Morgunblaðið - 04.08.1999, Blaðsíða 49

Morgunblaðið - 04.08.1999, Blaðsíða 49
MORGUNBLAÐIÐ MIÐVIKUDAGUR 4. AGUST 1999 49* MINNINGAR =fl að mennt sem kom hingað til lands að kenna mönnum að veiða lax í kíl- nót en það er einskonar laxagildra í sjó og starfaði hann síðan allar göt- ur meira og minna við sjávarútveg. Afi Óla í Noregi var kunnur útvegs- bóndi í Skarsvaag á eynni Senja við Tromsö. Það má kannski til sanns vegar færa að Óli hafi líka sinnt sín- um veiðum á vettvangi flugsins þótt sá veiðiskapur hafi verið af öðrum toga, nefnilega að veiða farþega á Norður-Atlantshafsflugleiðinni und- ir merkjum Loftleiða. A vertíð fé- lagsins þurftu hvorki hann né aðrir í dugmiklu starfsliði Loftleiða að leggja gildur til þess að fá farþeg- ana um borð. Færri komust að en vildu. í byrjun áttunda áratugarins var fjöldi skiptifarþega Loftleiða á Keflavíkurflugvelli slíkur - 375.000 farþegar - að það met hefur ekki enn verið slegið rúmum aldarfjórð- ungi síðár, jafnvel þótt heildarfar- þegaflutningar með flugvélum yfir Norður-Atlantshafið hafi margfald- ast á því drjúga tímabili sem síðan er liðið. Á sínum farsæla flugferli lagði Óli að baki yfir 20.000 flugstundir. Flugið naut þó áfram hans mikil- hæfu starfskrafta því til eftirlauna- aldurs starfaði Óli hjá tæknideild Flugleiða. Þegar hann var loks sestur í helg- an stein hafði Oli mikið yndi af því að rifja upp í góðra vina hópi Loft- leiðaárin en þau voru honum afar hjartfólgin. Það er ekki nema von því þetta voru gullaldarár íslenskr- ar flugsögu. Það voru ekki einungis farþegar sem komu og fóru með Loftleiðum. Fjölmargir íslenskir og erlendir starfsmenn lögðu gjörva hönd á plóginn og áttu veigamikinn þátt í velgengni félagsins. I okkar vinahópi var oft og iðulega rætt um einstakar flugferðir Loftleiða fyrir áratugum en það var eins og þær hefðu verið farnar í gær. Anægju- legar sögur af sókn og sigrum starfsfólksins voru þannig sagðar að viðkomandi starfsmaður var nán- ast kominn Ijóslifandi til okkar í nú- tímann. Óli Olsen átti sér tvö einkennis- merki. Að sjálfsögðu var það Loft- leiðamerkið og svo pípurnar sem voru órjúfanlegur hluti af stór- mannlegu og traustu yfirbragði hans. Bf pípa var ekki í munnvikinu þá lék hún í höndunum. Honum þótti vissara að hafa tvær pípur til- tækar ef farið var út úr húsi eða lagt upp í flugferð. Píputóbaksilm- urinn fylgdi Ola í öllum hans ferð- um. í einkalífi' sínu var Oli mikill gæfumaður. Óli var ekkert að leita að kvonfangi sínu utan Loftleiða. Hann kvæntist Luju Enoksdóttur, einni af hinum glæsilegu og lipru flugfreyjum sem Loftleiðir hafa get- að státað af í gegnum tíðina. Lilja og hennar kollegar léku stór hlut- verk í flugævintýrinu með sínum yndisþokka og framúrskarandi þjónustu svo af þótti bera á Norður- Atlantshafsflugleiðinni. LiTja var okkur jafn ljúfur samstarfsfélagi og Óli. Við félagarnir, sem urðum svo lánsamir að eignast Ola sem sam- starfsmann, vin og félaga, kveðjum hann með harmi og biðjum honum blessunar á nýjum loftleiðum. Með trega óskum við honum góðrar ferð- ar í síðasta sinn. Olaf Olsen mun verða, nú sem endranær, ratvís en þessu sinni á þeirri vegferð sem fyrrum stjórnarformaður Loftleiða hf. lýsti af svo smekklegri næmni í kvæðinu Flug: Ég horfí mig þreyttan, en himinninn fyllist af húmi er líður að nótt. Þá kviknar á stjarnanna litlu ljósum, er ieiftra svo títt og ótt. Titra þú, vél, og hamist þið, hreyflar, því húmið er ógnum fyllt. Flugmaður, ráð þú ferðum okkar og fljúgðu hvert, sem þú vilt. Þér verður ei villugjarnt umveginn, sem framundan er. Tæknin er mikil, - en er þó ekki alltaf eins og hvíslað að þér: Þú ert smærri en smár, - en þó er ekkert að óttast, efútafber. Við sendum Lilju, konu Óla, og börnunum öllum innilegar kveðjur og samúð við fráfall hins trausta og trúa sómamanns. Dagfinnur Stefánsson, Gunnar Þorsteinsson, Ingvar Þorgilsson, Jóhannes Markússon. Eins og víða annarsstaðar í heim- inum, hafði tæknibyltingin samfara heimsstyrjöldinni síðari, veruleg áhrif til framfara bæði til sjávar og sveita og hafði ekki síður afgerandi áhrif um framgang flugsins á ís- landi. I næsta nágrenni Reykjavíkur- flugvallar stríðsáranna, að Þor- móðsstöðum við Skerjafjörð, var æskuheimili barna frú Ingigerðar Lýðsdóttur og Jentoft G. H. Olsen. Fjórir synir þeirra hjóna drógust inn í töfraheirn flugsins, fyrst Krist- inn, einn af stofnendum Loftleiða h/f og baráttumaður um frjálsar flugsamgöngur, þá Gerhard og Al- fred, sem báðir hösluðu sér völl sem flugvirkjar og flugvélstjórar og loks Olaf, sem starfaði sem flugstjóri hjá Loftleiðum h/f og síðar Flugleiðum h/f um áratuga skeið. Eflaust hefur Kristinn varðað leiðina fyrir yngri bræðurna, og þess er ég alviss, að lítið hefur þurft til til að ýta undir brennandi áhuga þeirra á tækni og flugi. Þegar ég hóf störf sem aðstoðar- flugmaður hjá Loftleiðum h/f, voru fyrir sjö áhafnir hjá félaginu. Kynni við flugstjóra og aðra áhafnameð- limi félagsins var þá allt önnur en gerist og gengur í dag, þar sem ferðir tóku verulega lengri tíma og viðdvöl erlendis jafnvel marga sól- arhringa. Olaf var einn þeirra flugstjóra, sem ég fékk að kynnast, jafnt sem yfirmanni, leiðbeinanda og félaga. Olaf var einstaklega þægilegur í allri umgengni og ávallt sérstök fyr- irmynd jafnt í starfi og leik, enda tók hann ábyrgðarþátt flugstjórans mjög alvarlega. Fyrir nokkrum áratugum voru starfsaðferðir við útfærslu flugsins ekki eins agaðar og fastmótaðar eins og er í dag, og því nutu með- fæddir eðlisþættir flugstjórans sín eínkar vel á langri leið og við mis- jafnar aðstæður. Á eldri farþegaflugvélum, sem ekki voru útbúnar jafnþrýstibúnaði og með takmarkað afl, var ógern- ingur að fljúga jafn hátt og á seinni tíma flugvélum. Af þessum sökum var algengt að flogið væri milli landa í 6000 til 10. 000 feta hæð, og því óhjákvæmilegt að flogið væri í skýjum verulegan hluta leiðarinnar þar sem ísingarskilyrði eru hvað mest. Þegar þungi og eyðileggingar- máttur ísingar fer að segja til sín, þarf næma tilfinningu fyrir hreyf- ingum og fluggetu flugvélarinnar og um leið, öruggt mat á því, hvenær nægur ís hafi sest á vængbrúnir svo að öruggt megi teljast að hann brotni af þegar þar til gerðar gúmmíslöngur eru blásnar upp. Olaf var einkar laginn við að hitta á rétta augnablikið til þessarar að- gerðar, enda var mat hans á að- stæðum óbrigðult. Samhæfing hans á afli hreyfla og notkun stjórn- tækja, hvort sem um var að ræða flug í ísingu eða ókyrrð var ávallt ákveðin og fumlaus. Útfærsla Olafs á sérhverju flugi var markviss, og fyrirskipanir hans afdráttarlausar. Hann vissi ávallt hvað hann vildi og var aldrei með neitt hik við ákvarðanatökur. Það lá alltaf ljóst fyrir til hvers hann ætl- aðist af sínum undirmönnum. Olaf var mjög natinn við að leið- beina ungum flugliðum og var eink- ar Ijúft að miðla öðrum af sínum reynslubrunni. Hans leiðbeiningar reyndust mér haldgóðar bæði í starfi aðstoðarmanns og eins eftir að ég tók sjálfur við flugstjórn. Að afloknu flugi í erlendri höfn, var Olaf hrókur alls fagnaðar og einkar skemmtilegur félagi. Hann hafði sérstakt lag á að láta áhöfnina halda hópinn, hvort sem um var að ræða búðaráp, ferð á skemmtistað eða í kvikmyndahús eða ferðir á veitingastaði, og þá sama hvort það var að morgni, um miðjan dag eða að kvöldi. Olaf kallaði ávallt saman sína áhöfn og gerði í því að hafa líf og fjör í kringum sig en hélt þó ætíð hæfilegum aga. Olaf var einkar duglegur og dríf- andi í starfi og vann sínu félagi vel og af heilindum. Hann lagði sig ávallt í líma við að ljúka sinni flug- ferð á farsælan og öruggan hátt, þannig að sérhvert flug yrði sem hagkvæmast fyrir félagið. Þetta var sá starfsandi, sem flugliðar á mínu reki ólust upp við, og virðist hafa verið í eðli þeirra, sem störfuðu hjá íslensku flugfélögunum á fyrstu áratugum millilandaflugsins. Þegar sérstök verkefni í fluginu stóðu fyrir dyrum, var Olaf ætíð reiðubúinn að leggja sitt af mörk- um. Hvort sem um var að ræða flug með vörur eða pílagríma, var Olaf ávallt boðinn og búin til að taka á sig langar fjarvistir frá heimili og ástvinum, ef það mætti verða félag- inu til hagsbóta. Þegar vöruflutningar Loftleiða h/f hófust með CL-44, þótti Olaf sjálfkjörinn til að taka þátt í því uppbyggingarstarfi, því á því var brýn nauðsyn að íil starfans veld- ust áhafnir, sem væru fúsar til að leggja hart að sér og vitað var að byggju yfir sérstakri útsjónarsemi. Þar mæddi eðlilega mest á flug- stjóranum, því oft á tíðum gat verið nauðsynlegt að haga fluginu í skyndingu á annan veg en ráðgert hafði verið, og að tala til áhugalitla stjórnendur á ókunnum flugvöllum svo að viðhlítandi afgreiðsla feng- ist. Þessi starfsemi á vegum Loft- leiða h/f leiddi síðar til stofnunar vöruflutningafélagsins Cargolux, sem Loftleiðir voru lengi eignarað- ili að. Á sínum langa flugmannsferli, var Olaf flugstjóri á öllum þeim flugvélategundum, sem notaðar voru í innanlands og millilandaflugi Loftleiða h/f og síðar millilandaflugi Flugleiða h/f að undanskildum Boeing þotum félagsins. Eins og áður hefur komið fram, var Olaf ósérhlífinn með eindæmum og vann sínu félagi af heilindum. Ég er þess fullviss, að hann hafi ekki alltaf tekið tillit til eigin heilsu þeg- ar starfið og skyldan kallaði og að hann hafi ótrauður lagt upp í flug- ferð þó svo að „smá kvef og hlusta- verkur" segðu, að hann ætti frekar að sitja heima þann daginn. Síend- urtekið álag á þessu sviði hafði að lokum þær afleiðingar, að Olav varð að hætta flugi fyrr en hefðbundin aldursmörk sögðu til um. Ekki sætti Olaf sig þó við að leggja árar í bát og hætta að vinna, heldur tók hann að sér starf í viðhaldsdeild félagsins þar sem hann starfaði fram til 67 ára aldurs, sem þá var viðmiðunar- aldur við starfslok. Eftir að Olaf hætti sem flug- stjóri, tók hann virkan þátt í fé- lagsstarfi eldri flugmanna, sem orðið höfðu að hætta störfum sök- um aldurs eða veikinda. Þessir heiðursmenn hittast reglulega í eftirmiðdagskaffi þar sem þeir rifja upp liðnar stundir úr fluginu. Eft- irlaunamál eldri flugmanna hafa einnig verið viðvarandi umræðu- efni, því illu heilli, hafa elstu með- limir stéttarfélags flugmanna og lífeyrissjóðs þeirra glatað veruleg- um hluta af áætluðum eftirlaunum, þar sem eldri lífeyrissjóður og áunnin lífeyrisréttindi fram til árs- ins 1974 hafa nánast horfið. Það er sorgleg staðreynd, að félagsþroski nýrrar kynslóðar flugmanna hefur ekki fram til þessa verið nægjan- legur til að koma til móts við þarfir elstu eftirlaunaþega eftirlauna- sjóðsins. Þó svo að Olaf hafi aldrei borið tilfinningar sínar á torg, varð ég, eins og aðrir samstafsmenn hans, þess áskynja, að honum var ekki alltaf rótt. Þegar alvarleg veikindi hrjáðu fjölskylduna, fékk ég að taka þátt í sorg hans og gleði á víxl eftii- því hvernig horfði, og endan- lega, að finna fögnuðinn streyma frá honum þegar hann loks varð þess fullviss, að baráttan væri af- staðin. Ég þakka fyrir að hafa fengið að kynnast Olaf Olsen og bið algóðan Guð að styrkja fjölskyldu hans. Guðlaugur Helgason. + Hjartkær faðir okkar, tengdafaðir, afi, langafi og langalangafi, ÓLAFUR BJÖRGVIN ÓLAFSSON prentari, lést á Hjúkrunarheimilinu Eir mánudaginn 2. ágúst. Börn, tengdadóttir, barnabörn, barnabarnabarn og barnabarnabarnabarn. + Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma og langamma, ESTER ÁSGEIRSDÓTTIR, Dvalarheimilinu Höfða, Akranesi, lést sunnudaginn 1. ágúst á Sjúkrahúsi Akraness. Svanhildur, Halldór, Anna, Stefanía og fjölskyldur. + Útför eiginmanns míns, föður okkar, tengdaföður og afa, OLAFS OLSEN flugstjóra, Melgerði 35, Kópavogi, fer fram frá Kópavogskirkju í dag, miðvikudaginn 4. ágúst, kl. 10.30. Lilja Enoksdóttir, Sigrún Olsen, Þórir Barðdal, Linda Olsen, Jónas Sveinsson, Edda Olsen, Gunnar H. Gunnarsson, Kjartan Olsen, Erna Olsen, Gunnar Guðnason og barnabörn. + Ástkæra dóttir mín, systir okkar og mágkona, SIGRÚN BJÖRGVINSDÓTTIR, verður jarðsungin frá Grafarvogskirkju fimmtudaginn 5. ágúst kl. 13.30. Blóm vinsamlegast afþókkuð en þeim sem vildu minnast hennar er bent á Krabbameins- félagið eða Hjúkrunarþjónustuna Karítas. Hulda G. Sigurðardóttir, Oddný I. Björgvinsdóttir, Ársæll J. Björgvinsson, Helga Kristjánsdóttir, Björk Björgvinsdóttir, Steinar Már Clausen, Már Björgvinsson, Elísabet Dolinda Ólafsdóttir. * + Útför systur okkar, FRÍÐU ÞÓRÐARDÓTTUR frá Ljósalandi, Vopnafirði, Stigahlfð 28, Reykjavík, fer fram frá Fossvogskirkju fimmtudaginn 5. ágúst kl. 15.00. Helgi Þórðarson, Guðbjörg Þórðardóttir, Steingrimur Þórðarson. + Innilegar þakkir til allra þeirra, sem sýndu okkur samúð og hlýhug við andlát og útför okkar hjartkæra, KRISTINS RÚNARS INGASONAR, Suðurhólum 22, Reykjavík. Indíana Þorsteinsdóttir, Rósa Sigríður Sigurðardóttír, Þrúða Sif Einarsdóttir, Rósa G. Halldórsdóttir, Ingi Rúnar Ellertsson, Fjóla Sigurðardóttir, Marteinn Jón Ingason og aðrir aðstandendur.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.