, að Johann Sebastian til-
nefndi Böhm sem sölumann sinn í
Norður-Þýskalandi á annarri og
þriðju partltunni. Það er engum
vafa undirorpið að J.S. Bach lærði
mikið af Böhm og Lubeck en eftir
þann síðamefnda lék Ann Toril
Lindstad Prelúdíu í C-dúr, langa
og margbrotna sálmfantasíu yfir
sálminn Ich ruf zu dir, Herr Jesu
Christ og Praeambulum I E-dúr.
Næstu tónleikar í þessari röð
verða helgaðir Nikolaus Bruhns,
sem var frá Slésvík-Holstein og
lærði hjá Buxtehude. Hann mun
hafa starfað I Kaupmannahöfn en
síðar að Husum I Slésvík, þar sem
hann lést aðeins 32 ára gamall.
Samkvæmt frásögn Francois Jos-
eph Fétis (1784—1871), er var
belgískur sagnfræðingur og gagn-
rýnandi, er haft fyrir satt, að Bruhn
hafi einnig verið ágætur fíðlari og
leikið meðal annars margraddað á
fíðluna sína og þá stundum um
leið bassann á fótspil orgelsins.
Orgelleikari á næstu tónleikum
verður Hörður Áskelsson.
Daddi er skemmti-
lega gamaldags
________leiklist____________
Hávar Sigurjónsson
Leikfélag Mosfellssveitar: Dag-
bókin hans Dadda Höfundur: Sue
Townsend Guðný Halldórsdóttir
staðfærði Leikstjóm: Svanhildur
Jóhannesdóttir og Soffía Jakobs-
dóttir Leikmyndj Halldór Þor-
geirsson Lýsing: Ámi Magnússon.
Dagbókin hans Dadda er frá-
sögn unglings sem að eigin sögn
og annarra er með öðruvísi ungl-
ingaveiki en jafnaldrar hans.
Daddi er snyrtilegur, skipulagður,
hlýðinn, gamaldags, íhaldssamur,
vel gefínn og smámunasamur;
hann veit af þessu öllu og er al-
veg hjartanlega sama. Daddi er
persóna sem er jafn skemmtilegt
að horfa á utan úr sal og hann
væri leiðinlegur að þekkja per-
sónulega. Þannig séð er Daddi
ekkert ýkja frábmgðinn mörgum
öðmm greindum og skemmtileg-
um“ persónum í bama-og ungl-
ingasögum frá síðustu ámm.
Dagbókin hans Dadda hefur
þó meiri dýpt en svo að einungis
sé reynt að gera sérvitringinn
Dadda hlægilegan, langt í frá;
með því stilla Dadda upp sem
staðfastasta pósti heimilisins fæst
kostulegt sjónarhom á foreldrana
og hitt fullorðna fólkið. Það er
skemmst frá að segja, að Dag-
bókin hans Dadda þeirra Mosfells-
bæinga kemur flestum þeim þátt-
um til skila sem þarf við ánægju-
lega sýningu. Snorri Geir Steingr-
ímsson er glettilega góður Daddi,
hann haggast ekki á hveiju sem
gengur og tekst vel að halda
svipnum (eða svipleysi) sem er
nauðsynlegur til að þessi sérvisku-
púki verði sannfærandi. Daddi er
um leið sögumaður sýningarinnar
og mér sýndist hafa tekist bæri-
lega að tengja saman atriðin
þannig að Daddi yrði ekki utan-
veltu, þar sem honum er ætlað
að grípa inn í atburðarásina.
Guðný Halldórsdóttir hefur
staðfært verkið með tilþrifum og
staðsett það í miðjum Mosfellsbæ
og virtist það vekja kátínu meðal
áhorfenda; einnig og ekki síður
hefur Guðnýju tekist að feta milli-
veg og losna við tilgerð sem svo
oft loðir við slíkar uppdubbanir á
leikritum. Þó held ég að hljóti að
vera að Guðný hafi fetað fijáls-
lega í kringum frumtextann á
köflum, slíkar eru tilvísanirnar á
þekktar persónur íslenskar stund-
um.
Svanhildur Jóhannesdóttir og
Soffía Jakobsdóttir hafa skipt
með sér verkum við leikstjómina.
Hvemig þær hafa hagað þeirri
samvinnu veit ég ekki og saknaði
þess reyndar að leikskráin gæfi
ekki slíkar upplýsingar. Tveir leik-
stjórar eru ekki endilega betri en
einn og að óreyndu hefði ég hald-
ið að slíkt væri bara til vand-
ræða. Ekki kemur það fram í sýn-
ingunni á Dagbókinni hans
Dadda, allt er þetta snyrtilegt og
skýrt; á stöku stað vekur leik-
stjómin athygli á sér fyrir þungla-
maleika en oftar stendur leik-
stjómin traust að baki skemmti-
legri atburðarás. Þannig á það
að vera.
Auk góðs Dadda er ástæða til
að nefna Herdísi Þorgeirsdóttur í
hlutverki Pálínu, móður Dadda.
Hún kemst vel til skila og er sann-
færandi. Það er sannfæring undir-
ritaðs að frumskilyrði vel hepp-
naðrar leiksýningar með áhuga-
mönnum sé skýr og góð fram-
sögn. Komist textinn ekki óbren-
glaður til skila er önnur vinna að
mestu leyti unnin fyrir gíg. Án
þess að frammistaða einstakra
leikenda í Dagbókinni hans Dadda
sé tíunduð, hefur sýningin þennan
ótvíræða kost, textinn kemst til
skila. Staðfærsla verksins bendir
líka til þess að skilningur sé fyrir
hendi af hálfu aðstandenda sýn-
ingarinnar, á því fyrir hveija er
fyrst og fremst verið að flytja
þessa sýningu. Nefnilega íbúa
Mosfellsbæjar. Ekki má misskilja
þetta þannig að aðrir hafi ekki
gaman af, langt í frá; en það er
ánægjulegt að sjá og heyra að
skynsamleg og raunsæ vinnu-
brögð hafa ráðið ferðinni. Útkom-
an er líka í samræmi við það.